Onvermijdelijke Metal-platen

Ik meen me te herinneren dat Teeth Etc. indertijd ook als stoner supergroep werd aangekondigd?

Heel erg aan het begin van de jaren tachtig werd iedere metalband die over de duivel zong trouwens black metal genoemd. Zo pasten Mercyful Fate en Venom prima in een hokje, terwijl ze muzikaal mijlen ver uit elkaar lagen. De moraal: op zoek naar het Metallica-liedje over Satan en kornuiten (Jump in the Fire?) en we hebben er weer een black metal band bij ;-)

roger wist natuurlijk wel degelijk wat grindcore was; volgens mij ging het hem meer om een gevoel dat de muziek van teeth of lions rule the divine overbracht.

en inderdaad, superstonergroep was de benaming die natuurlijk nergens op sloeg. uiteindelijk was het 'gewoon' doom. extreme doom, dat wel. een behorend bij de beste vijf albums van de laatste tien jaar, dat ook.

Zeg, we weten toch allemaal wie de term grindcore heeft verzonnen, niet? Iedere verdere discussie lijkt me volstrekt overbodig.

https://www.youtube.com/watch?v=C-C8LgHNUcg

"chuffed wiff morrisound" zijnde de sleutelfrase.

Ik was iets minder chuffed toch. Harmony Corrupted is wel een schoolvoorbeeld van waarom liever geen Morrissound.

Mick Harris volgens Wikipedia :

'Grindcore came from "grind", which was the only word I could use to describe Swans after buying their first record in '84. Then with this new hardcore movement that started to really blossom in '85, I thought "grind" really fit because of the speed so I started to call it grindcore.'

iedereen gelijk. :)

Ho ho ho, zo makkelijk komen jullie daar niet mee weg ;)

De doorsnee late metalinstapper snapt het nog steeds niet. Dat eerste nummer (Collapse) waarbij Ludo zich afvroeg of het wel grind is (want zo sloom/slepend/langzaam) is dus wel grind in de Gyra- en Harris-zinne (want klinkt als Industriële Revolutie 1.0).

Maar past niet in de definities van Martijn (altijd blastbeats) en Sebastian RMM (death metal gitaren + hardcore blastbeats (DRI Dirty Rotten LP) = grindcore).
Van Bas en Roger weet ik dat niet, want wat is het grindcore-gevoel?
En Thijs uit zich slechts in mystieke frases ("Chuffed with Morrissound" ???)

Nou ja, altijd, je kan best langzame passages hebben, een lekkere 'mongolengroove' of zelfs doomy, maar de hoofdmoot is blazen. Daarom zijn die nummers ook zo kort. Lekker veel nummers, want het begin en einde zijn toch het leukst zoals Steven Smegma ooit in een recensie observeerde. Zie Napalm Death's archetypische eerste twee maar ook heel veel wat er na kwam, van LDOH tot Rotten Sound, van PxDx tot Rompeprop, als het langzamer en meer midtempo wordt gaat het heel gauw op death metal lijken.

Soms is heel snel trouwens tegelijk heel langzaam btw. Zoals het radarwerk in een gehaktmolen lekker snel doordraait maar de gehakt er liefst zo onsmakelijk mogelijk en langzaam uit sijpelt.

gheheh 'mongolengroove' + gehaktmolen :) +10

Tijd om eens wat Steven Smegma recensies te lezen. Zang klinkt als een walvis die z'n klapgat geneukt wordt, een bassdrum als een heerlijk doorstotende natte zeugenknor en meer van die juweeltjes.

Die zijn niet online te vinden (tenminste niet binnen vijf minuten door mij). De eerste stapel Aardschoks die ik tegenkom zullen aan een studie worden onderworpen.

Ik moet eens wat highlights digitaliseren. :)

hij speelde ook zelf in bandjes zo te zien he?

gisteren bovenaan teletekst 101. Heavy metalband vernielt hotelkamer

(is dat nieuws!?!? ;) )

bleken Noorse matties van Burzum en co te zijn.

Nou 'matties', kweenie, hij heeft wel hun gitarist vermoord enzo ;) Was nog bij Mayhem in de Baroeg twee dagen ervoor, het leken zó'n lieve jongens!

Ja, Steven zat in Rompeprop. Goede band met fijne titels als Vaginal Luftwaffe en een fijn voorbeeld van een mongolengroove in Vulcanic Eskimo.

En btw, heb je Mysteriis Dom Sathanas nog niet behandeld dan?

nop, zat al te spieken of Mayhem voorbij was gekomen of nog zou komen, maar de band komt in deze draad alleen ter sprake toen die keer dat Martijn th naar de radio ging om over dat black metal boek te praten. :)

Nou 'matties', kweenie, hij heeft wel hun gitarist vermoord enzo ;)

act of tough love, weettoch.

Bij nadere inspectie zijn wel meer opmerkelijke ommissies in de lijst. Om bij het begin te beginnen: waar is Venom? Welcome to Hell en Black Metal mag je nog even tussen het rijtje NWOBHM-klassiekers plaatsen, Ludo. Essentieel.

Als ik het me goed herinner komt het grind in grindcore van het typische vervorme basgeluid - dus toch die Swansconnectie - en niet van de blastbeats.

Maar de Cop-sound hoor ik toch meer terug bij pak 'm beet Selfless dan bij Need to control of Scum. (Al kunnen die Gira-baseffecten natuurlijk nog steeds het verschil maken tussen death en grind). Classificeren uit (en thuis)... altijd lastig.

Ik moet eens wat highlights digitaliseren. :)

Graag! (geen haast)

Angel Witch - Angel Witch
En dan zijn we aangekomen bij Sebastian's eerste reeks tips. Een forse lijst, ook nog per subgenre gerangschikt, dus ik ga ze wel wat randomizen om niet wekenlang in pakweg de New Waves Of British Heavy Metal te zitten. Maar daar beginnen we wel met Angel Witch. (Die een Iron Maidentje doen, of Wilco'tje kun je dit jaar zeggen) Door als Angel Witch op Angel Witch het liedje Angel Witch te spelen. Als opener. Het spetterende gitaarmelodietje heeft meteen de broodnodige snelheid. Pingelen maar. Het refrein is wel wat voetbalsupporterig massaal. De main vocalist van dienst is in zijn eentje echter nogal anoniem. Niet zo belangrijk ook hier, het gaat om twinsolo's als in Atlantis. (Eerder hook dan solo trouwens, daarvoor is 't te kort) Drums bulderen goed trouwens, zal een van de vele remasters zijn die ik heb te pakken (er verschenen er een stuk of 3) Mooi hoe White Witch zo rond de 2e minuut wordt opengebroken in een langzaam gestrumd gitaarakkoord. Lolz, de man zingt "Confused" en ik denk eerst 'Computers'. (Past helemaal niet bij deze heksenvriendjes) Sorcerers is een van de betere nummers, melodrama Dio-stijl en ik moet toch terugnemen dat die vocalist wat anoniem is, hij is duidelijk warmgedraaid en doet 't fijn en puike rrrawk-versnelling. (Orgeltje als bonus, beste track van de plaat) Free Man is ook erg aardig, slim opgebouwd en best soulvol. (Overigens nauwelijks metal of hardrock, die laatste dan)

Tijdens de herbeluistering werd ik verrast door hoeveel Angel Witch op momenten op Def Leppard (oude stijl) lijkt; wat ook komt doordat hun zanger wel wat van Joe Elliot weg heeft.

Indertijd werd Angel Witch door de Engelse pers met de grond gelijk gemaakt. De band zou teveel van anderen afkijken. (Ik weet niet meer wat de Nederlandse pers ervan vond; niets waarschijnlijk: Aardschok bestond nog niet). Maar het was eerder dat alle bands op dat moment uit dezelfde bestanddelen een eigen stijl probeerden te creeren. Kenmerken die door veel bands zijn medeontwikkeld, worden nu gezien als typisch voor slechts enkele bands. Uiteraard de bands die in het spotlicht zijn blijven staan, zoals Iron Maiden. Paralex, Weapon, Hollow Ground, Sledgehammer, Trespass, Vardis, Praying Mantis, de lijst is eindeloos en vergeten.

De naam Angel Witch, de hoes en de songtitels doen duisternis vermoeden, maar - zoals je zelf ook al hebt opgemerkt, Ludo - de muziek is poppy en opgewekt. Hardrockers waren in die tijd stevig tegen popmuziek, met name disco. Metal zou veel dieper zijn, echte muziek. Hardrockisme. En dat terwijl simpel pakkende popsongs juist ook het stijlelement van de NWOBHM was. Tegenstanders van metal wijzen graag op het kinderachtige evil aspect van de muziek, terwijl de meeste NWOBHM-bands een kruistocht in spijkerjack voerden, zingend over bier, meisjes (die er niet waren) en een uitzichtloze baan. Het was (en is) muziek om op positieve wijze stress mee te verwerken. Vuist omhoog en massaal meebleren die refreinen, zonder de zorgen van morgen.

Mooie tijden.

Die een Iron Maidentje doen

Ah, een Motörheadje noemden wij dat altijd.

waren die nog wat eerder? wie zou sowieso de eerste zijn geweest, ach vast wel een bandje in de sixties.

http://hazel8500.files.wordpress.com/2008/01/can-o-worms.gif

http://ecx.images-amazon.com/images/I/41M4WUH5xHL._SS400_.jpg

http://www.walkertryan.com/ts_uploads/image-jpeg/bodiddley5gf.jpg

Klasse shot van die drummer en zijn wrede kit, ook. Coole Burlingtons trouwens.

Tony MacAlpine - Edge of Insanity
Na een randomizer eroverheen te hebben gegooid, komen we nu bij: Tony MacAlpine. Nou, dat kan niet your average trash metal bandje worden. "Wheel Of Fortune", eighties gitaargepiel, zou ie nog gaan zingen, of is dit een Malmsteen variant. (Ik zie al Chopin aankomen) Even op Wikipedia spieken, ah instrumental solo guitarist.. Deze opener is behoorlijk poppy, bijna Europe! Neo-classical metal dus. Ik moet ook nog eens uitzoeken wat shredden is (ja dit waarschijnlijk!) maar die YouTube grappen daarover gingen altijd langs me heen... De drums zijn wel heel pompeus trouwens. Ah, een vuist in de lucht marching bass drum in The Stranger. Paar goeie akkoorden hier, ook op toetsen. Supercheesy wel hoor, dit kreeg 2.5 sterretje op Allmusic, wat doe je me aan Sebastian! ;) (Het tweede album zou beter zijn, volgens hun dan, maar ik pas sowieso)
The Stranger is trouwens al wel beter dan de opener, hij schakelt gedeeltelijk over op een Daft Punk geluid. (En nu op een keukenmeid) Wel betrekkelijk verrassend dat MacAlpine (met zo'n naam ook) een Afro American is. Zou ie nog een Hendrix covertje doen. De noedeltjes vallen niet meer op tot het new age keyboard-intro van Empire in the Sky (op sommige releases apart als interlue) me weer bij de les trekt, op rustige wijze nog wel. Kerkbellen en al. Het hoofdnummer mag er ook wel zijn, alleen jammer van de fade-out, wel Guitar Hero muziek eigenlijk, als dat in de eighties had bestaan had MacAlpine wel een plekje gekregen. The Taker heeft ook zijn momenten, maar gottegot die man heeft lucht nodig. een zuurstof-apparaat. Die composities ademen gewoon niet. En dan.. Chopin. Op piano! Tja.

Malmsteen's Rising Force debuut was op twee nummers na instrumentaal en een succes. Het shredders label Shrapnel - dat Malmsteen ontdekt had en naar de States gehaald - begon kort daarop met het uitbrengen van wat een hele trits instrumentale gitaarplaten zou worden. MacAlpine was de eerste in de reeks, gevolgd door Vinnie Moore. Het raakte me indertijd zeer. De mannen wisten hun vormloze gepierelepiep-pierlepiep te vangen in pakkende, zelfs poppy te noemen composities. Het openingsnummer vind ik nog steeds ijzersterk. De rest doet daar amper voor onder, met uitzondering van de afgeraffelde Chopin. Bijkomend voordeel: normaal werd deze vorm van hardrock ontsiert door zangers die nodig een grote boodschap op het toilet leken te moeten doen. De keyboards zullen anno 2009 inderdaad wel cheesy overkomen, maar zo klonken ze nu eenmaal midden jaren tachtig. Daar doe je niets aan. Er zouden nog velen gitaristen volgen, beduidend eenvormiger en minder memorabel. Niks geen liedjes of pakkende melodie. Met uitzondering van Marty Friedman (later wereldberoemd door Megadeth). En, uit een heel andere school, Joe Satriani.

:) wat ik vooral jammer vond van die Chopin is dat ie geen gitaarbewerking deeed. ik denk dat Eddie mijn favoriete shredder blijft.

Hij moest ff laten zien dat ie ook heel goed is op piano.

Die Shrapnel gasten waren niet allemaal even erg maar meestal werden de fusionneigingen (fusion van het naarste soort) me eerder te veel. Friedman's eerste is leuk, maar op een of andere manier nooit echt in Cacophony en Becker gedoken (inmiddels wel in de iTunes, niet verkeerd). Verder heb ik het bij Yngwie en Vai gehouden, Satriani werd vanaf de derde wel erg belegen en saai. Vond ik toen iig. The Extremist heeft jarenlang op een nieuwe eigenaar liggen wachten en toen ik 'm laatst weer 'ns op zette vond ik 'm toch nog best aardig.

Friedman heeft van Megadeth bijna een popband gemaakt. Vind ik zelf niet zo'n probleem (hoewel ik uiteindelijk wel liever fullblown metal heb) maar wel ironisch dat zo'n gitaarpieler dat heeft bereikt. :)

Oh, en nu doet ie shredders op de Japanse nationale tv brengen, met wedstrijdjes tegen gasten als Chris Impelliteri. :D

Friedman's eerste is leuk

Die had het precies te pakken op een of andere manier. Daarna heb ik dit subgenre snel verlaten.

Ik was ook wel fan van Michael Lee Firkins, maar die is dan later weer meer de blueshoek in gedoken geloof ik.

Oh ja, fusion én blues. :)

Gebruikte veel slide of emuleerde dat, die Firkins.

Mijn probleem met het stukje Chopin is dat het enkel een kwestie van snelheid is. Volgens mij is de beste Chopin vertolker niet per se de snelste. Weten wat de compositie op welk moment nodig heeft, daar gaat het om. Op gitaar hoeft niemand dat aan MacAlpine uit te leggen.

Uit de Shrapnelstal kon ik ook Paul Gilbert en Joey Tafolla wel waarderen.

Dragon's Kiss van Friedman vond ik indertijd bevreemdend. Rare akkkoorden en fascinerende klankcombinaties. Ik moet de plaat weer eens opzetten, om te zien hoe ik er nu over denk. Jason Becker leek op zijn debuut hetzelfde effect na te jagen, met minder resultaat. Zijn rariteiten kwamen op me over als flauw. Cacophony is geweldig, als je de zang kunt hebben. Speed Metal Symphony was een sprong in diepte. Zoiets had ik nog nooit eerder gehoord, toen. De opvolger is meer poppy en vind ik minder.

Van Satriani was ik tot aan Flying in a Blue Dream groot fan. Hij kwam overduidelijk de metalwereld binnen vanuit een andere achtergrond. Verfrissend. Ik ben geen gitarist, dus kan het niet technisch duiden, maar ik vond het spel van Satriani altijd zo open en laidback, terwijl het, fascinerend genoeg, net zo snel was en propvol noten zat als het werk van ieder andere metal gitarist (nu ja, behalve The Great Kat dan ;-) Zijn solo's lijken ook veel meer narratief te zijn.

Fusion, ja. Op een bepaald moment werd de basstijl van Shrapnel huisbassist Billy Sheehan ingeruild voor die van Stuart Hamm. Toen was het over.

The Great Kat! 8)

Daar had ik nooit m'n lp van moeten verkopen. :(

Dat sommige figuren nog steeds levend rondlopen blijft me verbazen. Stapelgek. En toch ook wel heel lief. Dee Snider is er niets bij. Maar shredden kan ze zeker.

https://www.youtube.com/watch?v=ua5jxv8TrMc

https://www.youtube.com/watch?v=ENo4EZ-OEJo

Die eerste interviewer is trouwens inderdaad aan longkanker bezweken.
Terwijl heavy metal will never die. Ha!

lulz!

wat een eikel is dat.

http://partycrashus.files.wordpress.com/2009/08/winds-poem.jpg
we moeten het over Mount Eerie hebben! net mijn recensie bij File Under ingeleverd. wilde eerst nog aan een verhandeling beginnen over hoe het stiekem hippe black metal waarschijnlijk binnenkort wel weer implodeert (ik bedoel die echte Noorse black metalianen willen helemaal niet populair of hip zijn, da's zo'n beetje het laatste wat ze willen) (En met Burzum uit de bak gaat er vanzelf wel weer wat mis)

maar goed dat zou allemaal onhandig zijn voor Phil Elverum (aka Mount Eerie/Microphones) die echt een heel mooie plaat heeft gemaakt. met van die hele lange ambient tracks en af en toe een ruige passage. (hij doet tussendoor ook nog wel in wat normalere indiepop, maar wel met Lynchiaanse Twin Peaks-twist en om Varg te plagen Afrikaanse marimba's)
de eerste bonustrack is wel definitief Emperor-style, met dubbele basdrum en guitar stabs. lekkerrr. hoop dat de Aardschok hem interviewt of op zijn minst een recensie plaatst.

sat zou allemaal onaardig zijn voor Phil Elverum

Krijgt Aardschok een promo dan?

ja dat is ook maar de vraag natuurlijk..

De Aardschok is zo progressief niet. Het meeste van wat een revolutie bleek te ontketenen werd in aanvang slecht besproken. Venom, Hellhammer, Celtic Frost, Teeth of Lions, Sunn O))), noem maar op.

Mooie plaat inderdaad, van Mount Eerie, die goed aansluit op vinyl only EP Black Wooden Ceiling Opening.

Dat Elverum een liefde voor het genre heeft, was me al langer duidelijk. Op z'n vorige werk kon je vrijwel altijd een nummer aantreffen waarin een shoegazermetal gitaarmuur werd opgetrokken. Daar heeft ie nu met succes black metal drums onder geplakt.

Daarnaast, veel van z'n akkoorden op de akoestische gitaar zijn - gelijk die van John Darnielle -volgens het metal idioom.

Ik heb Sunn nog nooit slecht besproken.

(maar ik ben wel aangetrokken na mijn klacht over onder andere twee maal Khanate de grond in boren, waarvan eenmaal afgedaan als 'stoner die al vele malen eerder en beter was gedaan')

Dat bedoel ik.

Zo uit mijn hoofd, werd Sunn tot aan White 1 zeer ongunstig besproken.