Onvermijdelijke Metal-platen

Dat sommige figuren nog steeds levend rondlopen blijft me verbazen. Stapelgek. En toch ook wel heel lief. Dee Snider is er niets bij. Maar shredden kan ze zeker.

https://www.youtube.com/watch?v=ua5jxv8TrMc

https://www.youtube.com/watch?v=ENo4EZ-OEJo

Die eerste interviewer is trouwens inderdaad aan longkanker bezweken.
Terwijl heavy metal will never die. Ha!

lulz!

wat een eikel is dat.

http://partycrashus.files.wordpress.com/2009/08/winds-poem.jpg
we moeten het over Mount Eerie hebben! net mijn recensie bij File Under ingeleverd. wilde eerst nog aan een verhandeling beginnen over hoe het stiekem hippe black metal waarschijnlijk binnenkort wel weer implodeert (ik bedoel die echte Noorse black metalianen willen helemaal niet populair of hip zijn, da's zo'n beetje het laatste wat ze willen) (En met Burzum uit de bak gaat er vanzelf wel weer wat mis)

maar goed dat zou allemaal onhandig zijn voor Phil Elverum (aka Mount Eerie/Microphones) die echt een heel mooie plaat heeft gemaakt. met van die hele lange ambient tracks en af en toe een ruige passage. (hij doet tussendoor ook nog wel in wat normalere indiepop, maar wel met Lynchiaanse Twin Peaks-twist en om Varg te plagen Afrikaanse marimba's)
de eerste bonustrack is wel definitief Emperor-style, met dubbele basdrum en guitar stabs. lekkerrr. hoop dat de Aardschok hem interviewt of op zijn minst een recensie plaatst.

sat zou allemaal onaardig zijn voor Phil Elverum

Krijgt Aardschok een promo dan?

ja dat is ook maar de vraag natuurlijk..

De Aardschok is zo progressief niet. Het meeste van wat een revolutie bleek te ontketenen werd in aanvang slecht besproken. Venom, Hellhammer, Celtic Frost, Teeth of Lions, Sunn O))), noem maar op.

Mooie plaat inderdaad, van Mount Eerie, die goed aansluit op vinyl only EP Black Wooden Ceiling Opening.

Dat Elverum een liefde voor het genre heeft, was me al langer duidelijk. Op z'n vorige werk kon je vrijwel altijd een nummer aantreffen waarin een shoegazermetal gitaarmuur werd opgetrokken. Daar heeft ie nu met succes black metal drums onder geplakt.

Daarnaast, veel van z'n akkoorden op de akoestische gitaar zijn - gelijk die van John Darnielle -volgens het metal idioom.

Ik heb Sunn nog nooit slecht besproken.

(maar ik ben wel aangetrokken na mijn klacht over onder andere twee maal Khanate de grond in boren, waarvan eenmaal afgedaan als 'stoner die al vele malen eerder en beter was gedaan')

Dat bedoel ik.

Zo uit mijn hoofd, werd Sunn tot aan White 1 zeer ongunstig besproken.

Ik kan me niet herinneren dat er Sunn besproken was voor ik erbij kwam, maar wellicht dat ik dat vergeten ben omdat het inderdaad weer neerkwam op: zo interessant als een aquarium (zonder vissen).

Robert Haagsma is echter helemaal om (niet OM) tegenwoordig.

Misschien haal ik dingen door elkaar, hoor. Maar het merendeel in deze trant kreeg lange tijd een recensie van drie regels met als moraal: snurk!

jammer, ze moeten t juist wat breder trekken, zeker richting dit soort rafelranden. (maar goed verder is de laatste keer dat ik 't blad in handen had '96 bij een Sepultura maat)

Aardschok is gewoon niet zo snel in het waarnemen van nieuwe trends, naar mijn mening. Niet het einde van de wereld. Voor een blad dat tegen de 30 jaar loopt, gaat het verder uitstekend.

Aardschok is gewoon niet zo snel in het waarnemen van nieuwe trends, naar mijn mening.

Dat kun je zelfs wel redelijk objectief vaststellen. ;)

Cacophony - Speed Metal Symphony
Da's nog eens een metaltoepasselijke bandnaam, zat nu vooraf al op Wikipedia en dat belooft wat. Maarliefst 2 shredders! We blijven in de neo-klassiek hoek, maar hier zou (logisch met die albumtitel) ook speed metal te ontwaren zijn, wat hoop geeft op een goed plaatje. Ah hier is die Friedman dus. Even aandacht voor dat hoesje :)
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/21/CacophonySpeedMetalSymphony.jpg Altijd gevoel dat in metal het krullenbos-gehalte opvallend hoog ligt.
Deze openingsriff klinkt al zwaarder en vetter dan alles wat MacAlpine deed. Wel lilluke holle vaten-drums. Hee, vocalen, die zijn onverwacht. I am hunting for youuu. Zou een van die shredders nou ook zingen? Tragisch figuur trouwens, die Becker. Kan al 13 jaar niet meer spreken, verbazingwekkend dat ie nog leeft eigenlijk. Een echte survivor. Ondertussen is Savage best interessant, de maffe harmonieën waren aangekondigd, maar ze zijn scherp (en toch aangenaam geproduceerd, heb zin om 'rond' geproduceerd te zeggen, omdat dat mooi klinkt) Er ALS van krijgen is op z'n zacht ongelukkig maar damn, RSI lijkt me een heel reëel gevaar. Het intro van Where My Fortune Lies, wow. Heb inmiddels door dat het Peter Marrino is die zingt, en zijn schorre stem is zowaar een beetje emotioneel in voorgenoemde track. The Ninja opent klassiek/jazzy en mooi.Maar gaat dan verder met een wat jammerlijke Santana-lick. Of Knopfler zelfs. Heh. Off-topic Zie dat Friedman na Risk met Megadeth kapte, morgens een checken of mijn kopietje daarvan 't nog doet. Dit vind ik lolz: 'the title stems from a comment by Lars Ulrich from Metallica, who suggested to Dave Mustaine that he take more "risks" with his music.' (En zie wat het gevolg is Lars, de band implodeert bijna! hij deed 't expres natuurlijk)
Terug naar de liedjes, Ninja duurt me te lang. Maar Concerto begint weer lekker. (Ze beginnen vaak goed hier) Maar ook na 't intro met de in koor jankende gitaar blijft 't leuk met een tempo-versnelling en gepiel dat desondanks melodieus eh mooi blijft. Alleen heeft iemand te vroeg aan de fade-out knop gedraaid. De vocalen in Burn To Ground vallen wel ineens rauw op mijn dak. Een van de agressievere en mindere nummers, al zitten ergens halverwege nog wel wat hele vette akkoorden. Het goede nieuws aan deze plaat is dat de shred-stukken eigenlijk het leukst zijn. En zo moet het ook op een gitaarfetisjistenplaat.

Bravo!

De ultieme RSI plaat is OV van Orthrelm. Weet eigenlijk niet of het afzeggen van een tour wegens RSI een broodje aap is of echt waar.

http://www.kindamuzik.net/dossier/usbm/amerikaanse-black-metal-van-laatkomers-tot-avant-gardisten/19497/

http://sinner69downloadz.blogspot.com/2009/11/usbm-mix-2009.html

Ook een goede reden om cds/lps te blijven draaien: lawaaiige websites. :)

Omissies... Tranentrekkend goeie proto-metal:
Thin Lizzy - Live and dangerous
Blue Cheer - Vincebus eruptum
Jimi Hendrix Experience - Axis: bold as love

Er zijn een hoop Tyrants in metal-land. Er staan er al 2 op Wikipedia. Een band uit, Tasmanie (stoer!) en een black metal gezelschap uit Japan. De Amerikaanse Tyrant (waar het hier om gaat) staat er echter niet bij.
Plaat opent met een ijselijke gil. De main vocals zijn echter een stuk "normaler" met veel gewoooh. Hij drukt af en toe nog een pedaaltje in om even op gil-modus over te gaan. Drums niet al te strak, productie chaotisch, maar het straalt allemaal (het zullen al die woohs zijn) wel lol uit. Fall Into The Hands Of Evil is zompig, de vocalist spoort zijn medebandleden zelfs aan 'come on'. (Volgens mij in dit genre een zeldzaamheid dat soort geintjes)
Zit wat te googlen en zie dat een van de eerste hits een Tripod-pagina voor deze band is.
(http://tyrantslegions.tripod.com/tyrantbio.htm)
Da's bijna net zo old school stoer als Geocities. Hebben we ook eindelijk een biografie te pakken
In '82, the two recruited Greg's brother, Glen May (8-13-63), a big (6'3", 230 lbs.), violent high school football player, to replace their previous singer Doug Anderson
Zo klinkt ie ook wel ja. Dit is trouwens hun debuut, maar we hebben het hier over een stel rare knakkers (Anvil-visioenen) op zich deed de plaat het goed maar de bio suggereert dat de gasten pas weer de studio in gingen toen ze er contractueel toe verplicht waren (luie zakken) komen ze met weer een goede plaat aanzetten waarna: The band had been offered opening slots for groups such as Slayer, Savatage, and Mercyful Fate, but the band felt that they were equal to these groups and should not have to open, so they declined on those tours.
Ja zo wordt dus nooit wat he. Vervolgens is het ineens '94, komt de zaak weer niet van de grond en (de website is natuurlijk stokoud) vanuit '97 waren er nog altijd wilde plannen. Alsof het momentum niet na '85 en minstens na '88 verdwenen was.
De rest van de site is al even heerlijk met foto's als:
http://img138.imageshack.us/img138/8086/tyrant.th.jpg
Zou er iemand tyrantslegi✧✧✧@hotm✧✧✧.c✧✧ nog checken.
Oh ja de muziek.. De titeltrack is gepast ambitieus, met wat akoestische snaren en, bijna schattig/hartverwarmend is de extreem zachtgezongen vocaal in het begin. Natuurlijk volgt er een stop, bring that riff in GO. Zanger krijst mee met de solo. Er wordt betrekkelijk snel teruggeschakeld op het melodrama, maar die solo die daar komt ruist lo-fi en is de beste van de hele plaat. Die "zanger", quelle hartverwarmend amateurisme, hij lijkt er helemaal niet in te geloven. Heerlijk. (Soort koekiemonster van de metal) Kan nog niet helemaal geloven dat die high screams van dezelfde gast zijn, respect. Hoop echo trouwens op de vocalen, in Knight of Darkness wordt het echt too much, maar het is eigenlijk overal. Misschien ligt het wel aan de mp3-rip, sommige nummers zwabberen onwaarschijnlijk, opgenomen in de garage van oma misschien.
Wat een maf maf chaotisch werkje.

Tyrant - Legions Of The Dead dus.

Tyrant! Ontdekt via het puike The Battle of Armageddon op een van de Metal Massacre verzamelaars (nummertje drie, zo uit het hoofd.)

Ik heb zelf altijd automatisch aangenomen dat die gillende keukenmeid een van de andere bandleden was, die de zanger aanvulde. Maar ik geloof nu dat het een en dezelfde is. Die gil is op momenten wel over de gewone zang gedubt; wat de verwarring verklaart. Dat gillen is 100% klassieke metal en Tyrant kan er geen genoeg van krijgen. (En ik ook niet, trouwens).

Mooi vind ik in Battle of Armageddon (is ie weer) het gebruik van het woordje tonight. In de tekst wordt een epische strijd bezongen van bijbelse properties, die vervolgens in het refrein ernstig beknot wordt door het achteloos aangeplakte tonight. Dat kom je vaker in nummers tegen en ik vind dat altijd heerlijk.

Gristelijke metal trouwens, dit, al hoor je het er niet direct aan af. Dat verklaart wellicht waarom duivelaanbidders als Mercyful Fate en Slayer (toen nog niet born-again) wel met Tyrant op tournee wilden. En de band niet met hen.

De productie en uitvoering zijn volledig en geheel kinderen van hun tijd. Metal is een D.I.Y.-genre. Opnamestudios waren kippenhokken. Producers waren met drums die als kartonnen dozen klonken al heel tevreden. Daarbij koste iedere minuut die je in een studio doorbracht een vermogen. En geld had niemand. Ik heb soms het vermoeden dat dit stukje geschiedenis met digital remasters nogal eens wordt weggewerkt. Protools over de drums, wat extra lage frequenties onder de bas, etc. Zo’n remaster is er voor Tyrant nooit gekomen.

Geheel in stijl met de tijd, moet ook de hoes er ook nog even bij, hoor!

ihttp://4.bp.blogspot.com/_JM4vNPUyNRA/Ro6tkSX21sI/AAAAAAAAA0E/sjqgSLH9c7E/s400/Tyrant_-_Legions+of+the+Dead-front.jpg

Wat mij direct op de vraag brengt: wat zijn uw favoriete amateuristische jaren tachtig metal hoezen?

Laat mij aftrappen met:

ihttp://img359.imageshack.us/img359/6278/1492jd2.jpg

Manilla Road, die, in de categorie ommisies, ook nog in deze thread blijken te ontbreken. Dus, Ludo: pen en papier bij de hand: The Deluge, Open the Gates & Mystification. Manilla Road zit een beetje in hetzelfde straatje als Tyrant: slecht gefundeerde epische metal. Muziek als een scheefstaande katedraal. Stumble into grace...

Spijtig. Wie helpt mij even met het beeldmateriaal?

http://i37.tinypic.com/2qtwkmt.jpg

(en niet Born Again, Catholic zoals Araya even fijntjes verbetert in de Headbangers Journey)

http://img682.imageshack.us/img682/9541/predators.jpg

En:
http://img686.imageshack.us/img686/4437/34400.jpg

Dat gillen is 100% klassieke metal en Tyrant kan er geen genoeg van krijgen. (En ik ook niet, trouwens).

ik wel. als dat 50% minder was geweest op Legions of the Dead had de plaat 101% Onvermijdelijk geweest. (Nu zit ie er nog dicht tegenaan)

Gristelijke metal!? Dat het bestaat. ;)

http://img163.imageshack.us/img163/2457/stryperband.jpg

wtf is dat met al die onvolledige plaatjes?

Stryper was denk ik de eerste openlijk Christelijke metalband. Daarvoor liep niemand ermee te koop en kon je het enkel vermoeden via bijbelse symboliek in de songteksten; zoals bij Tyrant en Trouble. Tegenwoordig wemelt het van de Christelijke metal, in ieder genre. Aanvankelijk heette alle muziek White Metal. Nu wordt het gewoon naar bestaande genres ingedeeld (Thrash Metal, Power Metal, etc.). Wel uniek is Unblack Metal (1x keer raden). Daar heeft Metal Inquisition ooit deze fijne post aan gewijd: http://www.themetalinquisition.com/2008/06/christian-black-metal-photographic.html

Een deel van de katholieken noemt zichzelf wel degelijk ook born-again. Maar Christenen mogen de term graag claimen en bestrijden dat daarom dan weer. Een voornamelijk Amerikaans probleem.

Hoe post je nu plaatjes hier?

Maar ik denk niet dat Araya zo born-again is, lijkt me meer iets van thuis, als Chileen. En als dat vergelijkbaar is met wat ik van een Braziliaanse vriend van de Zuid-Amerikaanse godsbeleving begrijp heeft dat niets van dat rechtlijnige puriteinse gedoe waar die typische born again Amerikanen in uitblinken. Dat ie Kerry King teksten uit kan spugen alsof ie ze meent is wel een indicatie.

Gewoon BB-code. ;)

Lombardo en Araya zullen van huis uit katholiek zijn en zich tijdens hun wilde jaren waarschijnlijk niet officieel bij de kerk hebben laten uitschrijven, dat is waar. Erg streng in de leer lijkt Araya me niet, inderdaad. Het zou interessant zijn om in interviews met andere bands te lezen of Araya spiritueel sterk veranderd is met de jaren. Christen Dave Mustaine - schoolvoorbeeld puritein - schijnt compleet onuitstaanbaar te zijn geworden (voor zover ie dat altijd al niet was). Voor mij heeft die simpelweg zijn drugsverslaving vervangen voor een godsverslaving. Maar wel weigeren op te treden met Rotting Christ en vervolgens toezeggen op tournee te gaan met Slayer. Dat dan weer wel.

Wat is de BB-code voor plaatjes?

''show formatting help''

''convert simple html to bbcode''

Effe testen:

http://4.bp.blogspot.com/_JM4vNPUyNRA/Ro6tkSX21sI/AAAAAAAAA0E/sjqgSLH9c7E/s400/Tyrant_-_Legions+of+the+Dead-front.jpg

http://img359.imageshack.us/img359/6278/1492jd2.jpg

Mustaine lijkt weinig veranderd, nooit een makkelijke geweest en z'n interviews is het venijn hetzelfde als altijd. Tom Araya lijkt me een zeer geschikte peer. Kerry was trouwens ook best aardig toen ik 'm interviewde. Wel apart dat zulke bands samen kunnen touren zonder elkaar zelfs maar de hand te schudden (stond in een interview met Kerry King over hoe het was om met 'carrothead' te touren, een eitje, want hij had 'm de hele tour niet gezien).

Trouble beweerde ooit tegen mij dat White Metal etiket waardeloos te vinden, een marketingtruuk van Metal Blade.

Succes! Zo simpel. Dank!

Bij die hoes van Tyrant speelt al jaren de vraag: wie zit er in die auto? Een bandlid is het namelijk niet. Mijn suggestie: de toevallig aanwezige begrafenisondernemer die zo vriendelijk was zijn wagen te lenen voor de stoere foto-het-kerkhof; maar dan niet onbemand.

Gelijk nog even wat fraaie voorkantjes:

[Removed Illegal Image]

Had de groep ooit een zelfde carriere op het oog voor Pantera als Iron Maidens Eddie?

Nou zeg. En dat terwijl enkel het perspectief fout was ;-)

Voor mij heeft die simpelweg zijn drugsverslaving vervangen voor een godsverslaving.

Oh, maar dat is klassiek. Wist trouwens niet dat Mustaine in de Here was. Wel dat Megadeth en Slayer begin jaren 90 samen tourden en elkaar niet konden uitstaan, Mustaine vond Slayer maar ongemanierde paupers kan ik me nog vagelijk herinneren.

Beide bands zijn wederom samen op wereldtournee. Wat mijn punt was: Mustaine weigert nogal eens te toeren/op een festival te staan waar ook openlijk anti-christelijke bands optreden. Maar stapt wel in het tourbootje met Slayer. Geld over God?

Ach ja, Gristenen en geld, dat gaat goed samen...Jezus in de tempel vergeten ze voor het gemak. ;)

Celtic Frost - To Mega Therion
Tweede keer dat er Zwitsers langskomen sinds Hellhammer. Die ik bij Wikipedia wel bij de associated acts zie staan ook. Ah even doorlezen verklaart nader, dit is eigenlijk een voortzetting van die band. Van Hellhammer staat me niet veel meer van bij, mijn eigen stukje maakt me eigenlijk wel nieuwsgierig (......!) Maar dit Celtic Frost roept weinig typdrang op. Sloom openingsintro, het lijkt pompeus te gaan worden, maar die gedachte is snel pleite met de Usurper. Oeh! Nu wel wat tempo. Riff is aan de saaie kant, solo vergoedt wel wat. Dawn of Meggido brengt wat later die Saruman voor zijn troepen-sound uit het intro terug. Doet me, met name vocaal. denken aan die comebackplaat van Gorefest (La Muerte) Al heeft deze Zwitser geen echt geen loeiharde grunt in huis. Aan gegil doet ie ook niet gelukkig. Vocaal gezien een van de vettere nummers, vocals zijn sowieso het sterkste aspect hier, maar instrumentaal houdt het allemaal niet over vind ik. Het evil lachje in (Beyond the) North Winds is wel een klein lichtpuntje (niet het juiste woord hier) Interessant trouwens Allmusic heeft het over Death Metal, Wikipedia over trash en black (vroege voorloper van Black dan he, voor de Noren) Heb zelf de neiging het bij Death te reken, doodeenvoudig (hah) om de reden dat Death me normalerweise altijd wat minder bevalt.

Celtic Frost is van veel markten thuis, vandaar dat er diverse labels worden opgeplakt. De band heeft zelfs een glam periode gehad (ga vooral niet op zoek naar foto's). Debuut Morbid Tales is het meest black; met terugwerkende kracht nog eens versterkt doordat ieder traag nummer van Darkthrone speciaal voor deze plaat geschreven lijkt. Morbid Tales zit ook het dichtst tegen Hellhammer aan. In To Mega Therion kan ik met wat goedwil best death metal horen. Hoe je het ook noemt, Het Kenmerk, voor iedere stijl van Celtic Frost, is Tom Warriors' Ugh! en zijn shoegaze avant la lettre, elastieke gitaargeluid. Aan de opmerking 'instrumentaal houdt het allemaal niet over' zal de duivel je later nog wel herinneren, als hij je duimschroeven weer ferm strakker zet ;-)

lol. dat gitaarspel is wel rraaar ja. die momenten waren wel ok, maar die (in mijn oren) simpel heen en weer wiegende powerchord-riffies.

Dat boek van Tom G. Fischer is erg leuk (het CF boek, het Hellhammer boek nog niet gelezen). Het is geen schrijver, maar de anekdotes zijn leuk.

Ik ben er nooit aan toegekomen dat boek te lezen, ofschoon ik het alitjd graag wilde. Tegenwoordig is het boek erg prijzig. Een herziene editie zit er al jaren aan te komen. Afwachten maar. Ook erg bebieuwd naar dat Hellhammer boek (wat volgens mij nog moet verschijnen); enkele excerpten waren al te vinden in de demo-heruitgave Demon Entrails. Afgaande op zijn blog, is Fischers schrijfstijl erg pompeus en zelfingenomen (hopelijk was dat tentijde van het CF-boek nog anders). Hij maakt van iedere situatie een Griekse tragedie, zonder enige ironie. Vervelend.