Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

Ik heb Mother Night ondertussen geprint thuis liggen. Honderdvijftien enkelzijdig bedrukte bladzijden.
Misschien moet ik toch eens zo'n ereader kopen, want zo'n pakket A4-papier nodigt niet echt uit tot lezen.

hehe ken je die reclame niet voor/van de bieb (maar ja die faalden nu hier ook met de Vonnegut collectie)

Grappig die ranking van Vonnegut zelf. Ik heb dit weekend het net uitgebrachte "Look at the birdie" gekocht, een verzameling ongepubliceerde korte verhalen. Blijkbaar vond hij die zelf niet goed genoeg. Ik hoop maar dat er nog meer van hem op de plank ligt.

Voor het een Vonnegut-forum wordt: heeft iemand hier De eenzaamheid van de priemgetallen gelezen? Het wordt me steeds aangeraden (vermoedelijk alleen omdat er priemgetallen in de titel zitten), maar het lijkt me om de een of andere reden een vreselijk boek. Wat jullie?

Ik las het toevallig vorige week. Het verhaal is wel aardig: sociaal uitgedaagde maar wiskundig briljante jongen en enigszins verknipt meisje en de speciale band die ze hebben. Leest vlot weg en de sfeerbeschrijvingen zijn herkenbaar. Het einde is echter drie keer niets. Zeker geen must-read.

(Ik ben ondertussen ook bezig in Oorlog en Vrede -- warmgemaakt voor 19e eeuwse Russische literatuur door de verzamelde proza van Poesjkin. En de nieuwe Coetzee, maar da's alweer een tijdje terug dat ik die las, is indrukwekkend en geniaal, maar ook gewoon erg grappig.)

mijn moeder (literatuurhater pur sang, open eindes brrr) vond Priemgetallen fantastisch. for what its worth.

Ik heb dat Vonnegut-lijstje in een Nederlandse vertaling en dan geeft hij cijfers van 1 tot 10. Hier krijgt Mother Night een 9. Ik zou trouwens Galapagos aanraden en The Sirens Of Titans als je van SF houdt.

Pieter Geyl - Ik die zo weinig in mijn verleden leef : autobiografie 1887-1940 / Pieter Geyl ; bezorgd en toegel. door Wim Berkelaar, Leen Dorsman, Pieter van Hees. - Amsterdam : Wereldbibliotheek, cop. 2009. - 483 p. : ill. ; 22 cm.

Pieter Geyl (geen grappen nu) is (was) een van de weinige Nederlandse historici met faam tot ver buiten de landsgrenzen. Dit egodocument leest als een trein: vooral zijn tijd als NRC correspondent in Londen staat vol met rake observaties over journalistiek, Engeland, en dat gekke polderlandje van ons. Op een merkwaardige manier psychologiseert Geyl ook erg meeslepend, niet op de huidige manier van totale openheid, maar meer aristocratisch. Arrogant, zeker, maar ook tegelijkertijd meedogenloos eerlijk over eigen tekortkomingen. Ik zou bijna zeggen: kostelijk leesvoer.

Geyl is ook overigens erg begaan met een anti organgistische geschiedschrijving (herschrijving van de Nederlandse geschiedenis): die cult rond die gekke Oranjefamilie probeerde ook hij al te ontmantelen.

Tevergeefs natuurlijk, maar het is wel dynamite om te lezen.

Bill Bryson, A short history of nearly everything
een bevriende beta drong me dit boek op met milde drang. ik kan hem niet dankbaar genoeg zijn, want what a joyful read!
in 574 pagina's schetst Bryson, met veel oog voor menselijk tekort en wetenschapshistorische ironie, vrijwel alles van net voor de big bang tot denkende mens. funky wetenschapsgeschiedenis, door een atheist geschreven met waarlijk literaire bravoure (terry pratchett eat your heart out!). niet zelden betrapte ik mezelf op ontroering, want als er al 1 rode draad door deze geschiedenis wordt aangebracht door Bryson, dan is het wel dit: het is van een gekmakende, niet te bevatten toevalligheid dat het goed ging, dat er zoiet fragiels als de mens kon onstaan temidden van alle ruimhartig aanwezige cosmic debris. Maar nergens trekt Bryon de god(heid)kaart, zoals, maar dit terzijde, de drie makers van What the bleep do we know uiteindelijk wel doen in de laatste hoofdstukken van hun (overigens vermakelijke) film, waarin ze 'god' ineens nogal dwingend vervangen door quantumfysica. alsof zelfverwezenlijking ergens in de DNA structuur staat gebeiteld.

on topic: typerende passage van Bryson:
"For random events to produce even a single protein would seem a stunning improbability - like a whirlwind spinning through a junkjard and leaving behind a fully assembled jumbo jet (..). Yet we are talking about several hundred thousand types of protein, perhaps a million, each unique and each, as far as we know, vital to the maintenance of a sound and happy you."

nu vraag ik me als alfa af wat de hardcore beta's die deze site frequenteren van Bryson denken.

Wat goed om te horen dat je zo enthousiast bent over A short history of nearly everything! Ik - als hardcore bèta - vind het een geweldig boek en dring het ook regelmatig aan vrienden op. Bryson doet zijn werk uitstekend en wat kan hij inderdaad schrijven. Ik heb inmiddels bijna alles van hem gelezen. Ik zou willen dat in Nederland eens een extreem geestige alfa zo'n boek maakte.

Een deel van mijn collega's vindt trouwens dat A short history veel te oppervlakkig is, allerlei storende fouten bevat en dat die Bryson steeds te kort door de bocht gaat. Maar dat zijn chagerijnen.

Ian Buruma - Het Circus van Max Beckman
Een bundel (vertaalde) essays uit 2008, ingedeeld naar drie verschillende thema's, die elkaar niet zelden overlappen: politiek, maatschappij en kunsten. De laatste categorie is mij het meest dierbaar, en het essay over Werner Herzog is werkelijk prachtig, heb nog nooit zo'n mooie en treffende analyse van het werk van Herzog gelezen als hier. Van vergelijkbare orde zijn de essays over Rem Koolhaas en Fassbinder.

Samuel Delany - Neveryóna
Ik ben fan, en van de twee boeken die ik al uit deze poststructuralistische sword & scorcery cyclus had gelezen, maar deze, de tweede in de reeks, viel me tegen. Ik denk dat het probleem is dat die andere twee bestonden uit een aantal korte verhalen die als vorm perfect passen in wat Delany probeert te vertellen (de opkomst van taal/cultuur, de relatie macht/seksualiteit, allerlei genderissues) en dat de romanvorm op een of andere manier niet werkt (ik vermoed dat plot dan een belangrijkere rol gaat spelen.)

Ray Bradbury - Dandelion Wine
Zo mooi. Bradbury ziet zichzelf niet als sfschrijver en als je dit boek leest zit daar toch wel wat in. Een vreemd mengsel van jongensboek, autobiografie, fantasie...een goedaardige Gummo bijna. Een prachtig beeld in korte verhalen van de zomer van 1928 in het fictieve stadje Green Town, in de basis realistisch maar op subtiele wijze gecombineerd met fantasie-elementen. Als ik het goed begrijp is er ook nog een donkerder vervolg, moet ik ook lezen.

Noam Chomsky - Towards a New Cold War: Essays on the Current Crisis and How We Got There
Had nooit wat van de man gelezen, maar kreeg dit boek en het bleek inderdaad al via andere wegen met de paplepel ingegoten. :) Moest laatste denken: als er een Links Kerk bestaat, wie is dat de paus daarvan? Het antwoord is duidelijk Chomsky. Logisch want hij wordt intens gehaat door types die moeten huilen als ze een Amerikaanse straaljager een dom rondje in de lucht zien doen. Een van de stokken waar de man mee wordt geslagen is dat hij na 9/11 meteen zijn honorarium voor lezingen had verhoogd. Ik zeg, na lezing van deze bundel uit 1982: volkomen terecht. Er zitten geopolitieke analyses tussen van de manier waarop de VS na WOII de wereld is gaan indelen en manipuleren die op het moment dat ze dan worden geschreven (jaren '70- begin '80) eigenlijk al de structuur van de War on Terrah ontwaren. Mooie stijl ook, helder en rationeel en af en toe een paar retorische klappers. En hij is niet te beroerd om iedereen aan te vallen: Carter krijgt van hem eigenlijk meer te verduren dan menig Republikein en de hele machomythe van JFK heeft hij ook geen boodschap aan. Interessant beeld ook van Amerikaanse politiek in de periode tussen Vietnam en Reagan, ik had ooit de illusie dat men zich toen op een positieve manier aan het heroriënteren waren (o.a. Carters nadruk op mensenrechten) maar eigenlijk is het gewoon een continuüm geweest. Kortom, amen. :)

ik heb me ooit een tijd bezig gehouden met Chomsky als politiek activist, uiteindelijk geen plezante aangelegenheid. Er zit iets monumentaal granieterigs in 's mans gelijk, wat uiteindelijk tamelijk onverteerbaar wordt, al naar gelang overconsumptie van zijn Woord. kreeg daar destijds niet de vinger achter, totdat ik Russell Jacoby's essay over the outdated Chomsky las: hierin benoemd hij 's mans intellectuele stijl als in toenemende mate anachronistisch, in een tijd van fundamentele twijfel aan Grand Narratives.

gelijk hebben is niet genoeg, zo zou ik mijn ongemak met Chomsky in vijf woorden kunnen samenvatten. hij heeft zichzelf met zijn roestvrijstale apostel tone of voice compleet naar de marge van extreem links geluld (uitbundig gedocumenteerd natuurlijk, dat dan weer wel). preekt voor een parochie die hem bij voorbaat al gelijk geeft. Aldus sprak Chomsky voor een almaar ineenschrompelend publiek.

doodzonde, en een schoolvoorbeeld van een tekortschietend vermogen om een Kwaal zo te duiden voor genoeg kritische massa om daar daadwerkelijk wat mee te doen.

En de Chomskyanen, zij buigen het hoofd in gepaste deemoed.

ps: nog fundamenteler onbehagen met the Chomskyan Stance: complotdenkers gaan uit van een fataal tekortschietende premisse: dat het leven in dit ondermaanse dusdanig bestuurbaar en controleerbaar is dat Vuige Geesten dit in een hun gekozen Koers van Kwaadaardigheid kunnen sturen.
De geschiedenis wijst juist uit dat zelfs de meest doordachte samenzweringen uiteindelijk altijd op het laatste moment uitglijden over een bananenschil. Ik wil best geloven dat het laatste woord over 9/11 bij lange na nog niet tot de bodem is uitgesproken. Tegelijkertijd maakt een Chomskyaans wereldbeeld wat mij betreft de fout de maakbaarheid van het leven, zelfs in immorele zin, chronisch te overschatten.

Chomsky is toch ingehuurd door de Illuminati om de Linkse Kerk voor te gaan en daarmee te controleren?

Also, hear hear, Jaïr. Ik klamp mij altijd maar vast aan die onmaakbaarheid en algehele klunzigheid die des mensch' is en er dus voor zorgt dat het ook de kwaad van zinsen niet zullen slagen in hun snode plannen.

En 'Illuminati' die waarlijk verlicht zijn geven niet om aardse macht, imo.

Ja, dat zijn veel punten waar ik me wel in kan vinden ("monumentaal granieterig" is wel een treffende omschrijving), veel meer hoef ik ook niet van de man te lezen, maarrrr, als chronisch Groot Verhaal scepticus vind ik het juist wel eens fijn om iemand te horen die heel koppig "gelijk heeft". Hij heeft ook iets strategisch onhandigs in hoe hij zeg maar zijn potentieel naaste bondgenoten (bepaalde kranten, wetenschappers) als eerste afbrand, al heeft dat ook wel een soort Socratische eerlijkheid.

Ik heb overigens zijn boek over 9/11 niet gelezen maar ik wat ik zo snel scan is dat hij daar niet zo'n complotdenker over is, meer van de "chicken come home to roost" school of wel, structureel zo lopen zieken in het buitenland dat je op een gegeven moment de rekening krijgt gepresenteerd en dat heeft hij toch wel lang geleden in kaart gebracht. Dat zijn denken over macht nogal rechtlijnig is, lijkt me duidelijk, geen wonder dan ook dat de degene waar hij in debat echt moeite mee had Foucault was.

Chomsky is toch ingehuurd door de Illuminati om de Linkse Kerk voor te gaan en daarmee te controleren?

LOL, ja dat soort types heb je inderdaad ook nog.

'structureel zieken in het buitenland', dat is een adequate omschrijving van US foreign policy. ik zag onlangs "Cuba - une odyssee africaine, le reve revolutionnaire au coeur de la guerre froide", van de Libanees-Egyptische Jihan El Tahri, over het Cubaanse aandeel in het dekolonisatieproces van Afrika, toegespitst op de bizarre strijd in Angola. De filmmaakster kreeg alle sleutelfiguren voor haar camera, uit Cuba, Congo, Amerika, Angola, Guinee-Bissau, Namibie en Zuid-Afrika. Out of office spreekt men zich ineens wel uit, telling it like it was. Zeer ontluisterend! Amerikanen uit de hoogste regeringslagen klappen uit de school over hun acties in Afrika - quite shocking. Mijn eigen stokpaardje (wapenhandel is the key to understanding world politics) wordt helaas aan alle kanten bevestigd: in Angola ging het uiteindelijk om afzetmarkt voor de wapenindustrie. Die oorlog was gigantisch, ze noemen het de grootste grondoorlog op het Afrikaanse continent tot dat moment. Keep them fires burning, heel tragisch (hoewel 1 Angolese regeringsman dit allemaal schaterlachend vertelt).
In die film zegt iemand op een gegeven moment: 'Amerika was nooit een koloniale macht'. Een gotspe, als je ooit een zwartboek illegale operaties van Amerikanen op vreemd grondgebied zou willen maken kom je natuurlijk uiteindelijk met minstens zo'n dikke pil als de gebruikelijke colonial powers. In die zin ben ik het heel erg eens met het chicken coming home to roost idee: tuurlijk krijg je dat op een gegeven moment terug.
de charme van Chomsky is inderdaad dat er iemand is, al decennialang nota bene, die consequent de kleren van de keizer durft te scheiden. Ook interessant dat hij zich altijd beroept op openbare bronnen, dat was een moment dat ik ineens snapte waarom een linguist zich ineens ontpopt als criticus: hij leest gewoon heel goed alle overheidsblurb en pikt hieruit met microscopisch oog de contradicties en eufemismes. Goed lezen als radicale strategie. In die zin blijft Chomsky inspirerend. Maar toch blijft het jammer dat zijn positie inmiddels zo marginaal is. Ik vraag me ook af wat hij zelf daarvan denkt: veertig jaar met de pen strijden, wat heeft het nou allemaal opgeleverd?
Wat betreft wapenhandel: die discussie wordt in de verkeerde commissies gevoerd. Specialisten vertellen aan specialisten hoe erg het allemaal is en vervolgens gaat men over tot de orde van de dag (dit ontleen ik aan de uitstekende film Dealing and wheeling in small arms, van Sander Francken). Uiteindelijk zijn het doodordinaire economische keuzes: de EU zou bijvoorbeeld eens kunnen beginnen minder wapenfabrieken en export toe te staan. Als je ziet hoeveel Italiaans wapentuig naar Congo is verscheept voordat het daar voor de zoveelste keer mis ging dan voel je de urgentie hiervan.

Ben geen groot Dylan fan, maar Masters of War is very on target, so to say.

Ik destilleer uit deze posts toch voornamelijk de conclusie dat Chomsky een denker-analyst is, en geen politicus. En dat wisten we al :) En ook al kun je Chomsky af en toe betichten van doordraverij (sport is niet ALLEEN bedoeld om het volk van de echte zaken af te leiden, Noam), kun je hem niet afdoen als een complot-denker. Als iemand zich bijv. meteen heeft uitgesproken tegen complottheorieën over 9/11, dan is hij het geweest.

Dank voor de docu-tips, jairzinho!

Roberto Bolaño - Last Evenings On Earth
Niet zo goed als 'The Savage Detectives', maar nog steeds erg goed is deze bundel korte verhalen, die weer een compilatie is van twee Spaanstalige verhalenbundels van Bolaño. Net als in zijn eigen leven gaat vaak het over gevluchte Chilenen die belanden in Mexico en Europa. Net als in 'The Savage Detectives' duiken er dichters op die leven in armoede en rare mensen aantrekken. Op een vreemde manier zijn al deze verhalen helemaal niet zo zwaar op de maag dan de thema's die Bolañno erin aansnijdt. Het niveau van de verhalen wisselt, maar het titelverhaal is helemaal raak: vader en zoon gaan samen op vakantie, maar de eenzaamheid druipt ervan af. Ook een reflectief, autobiografisch aandoend verhaal over het geven van workshops over poëzie is erg sterk.

heb je die 2666 gelezen Eric? (if so wat moet de keuze zijn tussen Detectives en die)

Ludo, ik heb 2666 nog niet gelezen, maar ik zou voor Savage Detectives gaan, die is officieel voltooid, 2666 niet.

ach so. ok noteren we die. nu bezig in Netherland, goed, zoals verwacht.

Graham Robb - The Discovery of France
Briljant. Engelse biograaf van Rimbaud, Hugo en Balzac besluit om lekker door Frankrijk te fietsen en allerlei obscure plekken te bezoeken en verhalen te verzamelen. Eindresultaat: Frankrijk zoals je het dacht te kennen (en wordt uitgedragen door bepaalde vervelende types) is compleet anders dan je verwacht. Het boek loopt over van allerlei coole feitjes, anekdotes en leest sowieso heerlijk weg. Maar goed, raar land, of land? Tot ver in de 19e eeuw is Frankrijk eigenlijk een soort anarchistische lappendeken geweest van gemeenschappen die meestal geen idee van elkaars bestaan hadden (en vaak ook allemaal een eigen taal spraken.) Tegen het einde wordt het boek steeds donkerder (WOI) en Robb weigert blij te eindigen, hij kent zijn Zola dus het laatste hoofdstuk eindigt met een klap in het gezicht van dom nationalisme. Bravo! Verplichte aanschaf voor iedereen die zich in een beetje interesseert in Frankrijk (en geschiedenis nerds natuurlijk.)

Heh. Goede dingen over gelezen inderdaad.

Nog steeds bezig in Oorlog en Vrede (magistraal!) maar ondertussen wel Reif Larsens The Selected Works of TS Spivet uitgelezen. Boek gaat over een 12-jarig jongetje dat kaarten en grafieken van van alles en nog wat maakt en voor zijn tekeningen een prestigiueze prijs krijgt -- zonder dat men weet dat hij maar 12 is. Boek zit vol met tekeningen, kaarten en andersoortig gefrutsel in de kantlijn en het kost even om er in te komen, maar daarna lees je het ook in een adem uit. Het heeft op momenten wel wat weg van The Curious Incident, maar met minder nadruk op de afwijking van de hoofdpersoon, en ook wel wat minder realistisch.

heel koppig "gelijk heeft"

Dat voert hij echt ver door: hij wordt nog steeds zeer kribbig als de woorden 'Rode Khmer' over wie hij begin jaren zeventig iets te enthousiast was vallen. Dan gaat hij zich zo uitdrukken:

"I mean the great act of genocide in the modern period is Pol Pot, 1975 through 1978 - that atrocity - I think it would be hard to find any example of a comparable outrage and outpouring of fury and so on and so forth."

Maar goed, mijn probleem met dit soort Grote Denkers is toch dat waar zij ingewikkelde sociologische en maatschappelijke waarnemen, mijn life science oog toch vooral denkt: "De strijd op de apenrots."

Ursula Le Guin - Four Ways To Forgiveness
Vier los met elkaar verbonden verhalen uit de jaren negentig die, voor de liefhebber, in het Ekumen universum afspelen. Misschien net niet het niveau wat haar klassieke romans (Left Hand of Darkness, etc) maar wel wat grimmiger en zoals altijd erg goed. En hoogstwaarschijnlijk een van de lelijkste voorkanten van een boek die ik ken:

http://ecx.images-amazon.com/images/I/51PW3R2MZ5L._SS500_.jpg

En na jaren sf lezen wil dat toch wel wat zeggen. ;)

Meer Meer Minder: Amerikanen over hun grote crisis - Freek Staps
NRC-correspondent Freek Staps reisde de hele VS door voor verhalen van slachtoffers van de crisis, en bundelde zijn verhalen tot een boekje. Dat leest een beetje als een verzameling losse verhalen die je gewoon in willekeurige volgorde kunt lezen en ook doublures bevatten, zoals het wel heel vaak noemen van de oorzaken van de crisis. Gedegen verslaggeving maar het analysegedeelte, waarin met bijv. Alan Greenspan wordt gepraat over oorzaken en gevolgen van de crisis, valt een beetje tegen. Daar had meer in gezeten.

Naar aanleiding van een goed stuk van Aart Brouwer in de kerstgroene eindelijk maar eens Black Mass - apocalyptic religion and the end of Utopia van John Gray opgepakt. Hoogst leesbaar, en niet eens zozeer cynisch. "Modern politics is a chapter in the history of religion", zo bulldozert Gray zichzelf naar binnen. Om vervolgens een schitterend essay te ganzeveren waarin sovjet communisme, nazisme, liberalisme, neoconservatisme en de radicale islam over 'verlichtings dna' (zo noem ik het maar even, niet Gray's woord) blijken te beschikken: een dwingende geschiedfilosofie (i.e.: een duidelijk te identificeren patroon in de wereldgeschiedenis, vooruitwijzend naar een vast te stellen toekomst) en vervolgens het verheerlijken van 'achievable utopia', zichtbaar voor een elite, en te bereiken met geweld. Gray wijst op de supercomplexe natuur van de Verlichting: waarin zich nog allerlei religieus residu bevond, soms zelfs van voorchristelijke tijden.
Gray biedt al met al ontluisterende lectuur, ik ben er nog in bezig, maar nu al heel nieuwsgierig naar wat Gray voor alternatieven schetst. Want de neiging tot utopisch denken wordt bij hem wel erg oceanisch, alsof je jezelf daar simpelweg niet aan kunt onttrekken. 's Ochtends opstaan uit bed lijkt me namelijk ook al vrij utopisch gedacht.
Het leest wel als een vlijmscherpe analyse van heel veel pseudowetenschappelijke humbug, zoals de communistische heilsleer, maar evenzogoed het streven van Bush cs to bring democracy to the middle east. Politieke filosofie die zich laat lezen als het inhaleren van een flinke dosis berglucht. En boy wat trapt die Gray waar het pijn doet!

Tja, met Gray kun je, als je z'n punt hebt, gauw denken: jajaja, we hebben het door.

Maar het verlichtingsdenken is nog altijd vele malen luider, al is het maar het 'besluit' dat het maar 2° warmer mag worden. Zo nietszeggend en overmoedig tegelijk. :)

Waarmee ik maar wil zeggen, zonder te beweren dat een beetje verstandig met je omgeving omgaan slecht is, dat niemand zich het eskaton kan toeëigenen en die neiging is in de moderne beschaving minstens zo groot, zo niet groter, dan ooit, lijkt het.

nietszeggend en overmoedig: mooi gesteld inderdaad! misschien is het wel idioot hovaardig om te veronderstellen dat wij invloed kunnen uitoefenen op planeet aarde, for better or for worse, of in dit geval: for better after worse. maar toch: kunnen we het risico nemen (ons de luxe veroorloven) om ervanuit te gaan dat de aarde zichzelf wel zal redden ondanks menselijke actie ten goede?
en wat de hel is eskaton?
doorlezend in Gray valt me wel toch ook een zekere actualiteitsgebondenheid op. veel ranting against bush bijvoorbeeld. er is een zkv van AL Snijders waarin hij met evenzoveel overtuigingskracht onze aanwezigheid in Afghanistan dodelijk ironiseert. en dat zonder de westerse filosofiegeschiedenis van de afgelopen vierhonderd jaar erbij te betrekken.

Martin Bril - De Kleine Keizer: Verslag van een Passie
Niks dan goeds over de doden, etc maar ik sloeg de stukjes van Bril altijd over in de krant. Kreeg dit echter van de Sint en was toch wel geïntrigeerd, wist helemaal niet dat hij wat had met Napoleon. Leuk boek over Napoleon-fanatisme met van die geinige weetjes en zo. Maar wat me verbaasde: af en toe zo middelmatig geschreven, al maakt het enthousiasme veel goed. Een soort introductie die uitnodigt tot verder lezen.

Roberto Bolaño - The Skating Rink
Een soort Reservoir Dogs in boekvorm. Om de vier pagina's wisselt Bolaño van vertelperspectief. De karakters hebben allemaal iets met elkaar te maken, maar wat precies? Een verhaal over politieke overmoed, de zelfkant van de samenleving en de illusies van een mooi meisje met sporttalent. Typisch is dat Bolaño het wisseldende perspectief ook toepaste in 'The Savage Detectives', maar zonder zo duidelijk naar een plot toe te schrijven als hier. Een echte literaire thriller.

Gerri Eickhof - Met de tram door Amsterdam
NOS-correspodent Eickhof beschrijft elke tramlijn van begin tot eind, wat al met al toch een heel mooie samenvatting geeft van het publiek dat met deze lijnen reist, naast uiteraard de architectuur en geschiedenis van de stad als geheel. Fijn zijn ook de commentaren van de conducteurs en trambestuurders op de verschillende haltes, afgeluisterde telefoongesprekken en persoonlijke noten van Eickhof.

en wat de hel is eskaton?

Een anglicisme mijnerzijds, hah. Het einde der tijden. "The eschaton will not be immanentized", ofwel mensen ons proberen voor te houden dat ze de wereld kunnen redden of voor verlossing kunnen zorgen, terwijl dat toch zonder uitzondering hele akelige gevolgen heeft gehad. Zoals Gray laat zien aan de hand vna de nazi's, communisten en de religieuze fundaloonies. En de kreet lijkt zo mooi Gill Scott Herons "The revolution will not be televized". :)

Philip K. Dick - Eye In The Sky
En daar verdween alweer de 21ste roman van PKD die ik heb gelezen in de boekenkast. Redelijk vroeg werk (1957), misschien net niet de complete waanzin van het het latere jaren '60 werk maar toch weer erg sterk en met veel van de gebruikelijke ingrediënten: in elkaar overvloeiende realiteiten, paranoia en religie. Vrij politiek werk ook, erg anti-McCarthy, het rassenprobleem wordt weer aangekaart en Christelijke fundamentalisten worden vrij creepy neergezet (in het eerste gedeelte, waar het boek naar is vernoemd, het plot is zo een wat later in virtual reality films/boeken tot in den treuren is uitgemolken.) Snap ook steeds beter waarom Dick eerder in Frankrijk populair werd dan in eigen land, die gasten gingen, hun Bataille kennende, natuurlijk helemaal uit hun dak van kosmische ogen en allerhande schizofrene symptomen.

grappig, John Gray's aanrader om jezelf te zuiveren van onvermoede utopistische neigingen: Philip K. Dick (a.o.).

Nou ja zeg! :) (dat boek van Gray ken ik niet, Strohonden wel overigens.) Er zitten bij Dick idd altijd wel nare trekjes in de utopische neigingen, in Eye in the Sky ook weer, eigenlijk een soort kritiek op het dictatoriaal narcisme van het individu dat de maatschappij compleet naar zijn eigen wensen wil inrichten.

Voor de liefhebbers van het mooie, ouwe, vertrouwde boek.

Mary Renault - The Persian Boy. Middelste boek van een romantrilogie over Alexander de Grote. Uit 1972 en als ik het goed heb destijds erg populair. Als je de idealistisch-romantische interpretatie van Alexander wilt is dit het boek. De titelfiguur Bagoas, een jonge Perzische eunuch, komt via het hof van Darius onder de hoede van Alexander en blijft daar als geliefde/hulpje tot zijn dood. Alexander is een all-round toffe peer -knap, atletisch, moedig, groothartig, intelligent, briljant, geïnteresseerd in andere culturen- na verloop van tijd wordt het een beetje ongeloofwaardig, maar ja het is vanuit het ik-perspectief verteld van iemand die idolaat van hem is dus er valt mee te leven. Bagoas zelf werd ik zelf ook een beetje narrig van op het laatst, want het is wel een ontzettende Perzische slijmbal. Maar goed, ik blijf de hele onderneming sowieso een fantastisch verhaal vinden en wanneer Alexanders troepen in India niet meer verder willen had ik erg met hem te doen. Of hij echt zoveel respect had voor andere culturen blijft een discussie die tegenwoordig al helemaal vervuild raakt (ik moest bij veel Macedoniërs in dit boek toch denken aan een soort proto-PVV zeikerds en de Perzen als een soort Duitsers van de Oudheid.)

zit zijn vermeende homoseksualiteit er nog in? ja neem ik aan eunuch + atletische leider. ;)

ben zelf bezig in EM Forster's classic Room With A View, eerste gedeelte dat zich in Florence afspeelt vond ik een beetje mutsig, maar nu terug in Engeland is 't wel aangenaam/best grappig en soepel geschreven.

zit zijn vermeende homoseksualiteit er nog in? ja neem ik aan eunuch + atletische leider. ;)

Niks vermeend. ;) Hij is gewoon heel erg homo -maar dan in de klassieke zin, hè- (schijnt in "die" kringen ook een cultboek te zijn, de liefdesscènes zijn echter puur "uitzoomen naar fade-out". ;) Met vrouwen doet hij het tegen met tegenzin om een kind te krijgen en dat met mager resultaat (snel effe googlen hoe het daar mee is afgelopen.)

oh ik dacht dat dat een verzinsel van Oliver Stone was ;)

terzijde:
nu heet de FYR Macedonie (het land) dit jaar nog altijd geen Nieuw-Macedonië! (na 20 jaar onderhandelen met die rare Grieken)

oh ik dacht dat dat een verzinsel van Oliver Stone was ;)

:) Dat die Grieken zich om die film al in hun mannelijkheid voelden aangetast blijft hilarisch (was toch ook alleen maar brave insinuatie.)

nu heet de FYR Macedonie (het land) dit jaar nog altijd geen Nieuw-Macedonië! (na 20 jaar onderhandelen met die rare Grieken)

Dat komt natuurlijk omdat die pseudo-Bulgaren zo flauw zijn om de naam Voormalige Joegoslavische Republiek Die Zich Ten Onrechte Macedonie Pleegt Te Noemen maar niet te accepteren. ;)

(Het ligt nog altijd extreem gevoelig in Griekenland. Er zijn een stuk of honderd Macedonia is Greek!-groepen op Facebook. En dat zijn nog alleen maar de Engelstaligen.)

Tussen de zeventien Macedonie-protesten die ik bijwoonde in Athene ook nog Oorlog en Vrede uitgelezen. Geweldig boek, goed leesbaar ook, niks ellenlange beschrijvingen, geweldige karakters, mooi einde. Snap nu ook wel waarom Doris Lessing ooit zei dat ze na het lezen van Tolstoy het gevoel had dat alles dat er geschreven kon worden al door hem geschreven was. (Ik parafraseer enorm en misschien was het niet eens Lessing die het zei, maar goed.)

Ook uitgelezen: Mark Mazower - Dark Continent: Europe's Twentieth Century . Wat de titel zegt: Europese geschiedenis tussen het einde van WO1 en de val van het communisme. Nogal feitendicht, maar toch prettig geschreven. En Mazower snapt het allemaal: hoe en waarom democratie in de jaren '30 faalde en waarom het later wel lukte, waarom het communisme instortte in '89 (it's the economy, stupid), hoe Europa langzaam aan het verrechtsen is. Zou verplicht leesvoer moeten zijn voor Europarlementariers.

En puur fictie: Alaa Al Aswany - The Yacoubian Building. Over het leven van de diverse mensen die leven en werken in een groot gebouw in Cairo. Een aardige kennismaking met Egypte en de diverse verhaallijnen maken het prettig leesbaar, maar Al Aswany lijkt vooral te willen laten zien hoe verrot de corrupte Egyptische maatschappij is. Het boek was in 2002 en 2003 het best verkochte Arabische boek ter wereld en dat terwijl het vol staat met seks, voornamelijk buiten het huwelijk, soms tussen mannen, waarmee dus weer een Wildersiaans vooroordeel de grond in wordt geboord.

Robert Silverberg - Up The Line
Pageturnert!! Nou ben ik niet zo'n tijdreisfanaat, maar als het goed gedaan is dan is het ook keten. Zoals in Up The Line uit 1969, dus de toekomst is rielekst met allerlei psychedelica, standaard blowen, 0,0 gêne wat betreft het lichaam en seks...en dus tijdreistoerisme. Wat een ontzettend slecht idee is (al die paradoxen die op de loer liggen, het langzaam toenemende aantal toeschouwers bij de kruisiging van Jezus, etc.) maar wel de basis voor een goed verhaal. De hoofdpersoon is weer een typisch vulgair/melancholische Silverberg geilaard die in de bizz verzeild raakt als gids langs de hoogtepunten van Constantinopel. En natuurlijk is het bon ton onder gidsen om je eigen voorouders van het vrouwelijke geslacht te krikken. Wat een puinzooi, in heerlijke stijl geschreven en ik heb als bonus ontzettend veel over de geschiedenis van Byzantium geleerd. :)

Men Without Women - Ernest Hemingway
Vroege collectie korte verhalen over boxers, stierenvechters en Amerikanen verdwaald in Europa. Een aantal verhalen zijn zo kort dat je ze nauwelijks verhalen kunt noemen, eigenlijk meer aanzetjes. De langere verhalen over de slapeloze boxer en de te oude stierenvechter zijn dan weer erg mooi.

Literaire Non-Fictie (uitgeverij Atlas)
Gevonden bij De Slegte voor een paar Euro's. In eerste instantie gekocht om de bijdrage van Ian Buruma, die schrijft over de Affaire Grass en een goed beeld geeft van hoe Duitsland als natie worstelt met het oorlogsverleden en de rol van Grass hierin. Verder een erg goed interview van Jonathan Littel met Bob Dylan en een mooi reisverhaal van Gerrit Jan Zwiers naar een onbewoond eiland (Bouvet), samen met een fanatieke groep wereldreizigers die elkaar de loef af willen steken door als eerste aan land te gaan, om daarna verder te reizen naar de volgende bestemming met als inzet een vermelding in het Guinness Book of Records. Verder een interessante, onvoltooide autobiografie van Saul Bellow.

Een klap van de molenwiek: hoe Don Quichot naar de lage landen kwam
Nederlands/Spaanse uitgave van Cervantes instituut, met een verzameling korte verhalen van Nederlandse en Vlaamse auteurs die zich lieten inspireren door DQ. Onder wie Arnon Grunberg, Herman Brusselmans en Cees Nooteboom. Het niveau van de bijdragen wisselt nogal, maar voor 2 Euro geen slechte koop.

Louis Couperus - Xerxes: of de Hoogmoed
Ben al sinds mijn boekenlijstdagen fan van Couperus en ben al meer dan 15 jaar van plan om zijn Iskander te lezen, maar ja ik had net The Persian Boy achter de kiezen, dus dacht waarom niet eerst on the previous episode... zijn Xerxes te lezen. Fantastisch boek, wat me o.a. deed beseffen hoe ontzettend mooi Nederlands ooit was, helemaal natuurlijk met die prachtige, lichte zinnen van Couperus. Mooie taal en het plot is vanzelfsprekend een klassieker, met legendarische veld- en zeeslagen en doet de rest. Xerxes is best wel een aardige kerel, verwaand en inhalig, maar op momenten dat je denkt "nou maakt hij hem een kopje kleiner" omdat hij beledigd is blijkt hij dan altijd grootmoedig. De slag bij Thermopylae komt ook nog langs en het is wel intrigerend om te zien hoe anders de figuur Leonidas is (Couperus is een beetje verliefd op hem.) In plaats van die brullende pauper uit 300 is het een soort zenmeester die heel kalm de strijd afwacht en nieuwsgierig Perzische verkenners bekijkt terwijl zijn manschappen hun blonde haren kammen. :) Aischylos komt ook nog langs (vocht zowel in Marathon en Salamis) en zijn opvoering van De Perzen sluit heel mooi het boek af (volgens mij is het idee van Couperus dat de Grieken zo groots zijn omdat ze in hun kunst sympathie voor hun vijanden kunnen tonen/wekken, ik vind het allemaal sowieso hardcore.)

http://www-tc.pbs.org/wnet/americannovel/timeline/images/salinger_pic.jpg