Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (2 years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (2 years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (2 years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

― Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (2 years ago) Permalink

^_^

― am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (2 years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (2 years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (2 years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

― Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (2 years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (2 years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (2 years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (2 years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

― Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (2 years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (2 years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (2 years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (2 years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (2 years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (2 years ago) Permalink

― Martijn ter Haar, Thursday, 21 June 2007 13:55 (2 years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

― Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (2 years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (2 years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

― Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (2 years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

― Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (2 years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

― Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (2 years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

― OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (2 years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

― Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (2 years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

― Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (2 years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

― OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (2 years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

― Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (2 years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

― Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (2 years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

― Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (2 years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

― Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (2 years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

― Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (2 years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

― OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (2 years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

― Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (2 years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (2 years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (2 years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (2 years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

― Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (2 years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

― Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (2 years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

― Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (2 years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

― Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (2 years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (2 years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

― Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (2 years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (2 years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

― Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (2 years ago) Permalink

bedankt :)

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (2 years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

― Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (2 years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

― OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (2 years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

― Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (2 years ago) Permalink

Ricky
Ricky bestaat uit één amusant idee, waarmee je zowel de horror als de komedie kant op kan. De film suggereert kortstondig het eerste, lijkt dan toch meer voor het tweede te kiezen en gaat uiteindelijk helemaal nergens heen. Vraag me af hoe deze twist aan zou komen als je ‘m niet vooraf overal al had gelezen. Ik verklap ‘m hier dan ook maar gewoon. Een alleenstaande moeder met dochter krijgt een nieuwe vriend en binnen no time een baby. Niet zomaar een, hij krijgt vleugels! Net als de dochter dacht ik vervolgens dat ‘t wel een engeltje zou worden, met een boodschap of misschien kwam ie iemand halen, als een parabel. Het hele gegeven heeft natuurlijk ook wat sprookjesachtig, net zoals de mooie vrouw die haar zeehondenhuid afschudt in The Secret of Roan Inish. Baby Ricky heeft geen enkele symbolische betekenis, hij heeft “doodgewone” dierlijke vleugels.. Er kan gelachen worden als de baby met helmpje door zijn kamertje vliegt. Maar dan, gebeurd er, zoals ik al zei, met het gegeven niet veel meer.

Winterstilte
Voor een superpretentieuze artfilm waarin de beelden niet verpletterend zijn, de muziek geen indruk maakt en er bovendien nagenoeg niet gesproken wordt is Winterstilte eigenlijk nog best een aardige film. (Van Nederlands-Zwitserse makelij) Een supervrome zwaartekousen-familie in een piepklein bergdorpje raakt pa kwijt (hij stort ergens naar beneden) waarna de 5 overgeblevenen (ma en 4 brunette-dochters) het verdriet verwerken in de dagelijkse klusjes. De 4 doen heel veel dingen synchroon wat bijvoorbeeld een mooie repetitieve scène tijdens het borduren oplevert. Dan prikt er een in d’r vinger. Een druppel dieprood bloed op ‘t maagdelijk witte kleedje. Zozo, wat zou dat toch symboliseren. Inderdaad. Ondertussen lopen er rare Lynchiaanse figuren in geweien rond, als een soort boze geesten. Dat ging me wat te ver (ook wat lukraak) dan liever die bescheiden kunstzinnigheid in huiselijke kring. (Ander voorbeeld, ma is kwaad op d’r scharrelende dochter, die voor straf een glaasje water vermengd met Maria-beeld schaafsel moet drinken) Voor een film met een geheel eigen logica is de bloempje in de sneeuw-symboliek van ‘t eind trouwens wel erg simpel.

Birdwatchers
En toen spraken de inheemse indianen uit Brazilie ineens Italiaans! Dacht nog even dat het zo hoorde, een film tenslotte gefinancieerd met Italiaans geld en van de hand van een half-Italiaanse regisseur, maar helaas, toch een dub. En geen zin meer om iets anders te gaan kijken. Dit terzijde. Birdwatchers heeft een erg komisch begin en een “mooi” bitter einde. Ook voor de mededelingen in de aftitelingen duidelijk een kwade film met een boodschap. De genocide op de indianen moet gestopt worden. Aboriginals wereldwijd zitten dan ook in een lastige situatie, klem tussen oude gebruiken en de moderne wereld waarin ze vaak geexploiteerd worden. (Hier worden de indianen na gedaan werk op de plantage letterlijk tussen het vee in vrachtwagens naar huis vervoerd) Het kabbelende Birdwatchers schetst ‘t dagelijks leven van een groepje indianen, onder leiding van een koppige baas. Ze vertrekken van hun eigen land en gaan ergens anders wonen (te weten op ‘t land van een rijke boer) in de hoop op beter. Die vindt ‘t maar niks en zet er een man in een caravan naast die ze in de gaten moet houden. De jonge indianen gaan op jacht, wat niet moeilijk is want de boer heeft runderen, die ze knallen er een neer met pijl en boog. Een jong indiaantje krijgt wat met de boer’s rondborstige dochter. Een andere indiaan heeft minder geluk in de liefde en hangt zichzelf op en de oude baas zet ‘t maar weer op ‘t drinken. Bittere ellende, die mij persoonlijk pas helemaal aan ‘t end aangreep.

― Ludo, Thursday, 8 October 2009 07:29 (1 month ago) Permalink

De inheemse indianen uit Brazilië spraken in de Nederlandse bioscopen in Birdwatchers wel gewoon hun eigen taal.

Op deze pagina op 30 juli al gesignaleerd door Olaf: de scherpe politieke satire In The Loop. Zo hard gelachen dat de buren het gehoord moeten hebben. De grootste (anti)held van de film is acteur Peter Capaldi als het angstaanjagende scheldkanon Malcolm Tucker.

― Vido Liber, Thursday, 8 October 2009 08:24 (1 month ago) Permalink

In The Loop op de lijst dan (even uitzoeken of dat een recente film is, niet dat dat er verder toe doet)

De inheemse indianen uit Brazilië spraken in de Nederlandse bioscopen in Birdwatchers wel gewoon hun eigen taal.

ja daar was ik al bang voor. vreemd genoeg was Italiaans toch verwant want bij momenten klopte het nog best aardig. Of ik ben inmiddels geconditioneerd om sowieso niet meer op bewegende monden te letten, zeg maar.

― Ludo, Thursday, 8 October 2009 09:23 (1 month ago) Permalink

Volgens IMDb wordt in Birdwatchers Portuguees, Guarani en Engels gesproken.

In The Loop is eind augustus in Engeland op dvd uitgebracht, dus daar is makkelijk aan te komen. Ondertiteling is handig.

― Vido Liber, Thursday, 8 October 2009 10:04 (1 month ago) Permalink

Lady In The Lake
(ook in weeklijstje)
Ik heb ‘t vast al eens eerder gezegd, en zo’n originele gedachte is ‘t nou ook weer niet hoor, maar hoe dieper je in een kunstvorm zit hoe leuker de rariteiten worden. Lady in the Lake bijvoorbeeld. Objectief (behhh) gezien gaan er eigenlijk alleen maar dingen mis in de film. Toch is ‘t de film noir waar ik recent het meest van genoten heb en ik vind ‘m ook echt een aanrader. Lady in the Lake is berucht om zijn zeldzame gimmick. De hele film is opgenomen vanuit de ogen van het hoofdpersonage: de welbekende Philip Marlowe. (Zijn er eigenlijk slechte Marlowe-films? Ik vermoed van niet) Deze cameravoering brengt al zijn tegenspelers in totale verwarring en het klopt ook niet helemaal, want uit je doppen kijkend zie je in werkelijkheid de hele tijd je handen, die hier slechts sporadisch in beeld verschijnen om een deur te openen of een vuistslag uit te delen. Ze konden het in 1947 niet weten, maar dit alles geeft een gigantische game-feel. 3D shooters galore zeg maar. Ze zouden er nu nog een point and click adventure van moeten maken, er is zelfs ruimte voor extra “missies” want Marlowe bezoekt een bergdorpje waar we hier (om budgettaire redenen?) niets van te zien krijgen Op deze verknipte manier is ‘t dus eigenlijk ook wel logisch dat het acteren, zeker in ‘t begin, dramatisch is. De filmpjes in games zijn ten slotte ook altijd bespottelijk en de vrouwen helemaal. (In zekere zin komt het vrouwonvriendelijke machismo van Marlowe eigenlijk best overheen met de nerd-game-fantasie) Marlowe wordt gespeeld door regisseur Robert Montgomery, wiens stem acceptabel is, maar die qua uiterlijk eigenlijk helemaal niet past. (Soms vind ik ’m te Britsig upper-class dan weer een boerenlul, let op hoe hij helemaal aan ‘t end lacht) Misschien dat ie vandaar maar die truc bedacht. Om de kijker niet helemaal te desoriënteren liet Montgomery een hoop spiegels aanrukken (valsspeler!) zodat ie om de pakweg tien minuten nog even in beeld verschijnt. Ook fijn voor de actrices die anders merendeels verdwaasd de camera in staren. Met die spiegels heb ik geen problemen, het is wel jammer dat ie ook nog een voice-over doet, niet buiten beeld, nee, hij zit gewoon de kijker vanuit een stoel toe te spreken. Een van de weinige minpuntjes. Het plot (over Marlowe met schrijfambities!) is bijzonder vermakelijk. Natuurlijk wordt ie ingehuurd voor een klusje en natuurlijk zijn er wat moorden. Richard Simmons doet het heel leuk als verdachte #1 en Audrey Totter is, al struikelend toch wel aanstekelijk als de femme, of ze fatale is blijft zoals ‘t hoort lang in ‘t ongewis. Natuurlijk zijn de one-liners piekfijn in orde. (‘I’ve heard of people that don’t like certain kinds of cops‘) Hilarisch is de rol van de receptioniste op de uitgeverij waar Marlowe zijn verhaaltje probeert te slijten. Vanaf ‘t moment dat ie binnenkomt staart ze smoorverliefd naar ‘m. (Ik zou andere woorden kunnen gebruiken) Tekenend voor de lol en de aandacht voor detail is dat de film ook nog in ‘t allerlaatste moment dat Marlowe op de uitgeverij is (en ook richting ‘t eind van de film) ze haar nog even langs laten draven en een blik laten wisselen in de drukte van een kerstfeestje.

Che Part One
In Guevara’s leven leken me vooraf twee episoden interessant. Zijn dood als nobody in de jungle van Bolivia en de inname van Cuba. Part One dealt met laatstgenoemde en dat blijkt erg saai. Zelfs zijn motorfietsreisjes waren nog boeiender. Guevara is als Argentijn een beetje een buitenbeentje. Heel lang wordt ie van de actie weggehouden door Fidel. Zo is ‘t een beetje sjokken door mooie landschappen. Ondertussen zijn er flashbacks in zwart-wit van Che bij de VN, waar vooral de Panamese vertegenwoordiger wat terechte kritiek spuit. (Vreemd, ik kan me een andere film herinneren met het bezoek van Che en die bomaanslagen daaromheen, maar kom me niet herinneren welke en of ‘t om Che draaide, of dat de film er als zijspoor even langskwam) Na een tijdje keren de flashbacks niet meer terug, en hoewel ze me eerst ergerde ging ik ze vervolgens missen. Cuba wordt ingenomen met wat straatgevechten tegen de achtergrond van fraaie stadjes en straalblauwe luchten. Van alle revolutionairen wekt Raul Castro nog ‘t meeste sympathie, guitig kereltje. (De Castro’s als de Schleckjes, ja rare gedachtesprong)

The Visitor
Tweede wat softe multi culti pamflettistische film van Tom McCarthy, maker van een van mijn favorieten The Station Agent en in dat licht ook wat teleurstellend. McCarthy heeft een plezierige interesse voor mensen die in de filmwereld niet al te vaak serieus opgevoerd worden. (dwergen, of in dit geval een man van middelbare leeftijd) De man (gespeeld door Richard Jenkins) heeft een eenzaam universitair leven. Hij geeft al jaren dezelfde cursus (het jaartal past hij met typex aan) en hij pretendeert aan een boek te werken. Zijn vrouw (een pianiste) is dood. Het klinkt een beetje hard, maar ik vond eigenlijk dat ‘t nog wat schrijnender/mooier was geweest als ie helemaal geen vrouw had gehad. Man’s leven verandert als hij op een dag in maanden weer ’ns in zijn New Yorkse appartement komt. Daar treft hij een jong echtpaar aan, een Senegalese vrouw en een Syrische man. (En niet alleen illegaal in dat flatje) Na wat omtrekkende bewegingen laat de man ze maar bij hem in wonen en sluit hij een vriendschap met de man. Een verwoed djembe-speler. (Gruwelijk instrument) Jenkins die een lange historie van mislukte pianolessen heeft slaat ook aan ’t djembe-en. Man in midlife-crisis in een parkje omringd door allochtonen swingend op zijn trommeltje. Het is enigszins komisch ja. De daaropvolgende meer dramatische verwikkelingen zijn zo voorspelbaar als wat, inclusief het bezoek van de moeder van de Syrier. (Zij is eigenlijk de belangrijkste ‘visitor’, want van middelbare leeftijd dus…) Net als in The Station Agent houdt McCarthy het hartig (zowel als film met een groot hart, als niet suikerspinnerig)

Che Part Two
Moest natuurlijk ook gekeken worden en dat blijkt zowaar geen corvee. Volgens mij kun je ‘m prima los kijken en hij is vele, vele malen beter dan deel een. Lijden is interessanter dan overwinnen blijkt maar weer. Op ‘t laatst zit een zieke (astmatische) vieze, uitgemergelde Guevara op een ezel, met nog een paar maanschappen, en een arty schilderspetje. Ja, dan wordt ie toch wel een soort Jezusfiguur en dit een soort propaganda. (Maar dat geeft niet zo) Vreemd eigenlijk, want juist wat ie hier in Bolivia flikt is zo in tegenspraak met z’n haat voor ‘t imperialisme. Alsof zijn eigen bemoeizucht met ‘t buitenland niet ook een vorm daarvan is. Even terug naar ‘t begin want eigenlijk merk je al bij de openingsanimatie waarin Zuid-Amerika langzaam rood kleurt dat Part Two goed wordt. Het is een duistere, grauwe film, letterlijk ook, qua belichting en gammele cameravoering. Guevara komt Cuba binnen in fraaie kale vermomming, het evenbeeld van zijn vader. Hij zet een trainingskampje op en begint daarna met de manschappen door Bolivia te struinen. Wederom (en dat kon je ook Part One verwijten) is er nauwelijks chemie tussen Che en de rest. Geen interactie, of vriendschap, maar misschien was Guevara ook wel een einzelganger met een Into The Wild-achtige zelfdestructiedrang. Tegen ‘t eind liggen 2 revolutionairen op de uitkijk. Het is schemerig en in ‘t veld verschijnen een paar helmen van ‘t Boliviaanse leger. Dat valt mee. Maar twee seconden later stroomt ‘t hele veld vol. Een bitter beeld. En, zoals gezegd, een verbazingwekkend goede film.

― Ludo, Monday, 12 October 2009 08:15 (1 month ago) Permalink

Telstar (Nick Moran, 2008) – biopic over de roerige carrière van de geniale producer Joe Meek (de Martin Hannett van zijn tijd) die vanuit zijn huis, boven een winkeltje in Londen, als een bezetene experimenteert met geluid. Vond zijn inspiratie in het hiernamaals (via de schuchtere componist Geoff Goddard) en in zijn dromen (de melodie van de wereldhit Telstar) en ging ten onder aan peppillen en paranoia. De titelrol wordt met verve gespeeld door de mij verder onbekende acteur Con O'Neill. Regisseur Nick Moran benadert zijn onderwerp met veel humor. Telstar is de eerst speelfilm waarin John Peel een van de personages is.

― Vido Liber, Tuesday, 13 October 2009 10:55 (1 month ago) Permalink

Still Walking
Lekker landerige Japanse arthouse, zonder de rariteiten waar Japanners normaal in uitblinken. Die hadden hier ook niet gepast. Still Walking is een beetje sentimenteel, zeker niet orikgineel en met z’n twee uur ook net wat te langen dus wat saai, maar op zich toch wel aangenaam. Een familie bijelkaar voor de jaarlijkse samenkoming waarop de al lang geleden overleden zoon wordt herdacht. Pa is die dag, of altijd, chagrijnig en nogal zwijgzaam. Hij heeft (hoe cliche) de pik op de overgebleven wat mislukte zoon, die ditmaal zijn nieuwe vriendin meebrengt. (Een al eerder getrouwde vrouw met zoontje) De dochter van ‘t gezin heeft plannen om met manlief bij haar ouders in te trekken, want mooi groot huis. Haar stem is overigens weer waanzinnig, een bekend vereiste voor Japanse actrices. Gedurende de dag zijn er wat toenaderingspogingen, met name het moment dat de zoon met het zoontje van zijn vriendin in bad zit is mooi, op een doodgewone dit is familie-leven manier. (Iets wat de film sowieso prima treft) Helaas gaat ‘t aan het einde nog wat mis. De film heeft z’n natuurlijk einde bereikt en opeens klinkt er, voor ’t eerst ook nog, een voice-over., die even vertelt hoe het iedereen na de film verging. Laat dat dan open. Ook de epiloog die daarop nog volgt is overbodig.

Three Monkeys
Probeerde me gedurende de film te bedenken wat ik hier nou eigenlijk over gelezen had al. Was dit Ceylan’s poging tot een plotmatige film? Zeker in ‘t begin met een dooie en een oplichtschema dacht ik echt een thriller/film-noir geserveerd te krijgen. Maar net als zijn eerdere werk, waarvan ik Uzak trouwens veel beter vond, blijft ‘t kabbelen, al zijn er wel iets meer verwikkelingen dan gewoonlijk hoor. Een politicus krijgt een auto-ongeluk, laat zijn chauffeur (die niet in de buurt was) ervoor de gevangenis in gaan, waarna in de tussentijd de vrouw van de chauffer vreemdgaat. Zoon krijgt wel wat door, na een duistere en fraaie scene waarin hij ziek wordt op ‘t treinstation en te vroeg naar huis gaat. Dan zit er een knip in de film en is pa terug. En ja, die ziet meteen dat mevrouw in prachtlingerie loopt. Deed ze anders nooit. Dat gaat circulair mis. Vervreemdend en geslaagd is een klein kind vol blauwe plekken dat tot 2x toe opduikt. Een simpel symbool, maar erg creepy en mooi. Net als de locatie waar het gezin woont trouwens, een gammel huis recht aan ‘t spoor EN aan ‘t water.

Kan Door Huid Heen
Eerst de peptalk van Olaf gelezen in ‘t Schaduwkabinet natuurlijk. ;) Kan Door Huid Heen is inderdaad vrij geslaagd, al blijft er als altijd genoeg te mopperen over. Rifka Lodeizen doet ‘t goed, ze draagt de film nagenoeg helemaal in haar eentje en maar af en toe vind ik haar te tonelig. (Wilde eerst grappen dat de Hollandsche film dus tieten nog VOOR de intiteling konden worden afgevinkt, maar daar is de film eigenlijk te serieus voor) De relatie van de vrouw is uit, ze loopt wat manisch door haar huis, bestelt pizza en wordt dan aangevaal door de pizzakoerier. Grote vraag is, is die aanval imaginair. Wat ik lang dacht. (Alleen dan is er een scene in een rechtszaal) Het stomme is dat een ander nog veel ongeloofwaardig element in ‘t plot m.i wel imaginair moet zijn (En het zou prima passen bij haar waanzinnige geestesgesteldheid) Minste element zijn haar nachtelijke chat-sessies. Chatboxen in films, het ziet er toch altijd belachelijk uit, en heeft hier meer weg van Hoe Overleef Ik Mezelf. Eerlijk gezegd begreep ik ook niet helemaal met wat voor wraak ze daar bezig was. (Ik zat te fanatiek dit is imaginair te denken waarschijnlijk) Leuk trouwens dat Dan Geesink de soundtrack deed met rare glitch-piano-dingetjes. Alleen dat rare Engels van Charlie Dee en toch ook Anneke van Giersbergen!

― Ludo, Thursday, 15 October 2009 07:20 (1 month ago) Permalink

Dan Geesin nog in de ban van de wielrenner ;) (huphup in Lombardije)

― Ludo, Thursday, 15 October 2009 09:54 (1 month ago) Permalink

oh en lees ook http://www.xs4all.nl/~gert01/ Vido's Up-recensie, ik denk dat ie z'n film van het jaar heeft gevonden ;) ;)

― Ludo, Thursday, 15 October 2009 09:56 (1 month ago) Permalink

Haha, bijna. Toch denk ik dat het door jou besproken Still Walking meer kans maakt.

― Vido Liber, Thursday, 15 October 2009 10:39 (1 month ago) Permalink

serieus? ik vond 'm mooi, maar voor een favoriet toch 'in need' of wat meer gekte. (al is 't daar niet de film voor)
ik had ook het gevoel dat 't haast een gedroomd Japan is, filmisch perfect, met nog even ergens wat jongens die langs fietsen met baseball bats en caps.
Niettemin een fijne film.

― Ludo, Thursday, 15 October 2009 11:31 (1 month ago) Permalink

District 9: Begint harstikke leuk. Aliens die behandeld worden als immigranten en in een ghetto in een buitenwijk van Johannesburg (!) terechtkomen. Flitsend tempo, foute grappen. Mij schoot maar 1 naam te binnen: Paul Verhoeven. In het tweede deel blijft van de frisheid weinig over en de film wordt elke 5 minuten gewoner en uiteindelijk zelfs saai. Jammer. Overigens had ik de film gedownload en heeft mijn internet provider van Sony Entertainment het verzoek gekregen mij af te sluiten. Dit om even te laten zien dat de grote maatschappijen dus echt voor je voordeur staan, voorlopig slechts buitengehouden door de nederlandse wetgeving...

Langer licht: Niemendallerige Nederlandse film over een kickbox-leraar die gebrouilleerd raakt met zijn zoon. Erg symathiek, maar een beetje niksig.

Diep: Nederlandse film die een heel stuk beter is en handelt over de seksuele ontwaking van een 14-jarig meisje in de wettenloze jaren 70. Dicht op de huid gefilmd, kleine emoties, maar een beetje voorspelbaar, op cruciale momenten een beetje cliche-matig en je vooral herinnerend aan het betere, ambitieuzere en fantastische The perfect storm.

― Olaf K., Saturday, 17 October 2009 11:47 (1 month ago) Permalink

Overigens had ik de film gedownload en heeft mijn internet provider van Sony Entertainment het verzoek gekregen mij af te sluiten.

wow. misschien omdat ie ultra-nieuw is...? en dat terwijl je bij mp3's downloaden nog kan zeggen dat er legale alternatieven zijn, maar er is zo ver ik weet geen grote online film handel. waar je voor een euro een film kan downloaden, waarna (zo stel ik me voor) het bestand na een week onafspeelbaar wordt. Als ze dat nou 'ns zouden regelen. Maar ja heb wel 'ns over (vast nooit van de grond gekomen) initiatieven gehoord waar films dan natuurlijk ipv de euro die de mp3 is 10-15 euri werden.

― Ludo, Saturday, 17 October 2009 13:13 (1 month ago) Permalink

(en ik heb sterk 't gevoel dat ze de jacht op mp3 downloaders hebben opgegeven, Napster kreeg nog juridisch gedoe bij Soulseek heb ik daar nooit over gehoord) De filmmaatschappijen zijn dus kennelijk machtiger en rijker dan de muziekbiz.

― Ludo, Saturday, 17 October 2009 13:14 (1 month ago) Permalink

Crossfire
Oorspronkelijk ging de roman waar deze semi-noir op werd gebaseerd over de moord op een homoseksuele man, maar net na de Tweede Wereldoorlog kon dat nog niet door de code. Flauw geintje: omdat joden toevallig toch actueel waren werd de homo dan maar in een jood veranderd. Naast anti-semitisme gaat de film ook over als soldaat terugkomen uit een oorlog. Niet kunnen wennen aan de maatschappij, doelloosheid en wie weet wel een post-traumatisch stress-syndroompje, als je aardig wil zijn voor de dader. Robert Mitchum speelt een van de soldaten die ‘t wellicht gedaan kan hebben, al wordt al snel duidelijk hoe ‘t zit. Geen puzzel-film dus, maar toch wel aardig, met name dankzij Gloria Grahame, in haar favoriete rol. Ze is inderdaad fantastisch als hoertje die in een cafe hangt en in de achtertuin een praatje maakt met een soldaat en ‘m dan al de sleutels van haar armoedige appartementje geeft. In ‘t appartement duikt dan ineens een sjofele man van middelbare leeftijd op. Is ‘t haar pooier? Film laat dan wijselijk ook maar in ‘t midden. Het einde is trouwens Amerikaans cru. Niet denken, schieten.

Appaloosa
Moderne western van Ed Harris (die zelf het Jandekiaanse hoofdpersonage speelt). Kan in de verste verte niet wedijveren met 3:10 To Yuma (al was dat dan een remake) en laat staan die ambient western over de moord op Jesse James. Appaloosa lijkt 17 westerns in 1 film te willen proppen, wat een bijzondere rommelige indruk wekt. Alle elementen lijken afgevinkt op de lijst: indianen, niet te vertrouwen vrouwen, huurlingen, gevangenen die vervoerd moeten worden (in een trein) en helemaal aan ‘t eind ook nog een shoot-out. Dat laatste is eigenlijk nog wel enerverend, maar toch wat jammer want even daarvoor zat een kans op een zeldzaam cynisch einde. Ed Harris is een lawman die in een dorpje door notabel Timothy Spall (geinig!) wordt ingehuurd om orde op zaken te stellen met zijn deputy Viggo Mortensen. Dat gaat allemaal redelijk voorspoedig en ze hebben de schurk (Jeremy Irons) al snel te pakken. Dan verschijnt de schmierende Renee Zellweger ten tonele die op onnavolgbare botox-wijze op een bolle Nicole Kidman begint te lijken. Ze krijgt wat met Harris, maar is eigenlijk een gold digger, die everything fuckt dat moves. (Uitspraakje van Harris)

Let The Right One In
(ook in weeklijstje)
Ik keek deze film samen met een liefhebber van Twilight, Anne Rice en meer van dat soort hippe vampierendingen. Had de film van tevoren nog even goed gehypet om de lat hoog te leggen. Resultaat: eerste helft geweeklaag hoe sloom ‘t allemaal wel niet was en tweede helft een gezicht verstopt achter een kussen. Ja, het is maar goed dat ie voor boven de zestien is gekeurd. Uiteindelijk werd ie trouwens “best ok” bevonden. Daar ben ik ‘t mee eens, al wil ik meteen maar even aantekenen dat juist het uiterst trage ritme de film een zekere unheimische kwaliteit geeft. Let The Right One In is ‘t best als de film focust op de vriendschap tussen een jonge sukkel en een meisje-vampiertje. Dat is dan ook het hoofdbestanddeel. Sterker, eigenlijk is de film in alle andere gebieden wat moeizaam. De relatie van de jongen met z’n ouders bijvoorbeeld. Die zijn uit elkaar en de film lijkt te suggereren dat pa homo is. Hoe voorspelbaar Zweeds. Ook het zij-plot rond de buren die ook steeds meer last krijgen van hun buurmeisje voelt nogal overbodig aan en kent ook wat overdreven momenten die afdoen aan de subtiliteit van de film. Dat geldt overigens ook voor het extreem gewelddadige, bijna cartooneske einde, dat ook een moeizame indruk wekt. Nu lijkt het wellicht allemaal niks, maar Let The Right One is zonder meer een enerverende, boeiende en unieke zit. De sneeuw-grauwe beelden zijn doods als het bleke vampiertje én het op school gepeste jongetje die snakt naar wat vriendschap. De orkestrale muziek countert die op slimme wijze met romantische akkoorden. Of er echt van liefde sprake is, is onduidelijk. Geen idee of het vampiertje als tragisch figuur is bedoelt, voor mij blijft ze een dodelijk wicht uit een prima horror-film. Het moment dat ze gedurende de dag in een badkuip ligt uit te rusten en gestoord wordt door een achterdochtige buurman is van Nosferatu-achtige enge schoonheid. Er valt ook nog wel wat te lachen, let maar ’ns op hoe het jongetje als een halvegare continu met z’n mond open door ‘t water van het zwembad ploegt. Zit er soms geen chloor in Zweedse zwembaden? (En dan nog!)

Delta
Soms blijft arthouse nasudderen, zelfs als de film in eerste instantie niet zo best lijkt. Nee, dat geldt vermoedelijk niet voor het Hongaarse dus wat schmutzige Delta, maar ik moest wel denken aan een film over een man in de pampa’s van Zuid-Amerika die na een gevangenisstraf in een uiterst traag tempo terug naar huis reist. (Titel wel kwijt…) De Zuid-Amerikaanse pampa’s zijn hier de Hongaarse delta’s maar door ‘t veelvuldig varen in bootjes heeft ‘t er allemaal wel wat van weg. Ook hier komt een man naar huis, al is hij er wel meteen. Hij zoekt zijn moeder op die ‘m voorstelt aan zijn zus, die hij kennelijk nooit heeft gezien (of heel lang niet meer) Delta is vrij voorspelbaar dus meteen in die seconde is ‘t duidelijk, dat wordt incest. De man gaat in een hutje in rivierengebied wonen en begint een houten huis te bouwen. Zijn zusje is inmiddels bij ‘m ingetrokken en de indruk wordt gewekt dat ze wel wat hebben. Of dat waar is, is onduidelijk, maar in ‘t dorp vindt men ‘t maar niks. De geweldsuitbarsting lijkt in eerste instantie in ‘t midden te zitten, in een pijnlijke en goede gruwelscène van veraf. Het laatste half uur raakt de film me helemaal kwijt en wordt ‘t oervervelend saai. De regisseur weet ‘t ook niet meer en zorgt voor het gangbare einde en de simpelste der oplossingen.

― Ludo, Monday, 19 October 2009 07:16 (1 month ago) Permalink

Looking for Eric (Ken Loach, Engeland, 2009)
Slumdog Millionaire heeft er een geduchte concurrent bij voor de titel "Feel good movie of the decade". Eric, een postbode van middelbare leeftijd, zit er compleet doorheen. Zijn tweede vrouw heeft hem verlaten. Tienerende stiefzonen wonen nog wel in, maar slaan het verkeerde pad in. En een studerende dochter dwingt Eric zijn eerste vrouw én grote liefde onder ogen komen.
Maar dan is daar Eric's grootste idool Cantona... Als loser Eric stronken herstelt van een verkeersongeval --hij reed tegen het verkeer in rondjes op een rotonde-- stapt King Eric uit een lifesized poster en helpt als wandelende tegelspreuk de postbode er bovenop.
Niet veel vaker was het filmhuis bevolkt met zo'n gevarieerd publiek. Ouders met iets wat er uitzag als een kinderfeestje voor voetbaljochies (het is herfstvakantie), hoogbejaarde stellen, tienermeisjes en toch ook (de voor een filmhuis obligate) theater- en museumabonnementshouders en movieboeufs. Prettig effect van die variatie: er werd gelachen op veel verschillende momenten. Fijne film. Hele fijne film.

― Mic, Wednesday, 21 October 2009 23:24 (4 weeks ago) Permalink

Cantona kennelijk nog altijd bekend bij de jonge voetbalmassa's (of een VPRO-gids-gezin dat de kinderen alleen naar een 'intellectuele' film wilde sturen)

Tulpan
Op IMDB klaagde men onterecht dat dit weer zo’n ellenlange, oersaaie nomaden op vlakten in yurts-film is, terwijl ik juist dacht dat dit eindelijk eens meer was dan een stukje wereldwinkel-folklore. Al gaat het natuurlijk wel weer gewoon over, eh, nomaden in een yurt op de dorre vlakten. Van Kazachstan in dit geval. Kunnen we die ook weer afstrepen op ‘t (niet bestaande) lijstje ‘zie een film uit elk land’. Tulpan kent de mafste dierenmomenten van het jaar. Lammetjes die mond op mond-beademing krijgen (wat is ‘t voor design-fout in schapen dat ze altijd moeizaam ‘werpen‘), een onverwoestbare schildpad die gebruikt wordt als speelgoedautootje en het allerleukst: een veearts op motor met zijspan, waarin een kameel in bandages zit, die keihard zit te janken. En het wordt nog leuker als de veearts steeds ongerust achterom kijkt. Is ze er al vraagt hij aan de lokale herders. Blijkt er een kameel al 100km in achtervolging te zijn op ‘t tweetal! Ondertussen is er ook nog een liefdesverhaaltje met een jongen die droomt van zijn tulpenmeisje, die hij nog nooit goed gezien heeft. (En die ‘m niet wil) Zijn maffe maat rijdt met komkommers en andere koopwaar rond in een met pin-ups behangen tractor. Hij wil naar de grote stad. Aan ‘t einde kreeg ik zelfs zin in deel twee van de avonturen van dit komische duo, maar dan volgt een wijs besluit.

Involuntary
Zeer rustige Zweedse vignetten-film. Lichtjes overschat, maar respect voor ‘t feit dat de doodsimpele stilstaande shots (vaak van een afstandje) meestal blijven boeien. De film heet in ‘t Zweeds De Ofrivilliga, gaat over mensen in ongemakkelijk situaties. Groepsdruk (gruppa drukka?) had ook een goeie titel geweest. We zien een koppig vuurwerkrund, een mislukte busreis, jonge dronken meisjes, een vriendengroep met homo-erotische uitspattingen en, het leukste, een idealistische lerares, die terecht ook op de poster staat. In haar eerste scène instrueert ze de klas voor de komst van iemand. Is ‘t een nieuw leerling? Met een handicap wellicht? Dan komt het meisje binnen, het is een doodnormaal meisje, blijkt ze de klos te zijn in een typisch school-experimentje. Ik zal er teveel inlezen, maar ‘t mooie vond ik dat de goedwillende lerares hier eigenlijk het verkeerde proefkonijn voor heeft uitgekozen. Dit meisje is duidelijk niet hip, lijkt haar pyjama nog aan te hebben, is een beetje mollig, terwijl ze dus voor gek wordt gezet. Kies daar dan een rotzak voor uit.

Duplicity
Dacht het eerste uur dat deze per abuis op mijn 4-sterren lijst was gekomen. Na een tijdje twijfelde ik er minder aan, niet dat het een goede film is, maar dit vederlicht vermaak is best aanstekelijk, voor wie in een goedwillende bui is. Al kan ik sowieso niet zo goed tegen Julia Roberts (kan daar de actrice niet meer doorheen zien, te mager ook, maar da‘s gemeen) Zij vormt een duo met Clive Owen, geheim agenten met een relatie. Zeg, was er niet een film met “Brangelina” die deze thematiek behandelde? Duplicity is wellicht de intellectuele versie daarvan. Natuurlijk vertrouwen de twee elkaar voor geen cent, verliefd of niet. In een prima flashback-structuur wordt “alles” langzaam duidelijk. Al wordt er aan ’t eind nog wel even teveel tijd genomen om nog even een samenvatting te geven. De twee proberen een grote slag te slaan in een labyrint vol double-crosses. Naief van me, maar had er nooit over nagedacht dat grote bedrijven ook spionnen in dienst hebben. (En die putten dus in de vijvers van voormalige CIA & MI6 medewerker) Duplicity geeft m.i in de eerste helft wat weinig hints dat het een komedie is (ik zat de boel nog serieus te nemen) maar vanaf ’t moment dat CEO Paul Giametti een beetje op stoom komt wordt ’t wel leuk. Ergens jammer trouwens dat de medische McGuffin die de film voortstuwd verklapt wordt. (Al is ie wel logisch, bovendien de enige medische ontdekking waar je grappen over kan tappen)

― Ludo, Thursday, 22 October 2009 07:18 (4 weeks ago) Permalink

Disgrace
Kende het boek niet, van Coetzee zover ik me herinner alleen Portret van een Jongeman gelezen. Toch kun je makkelijk (of risicoloos) stellen dat Disgrace een goede boekverfilming is. Helder en scherp en met twee prachtige hoofdpersonages. Zowel John Malkovich, als een onsympathieke professor en zijn dochter (Jessica Haines) schietteren. De professor heeft een akkefietje op de universiteit (hij loopt zijn lul achterna) en is gedwongen wat anders te gaan doen en gaat dan, om tot rust te komen (?) bij zijn dochter wonen in ruraal Zuid-Afrika. De twee liggen elkaar duidelijk niet best, maar 't mooie aan de film is dat we geen simpele vader-dochter relatie, wie weet verzoening krijgen. (En ook geen overdreven uitbarstingen) Disgrace gaat eerder om de onmogelijkheid van leven als blanke. Het schuldgevoel na de apartheid en hoe je dan vast zit. Ga maar na, als je als blanke meteen na de beindiging van de apartheid vertrokken zou zijn geef je impliciet je racisme toe, of in elk geval je 'idee' dat het land niet door gekleurden geregeerd kan worden. Maar wat als je blijft? Dan wordt je dus dagelijks geconfronteerd met die eeuwige schuld en haat. (Let in Disgrace erop hoe de vrouw van Haines' buurman weigert een woord met haar te wisselen) Die haat manifesteert zich uiteindelijk in een gruweldaad, waar het personage van Haines op verbijsterende manier mee omgaat. Als een soort martelaar. Toch gaat de film niet topzwaar aan symboliek ten onder, het blijft dankzij het goede acteren inzichtelijk, menselijk en zeer boeiend. (Malkovich die even teruggaat naar Kaapstad en in oude gewoonten vervalt, Malkovich tokkelend op een banjoline)

Ponyo On The Cliff
Niet te vergelijken met Spirited Away, Miyazaki's meesterwerk. Ponyo is eerder een film voor kleuters, zoals het geweldige My Neighbour Totoro (die me beter leek) Een jongetje woont met zijn moeder op een klif in een vissersdorpje wat me aan het stadje uit The Birds deed denken. Het jongetje seint met zijn pa, die zeeman is en af en toe langsvaart. (Beetje Dear Frankie) Dan vindt de jongen de magische vis Ponyo, die op z'n Pinokkio's langzaam maar zeker in een meisje verandert. Daar is de vader/baas van het visje niet blij mee. Deze onderwatergod leeft in een prachtig diepzeelabaratoriumonderzeeer, mopperend over hoe de mensen de boel vervuilen. Hij unleashed de woeste natuur, terwijl een wat al te mooie cheesy goede fee (aka zijn echtgenote) juist het jongetje en zijn vismeisje probeert te redden. Dat wordt allemaal wat chaotisch in een psychedelische kleurenpracht. Miyazaki houdt niet zo van echte slechteriken en ik vind dat je duidelijk kan merken dat hij sowieso niet echt wist hoe dit alles zou moeten eindigen. Ongefocust is 't woord. Wat verder niet wil zeggen dat er geen schattige scenes in zitten, bijvoorbeeld met Ponyo en het jongetje in tot vaarbare proporties opgeblazen speelgoedbootje.

Gilda
Zeer teleurstellende film noir. Veel te veel een zie mij een enorme ster zijn-vehikel voor de fraaie Rita Hayworth. Ze mag (gedubt) liedjes zingen, steekt benen de lucht in en trekt sensueel handschoenen uit. Echt goed dansen kan ze echter niet. Het zorgt voor die jolige Viva Maria-sfeer, waar ik een hekel aan heb en zeker in iets wat een noir moet zijn. Zelfs Glenn Fonda kan de zaak niet redden. Hij opent nochtans goed, als gokker in Buenos Aires die wordt opgepikt door een slicke en foute zakenman en ook eigenaar van een casino. Deze George Macready heeft gevaarlijke connecties met Duitsers, pardon nazi's in 't Argentinië van net na de Tweede Wereldoorlog. Hij en Fonda sluiten een zakelijke vriendschap, totdat femme fatale Gilda verschijnt, een oude bekende van Fonda. (Gilda spreekt het ultieme credo van de noir uit: I hate you so much I think I'm going to die from it) Film lijkt toe te werken naar een climax, maar die confrontatie valt dan min of meer letterlijk in 't water, waarna de film aan 't dwalen slaat, met o.a. uitstapjes naar Montevideo.

Liverpool
(ook in weeklijstje)
Arty (dagelijkse) handelingenfilm. Ook bij gebrek aan kwaliteit meestal wel een aangenaam moment van onthaasting en een goede gelegenheid om aan iets heel anders te denken. (Of wat op de gitaar te pingelen) Terwijl je natuurlijk eigenlijk heel hard moet gaan zitten werken om de beelden hoogstpersoonlijk van diepgang en projectie te voorzien. Door het baardje en de melancholische blik van het hoofdpersonage zat ik tijdens Liverpool aan Franck Vandenbroucke te denken, van 't weekend begraven. In zijn einde zit ook een minimalistische prachtfilm. Scène 1: Vdb met z'n Italiaanse reismakker in 't vliegtuig op weg naar Senegal. Zijn mattie in diepe tevreden slaap, Vbd met wijdopen ogen. Ze schieten ongedurig heen en weer, met moeite sluit hij ze. Andere scène: Vdb in een hotelletje, hij kijkt gespannen of zijn maatje even de deur uit is. Zet dan een spuit en popt wat pillen. Dan: feest, een high, Vdb de charmeur, mooie Afrikaanse vrouwen die om de Belg en de jonge Italiaan dartelen. Vdb houdt begeesterde speeches. Terug in 't hotel, moeizame (of helemaal geen?) seks. Meer pillen. De vrouw ziet 't. Vdb die 't geen flikker meer kan schelen. Hij moet overgeven. De vrouw heeft er genoeg van. Vdb alleen en gestresst. Op zoek naar z'n telefoon. Kan 'm niet vinden. Duurt minuten. Vind 't m toch. Bellen naar tal van nummers, maar geen geduld om op antwoord te wachten. Nog meer pillen. Liggend op bed. De ogen wijdopen als in 't begin. Ze gaan niet meer dicht. Aftiteling.
Liverpool is een film van Lisandro Alonso, wiens Los Muertos ik laatst als vergelijking zocht in een krabbeltje op het forum over het pikzwarte en matige Delta. Daarin zit nog veel te veel drama. Dit soort films moeten gewoon 't totale niets zijn. En dan heb je aan de Argentijn Alonso een goeie. Liverpool begint in een bedompte groenige fabrieksomgeving. Ronkende machines. Een schip? Laat 't een schip zijn. Dat is gelukkig zo. Het lijkt een mooie setting voor een film waarin een heel klein groepje mannen op een heel groot vrachtschip wordt gevolgd. Al snel meert 't echter aan, helaas. En beginnen we een van de bemanningsleden te volgen. Hij gaat naar huis. In arthouse gaan mannen altijd naar huis, waar ze al heel lang niet geweest zijn. De man rijdt er achterop in een truck met wat boomstammen naartoe. Eenmaal aangekomen in het winterse dorpje eet hij wat in een kantine. Niemand lijkt 'm te herkennen. De man bespioneert een huis, het lukt 'm kennelijk niet om genoeg moed te verzamelen om aan te bellen. Om toch binnen te komen gebruikt hij een nogal omslachtige en vooral ijskoude manier, wat zo'n beetje het meest enerverende moment van de film is. Eenmaal binnen zijn er geen onthullingen, geen verwikkelingen en nagenoeg geen (h)erkenning. Zoals 't hoort in dit genre. De man verdwijnt weer en we blijven nog even hangen bij de achtergeblevenen, zodat die rare titel nog even onthuld kan worden.

― Ludo, Monday, 26 October 2009 08:10 (3 weeks ago) Permalink

Starman en Bride & Prejudide
Allebei nogal zoet maar toch vermakelijk. De laatste met aanzienlijk meer zang/dans en mooie vrouwen.

― Martijn Busink, Monday, 26 October 2009 08:25 (3 weeks ago) Permalink

Zag in voorvertoning onlangs twee tamelijk briljante films: Un prophete, over een noordafrikaans crimineeltje die in een helse gevangenis in Marseille terecht komt. Sort of coming of age, maar dan onvoorstelbaar hard en claustrofobisch. Dat was lang geleden dat ik al na dertig minuten onbewust steeds verlangend naar het groene UITbordje keek, zo snoeihard hakt deze film op gemoed en toekomstig vertrouwen in de mens in. Alsof je als kijker zelf in dat helleoord zit. Hoe goed qua acteren en regie ook, ik liep de bioscoop uit met diepe twijfels of ik dit soort realisme nog eigenlijk wel tot mij wil nemen. Ik moest twee keer over de Albert Cuyp wandelen om weer enigszins bij mijn positieven te komen (en dit is natuurlijk een wezenskenmerk van goeie cinema). Ik vroeg me ook af waarom 'gangsterfilms' - als je Un prophete hiertoe mag rekenen - steeds harder en cynischer worden.
Verder, van geheel andere orde: Nothing Personal. Jonge, Amsterdamse vrouw zet al haar bezittingen op straat en vertrekt naar Ierland om daar ver van de bewoonde wereld tot zichzelf te komen. Deze film raakt bij mij een diepe snaar, vertrekkend vanuit de overweging: kun je alleen gelukkig zijn? Of ligt de vervolmaking van het menszijn toch in samenzijn met iemand? Prachtig gefilmd en zeer overtuigend acteerwerk, door beide hoofdrolspelers. Schubertliederen klinken sindsdien niet meer hetzelfde hier. Diep ontroerd liep ik de bioscoop uit. Een film die nu al nieuwsgierig maakt naar waar deze cineaste (en deze actrice!) nog meer mee zullen komen.

― jairzinho, Monday, 26 October 2009 13:41 (3 weeks ago) Permalink

Bride & Prejudice, dacht even aan een tikfout maar daar heb ik gisteren dus ook een groot deel van gezien. Vooral die scene op het strand van Venice was compleet over the top geniaal, met dat gospelkoor, de surfers die zingend in rij uit de oceaan komen lopen én die Baywatchfiguren erbij. Was ook erg gecharmeerd van die stokjesdans, erg goed idee, minder leuk natuurlijk met dronken gasten. ;)

― OMC, Monday, 26 October 2009 14:22 (3 weeks ago) Permalink

Het was niet eens zo over de top, vergeleken bij de Bollywood films die ik tot nu toe gezien heb. Door de Engelse/westerse invloed komen sommige dingen ineens heel anders over, meer Van Den Ende/Verlinde, zeg maar.

Een gaaf detail was het gebruik van de muziek voor Nagin, een heel vroeg synthesizer ("Clavioline") experiment.

― Martijn Busink, Monday, 26 October 2009 14:33 (3 weeks ago) Permalink

Last Stop 174
Er schijnt ook een documentaire te bestaan over deze echt gebeurde buskaping. Ik vermoed dat die wel een stuk beter zal zijn, want Last Stop 174 is een matige, overdreven gangsta (wellicht door amateurs) geacteerde favela-film, die pas helemaal aan 't end, als de buskaping dan eindelijk plaatsvindt nog interessant wordt. Het thema zou je kunnen omschrijven als "je krijgt 't kind uit de favela, maar hoe krijg je de favela uit 't kind?". Een moeder wordt vermoord en vanaf dat moment woont het hoofdpersonage met zijn maten in een portiek. Ze voeren niet veel meer uit dan het regelen van drugs, om te gebruiken. Dan komt de jongen een naamgenoot tegen, kind van een verslaafde (en inmiddels verdwenen) moeder. Hij heeft het voor favela-begrippen gemaakt als "professioneel" overvaller, waar zijn nieuwe vriend niet voor in de wieg blijkt gelegd. Ondertussen zoekt een vrome vrouw haar zoon en daarvoor zijn dus twee opties. Zorgt voor een voorspelbare verwisseling. (En de vraag wie van de 2 er nou geluk heeft) Maar goed, die kaping dus aan 't eind. Live op de Braziliaanse tv. (Kennelijk zijn buskapingen daar toch zeldzaam) Het hoofdpersonage is totaal paranoia, weet niet meer wat ie doet en dat levert toch nog wel wat boeiende pijnlijke momenten op. (Al zou de cynicus kunnen zeggen, zeg het is een dramafilm, zet die bus vol passagiers; er zijn er maar een handjevol) De bebrilde Lupe Fiasco Tropa de Elite-agent heeft nog een cameo (kan best een andere acteur geweest zijn hoor) Zijn eenheid wordt hier afgeschilderd als klunzen, ze hebben niet eens handboeien bij.

Transsiberian
Brad Anderson trapt weer in oude valkuilen, ook in the Machinist sloeg hij door in spektakel. In Transsiberian blijft hij de kijker ook steeds op onaangename wijze een stap voor. Heb ik net spektakelwending 1 (een moord bijvoorbeeld) geaccepteerd, volgt er een nieuwe. En op 't laatst gaat ie definitief te ver met brute (overbodige) martelingen en een treincrash. De basis is zo slecht nog niet. Emily Mortimer en Woody Harrelson spelen een braaf echtpaar dat in China op een soort kerkuitwisseling is geweest. Ze reizen per express dwars door het continent terug naar Moskou. Onderweg komen ze een jong backpackers-paar tegen, waarvan Mortimer meteen voelt dat het gevaar inhoudt. Maar ergens vindt ze dat ook wel leuk, want haar verleden blijkt bepaald niet brandschoon, ondanks haar nieuwe saaie huwelijk. De boel gaat definitief mis als nerd Harrelson zijn trein mist omdat ie zo geïnteresseerd is in oude treintjes en Mortimer overgelaten is aan het backpackers-duo. Het allerbeste meest "noire" moment is als Mortimer inmiddels weer met Harrelson in een wegrijdende trein zit en het backpackers-meisje erachteraan rent. Mortimer weet dat ze niet aan boord mag komen. Dan verschijnt Kingsley, een Russische narcotica-agent, in een vrij flauwe rol. (Alle Russen zijn slecht) Hij leidt het spektakelgedeelte in waarin de film haar subtiliteit verliest en alleen nog maar ergert. (Inclusief het einde dat de daad van 'chica mala' Mortimer nog even goedpraat en zelfs nog kans ziet om de FBI nog even op te hemelen)

Encounters at the End of the World
Al eens eerder gezegd geloof ik: het doet er niet toe waar Werner Herzog over babbelt, het is eigenlijk altijd wel interessant. In dit geval dus op Antarctica, met de bonte verzameling excentriekelingen die je daar nu eenmaal aantreft. Herzog past er prima, zijn ultieme opmerking is het mopperen op het goede postcard-weather, hij is blij als 't betrekt. Rotomstandigheden moeten we hebben. Encounters is duidelijk een 1-2-tje met zijn vriend Henry Kaiser, die produceerde, duikopnamen maakte en de muziek pende. Aardige Arvo Part-achtige deunen, al wordt 1 van de duikscenes om zeep geholpen door iets middeleeuws dat aan Lais doet denken. Die onderwaterwereld is trouwens wel verbluffend, je verliest vast elk besef van tijd. Herzog vraagt zich af of pinguïns wel eens gek worden, maar ik zat te denken; zou er nou nooit een duiker niet meer naar boven willen komen. Een diepblauwe bedwelming. Had trouwens nog wel wat meer 'doomsday het einde van de wereld nadert'-verhalen willen worden. Herzog gelooft duidelijk in 't aanstaande einde van de mens, maar hij voert geen wetenschappers op die dat eens lekker bevestigen.

― Ludo, Thursday, 29 October 2009 08:10 (3 weeks ago) Permalink

Als je de zeer indrukwekkende documentaire Ônibus 174 (2002) al hebt gezien, zit je bij Last Stop 174 de hele tijd te wachten op waar het eigenlijk allemaal om te doen is: die buskaping. En die wordt warrig en gehaast afgehandeld.

― Vido Liber, Thursday, 29 October 2009 08:35 (3 weeks ago) Permalink

ai (of tsk) dat vermoeden rees dus al. Kortom, overbodige versie.

― Ludo, Thursday, 29 October 2009 09:02 (3 weeks ago) Permalink

Prerokbe Ognja ("Predictions Of Fire")
Docu uit 1996 over Neue Slovenische Kunst (Irwin, Noordung, Laibach). Food for Thought en daardoor wel zo irritant omdat ik serieus het gevoel krijg dat de PVV gevaarlijker is dan de jokers die ik liever in ze zou zien.

― Martijn Busink, Thursday, 29 October 2009 20:10 (3 weeks ago) Permalink

Non ti muovere (Sergio Castellitto, 2004)

Chirurg (Castellitto) overdenkt zijn overspelige en tragische verleden met schoonmaakster Cruz terwijl zijn dochter op de intensive care voor haar leven vecht.

Wat is Penelope Cruz een geweldige actrice zeg, mijn bek viel open.
De film hakt er behoorlijk in en ik heb het niet droog gehouden haha

Niet veel films gezien de laatste tijd, dus de opmerking die ik nu ga plaatsen, dat dit de beste film is die ik in tijden heb gezien bezit niet veel gewicht.

― arnout, Saturday, 31 October 2009 11:05 (2 weeks ago) Permalink

The Reckless Moment
Korte noir van Ophuls, zover je bij die man van noirs kan spreken, hij heeft een zoet en prettig-sentimenteel hart, dat ook hier weer op zijn plek zit. (In 't midden van de film, zeg maar) In The Reckless Moment haalt een doodgewoon gezinnetje het gevaar in huis, of dan in elk geval in 't nabijgelegen boothuisje, als tienerdochterlief aanpapt met een jazz-muzikant. (Gespuis!) Ze is verliefd op hem, maar wat een romantische tete a tete zou kunnen zijn wordt al snel chaos als zij 't op een slaan zet. (Ik zat aan Transsiberian te denken) Overigens heeft ze daar alle reden toe. De man dondert van een loopbrug en verdwijnt naar gene zijde. En wie moet deze onaangename situatie op gaan lossen? Ma! (Pa is overzees, opa is een oude nutteloze babbelkous en broertje is enkel comic relief) Ma 'sport' een strenge jaren '50 haircut en bril, maar is lang niet zo kranig als ze lijkt. Gelukkig komt er hulp van de (anti-)held (en de rol) van de film. Prima rol van James Mason (later goed in Lolita). Hij speelt hier een blackmailer, die zoals aangekondigd, eigenlijk ook gewoon een goed mens is. De heldin-huisvrouw probeert het huishouden zijn gangetje te laten gaan, terwijl de schurken op hun geld wachten (soms op slechts een paar meter afstand, wat wel een mooi creepy moment is) Het einde doet een beetje ingewikkeld, maar is begrijpelijk als filmische keuze.

The Curious Case Of Benjamin Button
(ook in weeklijstje)
Het fantastische idee (van Scott Fitzgerald) waar The Curious Case Of Benjamin Button op is gestoeld blijkt uiteindelijk zowel een voor- als nadeel. Het is een surreëel en boeiend uitgangspunt waar een kundig regisseur als Fincher als vanzelfsprekend een degelijke film weet te halen, maar tegelijkertijd zat ik als kijker constant méér te verwachten. Meer (filosofische) diepte vooral. Als je oud wordt geboren en elke dag jonger wordt zul je niet alleen iedereen waarvan je houdt ouder zien worden, je zult toch ook een tergende desoriëntatie voelen, evenals angst voor het moment dat je niet meer voor jezelf kan zorgen. Dommer wordt. Kind wordt. Dat aftakelende aspect van de controle verliezen is een gewoon leven ook aanwezig, maar als je jonger wordt, wie heb je dan nog? Ben je niet zo vervreemd van je omgeving dat je er totaal alleen voor staat? In The Curious Case lijkt hier door 't hoofdpersonage (en zijn omgeving!) pas na twee uur film stil bij te worden gestaan. Daarvóór straalt de man (Brad Pitt) meer een Forrest Gump-achtige simpelheid uit. (Uit eigenbelang, zou je bijna zeggen) Hij en dus ook de film lijken de cruciale momenten te willen vermijden. Wat dacht je van het moment dat je merkt dat je geen man meer bent? Hij is dan allang verdwenen uit het leven van zijn eeuwige liefde. Toch jammer. Had ook veilig gekund, door 'm ineens na een omgekeerde puberale groeispurt kleiner dan zijn eega te maken. Halverwege dacht ik dat de twee elkaar misschien wel nooit zouden krijgen, wat ook wel fascinerend tragisch was geweest. Die laatste mijns inziens meest interessante en ook pijnlijkste fase is in het dagboek, waarop de klaarblijkelijk noodzakelijke raamvertelling is gebaseerd, helaas afwezig. We zien Benjamin pas weer door de ogen van Cate Blanchett, als hij jong en onwetend is geworden. Daarmee is voor mij het eerste kwart van de film toch het beste. Een oude baby in een bejaardenhuis, een John Irving-achtige waanzinnige setting, met een man die steeds vertelt hoe hij door de bliksem is getroffen. (Volgt keer op keer een korte knipoog naar Truffaut) De oude jongeman leert lopen en beleeft kleine avontuurtjes met zijn jonge droommeisje. Moet hij eigenlijk niet naar school? Later blijkt hij toch ineens te kunnen schrijven. Hij wordt ouder en fitter en gaat naar New York om zijn inmiddels drieëntwintigjarige jeugdliefde te verrassen. Die zit 'm in een paar mooie scènes niet meer staan. Het is daar dat het gereken begint, wat in deze film haast onvermijdelijk is. Als hij 80 was als baby en zij (in jaren niet veel, eh ouder) nu 23, is hij toch 57? Dat lijkt niet te kloppen met de beelden. Pitt ziet er inmiddels uit als 40 of nog minder. Zou het soms sneller gaan? Het zegt toch wat over de zozo-geslaagdheid dat in de tweede helft van de film die chronologie van twee levens in twee richtingen steeds minder lijkt te kloppen. Het gaat zwabberen, al zie ik ook wel dat het een bijna onmogelijke klus is om 't geloofwaardig te houden. Fincher weet er, ondanks de mooie Jeunet-achtige plaatjes, nergens genoeg betovering in te stoppen om dat ogenblikkelijk te doen vergeten.

Fighting
Over Dito Montiel's debuut Recognizing Your Saints schreef ik alweer een hele tijd terug een artikel op de voorpagina. In Fighting blijft hij in New York, maar zoals de simpel-geniale titel al aankondigt is 't dit keer niet meer dan een matfilm. Wel een vermakelijke overigens, al pretendeer ik in dit genre geen kenner te zijn. De massa serveert 'm op IMDB in elk geval af, met een 5.1. Toch teveel serieuze momenten en te weinig sterren? De gemiddelde popcorn-biosganger zal 'm wel afdoen als b-film. Terrence Howard is de grootste naam en hij doet 't ook uitstekend als enigzins verwijfde hosselaar, die tegelijkertijd toch broeierig gevaar uitstraalt. Hij neemt een gozer onder de hoede die hij op straat in een vechtpartij heeft gezien. De jongen ziet ergens te rijk/knap/scherp uit voor iemand die op straat leeft en daar worden dan ook nog wel wat verklaringen voor gegeven. (Al had de film veel meer daarmee kunnen doen) Howard de gokbaas regelt gevechten voor 'm, die flink wat geld opleveren. De film voltrekt zich inmiddels als een soort computerspelletje, met als meest cliche en tegelijkertijd lekkere moment het gevecht tegen een kung-fu figuur in een Chinees paleisje. (Als je kung-fu ziet als totaalvoetbal en de held van het verhaal als simpele counter-attacker weet je hoe dat afloopt) Een beetje film kan niet zonder liefde, dus is er een plotje met een serveerster. (Een van de eerste momenten dat de twee op een terrasje zitten is aardig) Natuurlijk moet zij ook nog aan de rest van het verhaal geknoopt worden, wat een nogal geforceerde indruk wekt. Film lijkt op weg naar een prima cynisch einde, maar helaas. Stonden de financiers niet toe. Beetje hersenloos vermaak dus, maar wel vermaak.

35 Rhums
Dit is andere koek. Uitstekende film van Claire Denis, van wie ik toch eens moet overwegen flink wat meer te kijken. (Beste vrouwelijke regisseur ooit?) Alvast al tevreden dat haar trademark (?) foute hit niet ontbreekt, als ergens op driekwart de film ineens een kortstondig romantische wending neemt en er Night Shift van de Commodores wordt gedraaid. (Een mooie tragische post Lionel hit, de enige ook) 35 Rhums opent met de beelden van Zazie, een metro dus. Een oudere Afro-Franse man nadert zijn pensioen. Hij woont met zijn dochter van een jaar of twintig in een Parijs appartement. De lieve maar eenzame buurvrouw houdt ze al jaren in de gaten en boven hen woont een verlopen jongen met een droopy-gezicht die de eigenaar van 't appartementencomplex is. (Dacht ik althans, doet er eigenlijk ook niet toe) Deze mensen en niet te vergeten de collegae van de metro-machinist draaien een beetje om elkaar heen, er gebeurt niet veel, maar geen grappen over arthouse dit keer, want hoe 't ook kan, het is allemaal aandoenlijk en emotioneel. En ik kan niet zeggen dat de soundtracks van Tindersticks de reden is, de melodica daarin ergerde me zelfs wat, verbazingwekkend genoeg. Andere kleine annoyance is het uitstapje naar Duitsland, voor mijn gevoel ingegeven om een subsidiepotje aldaar op te strijken. Allemaal geen ramp, want de film heeft haar ritme en sfeer ogenblikkelijk te pakken zonder 't nog los te laten. Mooi dubbelzinnig einde ook, waar twee verklaringen voor te geven zijn. Ene romantisch maar wat bruusk, andere meer in lijn van de film.

― Ludo, Monday, 2 November 2009 08:12 (2 weeks ago) Permalink

Kon je die laatste vinden op het net, Ludo, met subs....?

― Olaf K., Monday, 2 November 2009 11:21 (2 weeks ago) Permalink

jep, check yer e-mail.

― Ludo, Monday, 2 November 2009 12:18 (2 weeks ago) Permalink

[deze post bevat spoilers]
vanavond De helaasheid der dingen gezien, eigenlijk vooral om te checken of die magistrale scene met de Iraanse buren net zo mooi in film was gevat. Dat was niet het geval, dwz: ik vond het op film platter en lomper dan in het boek, hoewel daarbij zeker ook zo hilarisch. Maar het boek maakte me op dit punt traanvochtig, terwijl de film vooral voor plaatsvervangende schaamte zorgde. Een detail, dit, maar wel een die wederom gaat over de aloude kwestie boek vs. film.
Overigens vond ik het een uitstekende verfilming, die ook prima op zichzelf kan staan (als je er in slaagt om het boek even stil te zetten in je geest). Godzijdank ging het demente omaatje niet zingen, typerend voor de toon van deze film dat hij hiervan wijselijk afzag.
Op de fiets terug wel ineens de gedachte: is het nou wel duidelijk hoe de hoofdpersoon zich kon ontworstelen aan deze totale sociale malaise? De cues zijn er allemaal: zijn oma en tante leren hem wat liefde is, en door strafregels te moeten schrijven ontdekt 'DV' de literatuur, zijn ontsnappingsclausule. Tegelijkertijd is het niet heel overtuigend hoe iemand uit zo'n achtergrond ineens zichzelf kan ontpoppen tot ideale huisvader die zijn zoontje leert fietsen. Misschien bezondig ik me nu aan hyperkritiek, maar dit vond ik toch wel een niet heel sterk punt. In een voor de rest prachtige film - laat dat duidelijk zijn.

― jairzinho, Tuesday, 3 November 2009 00:54 (2 weeks ago) Permalink

Ben het met je eerste deel echt volledig eens! Ik heb zelf het idee dat de anekdotiek in een boek veel beter werkt, omdat de schrijver als het ware zijn eigen jeugd met afstand, humor en overdrijving weergeeft. Dat "zien" op een scherm maakt het veel minder subtiel. Ik lees overal in recensies dat de film geen aapjes kijken is geworden, maar ik moet zeggen toch moeite te hebben gehad om door de aanplaksnorren heen te kijken.

Met het tweede deel van wat je zegt: ik had daar minder last van. Hij is natuurllijk verre van een ideale huisvader. Hij verlaat zijn vriendin, die hij schandalig behadelt, en hoeveel tijd hij nu voor zijn kind vrijmaakt ligt een beetje in het midden. Het was voor mij dus eigenlijk wel duidelijk dat hij zich niet helemaal succesvol aan zijn milieu heeft onttrokken.

Goede film dus, maar met een paar kanttekeningen, waarvan ik moeilijk kan zeggen of die hadden bestaan zonder het boek te hebben gelezen.

― Olaf K., Tuesday, 3 November 2009 10:09 (2 weeks ago) Permalink

Die aanplaksnorren stoorden mij ook behoorlijk.

Dat de huisvader zijn zoontje leert fietsen is een mooie afsluiting van de film, al was het maar vanwege de symboliek. Op de fiets was Gunther in zijn jeugdtijd het meest vrij, al probeerden zijn ooms die vrijheid bewust of onbewust zoveel mogelijk te beperken (auto rijdt over fiets heen). De link tussen fiets en vrijheid komt ook terug in de blote fietswedstrijd, een beeld dat zowel op de poster als in de trailer wordt benadrukt. Misschien dat Gunther zijn zoontje iets te vroeg op het fietsje voor zich uit duwt – het scheelde niet veel of het jochie had op vroege leeftijd al zijn melktandjes op het asfalt stukgeslagen. Gelukkig wordt zijn val keer op keer opgevangen door de gewassen langs de weg. De scène suggereert dat ook de nieuwe generatie Strobbe met veel vallen en een beetje opstaan zal opgroeien.

Op de fiets kun je niet aan je directe milieu ontkomen. De trein is het meest ideale voertuig om te gebruiken voor je ontworteling. Dat heeft het schoolvriendje met zijn modelspoortreintjes eerder door dan de jonge Gunther, die pas later de waarde van de trein inziet en vanuit de treincoupé ontdekt dat het aan het spoor gelegen gehucht waar hij is opgegroeid de grauwe achterkant is van het moderne leven.

Of zoiets.

Het boek heb ik overigens nooit gelezen.

― Vido Liber, Wednesday, 4 November 2009 08:35 (2 weeks ago) Permalink

Ja zoiets! Mooie analyse van het fiets-motief. Het treinmotief zit in het boek iets ingewikkelder want die modeltreinvriend is een enorme sukkel die toch ook bepaald is blijven hangen. Je moet je dus wel bezighouden met echte treinen...

― Olaf K., Wednesday, 4 November 2009 12:27 (2 weeks ago) Permalink

Maria Larssons eviga ögonblick (Jan Troell, Zweden, 2008)
Familiekroniek van een arbeidersgezin, rustig verteld en fraai verfilmd door de laatste levende mastodont van de Zweedse cinema: Jan Troell. Tegen de achtergrond van het verhaal van het gezin Larsson ontrollen zich gebeurtenissen op wereldschaal: het socialisme, de Eerste Wereldoorlog, de mechanisatie en, niet in de laatste plaats, de opkomst van de fotografie. Hoewel het verhaal verteld wordt door haar dochter Maja is moeder Maria de ware hoofdpersoon. Zij heeft behalve een onbehouwen, vaak dronken echtgenoot, zeven kinderen en een Singer-naaimachine als door toeval een, met een prijsvraag gewonnen, fototoestel. Geholpen door de plaatselijke fotograaf Sebastian legt Maria bepalende momenten voor eeuwig op de gevoelige plaat vast in een op hol geslagen tijdperk.

― Mic, Thursday, 5 November 2009 00:01 (2 weeks ago) Permalink

The Country Teacher
Koste wat kost vermijden en een kandidaatje voor slechtste film van het jaar. Het wordt nooit wat tussen mij en die Tsjechen. (Zouden de Slowaken niet ook eens met een filmpje kunnen komen?) Het dorpje waar dit zich afspeelt mag dan nog redelijk pittoresk zijn, zelfs het licht heeft een onuitstaanbare neppe lelijkheid. Zat me af te vragen of dat nou een amateuristische kunstlicht-belicht fout was, of dat ze goedkoop met natuurlicht licht hadden gefilmd, het is wel iets voor films dat natuurlijk licht er nep uit zou zijn en kunstlicht niet. Een leraar van rond de dertig komt naar een dorpje om daar les te geven. De schooldirecteur verbaasd zich over hem, hier heeft hij toch niets te zoeken? Wel dus. De beste man, die worstelt met zijn homoseksualiteit zoekt zichzelf. Hij woont in bij een alleenstaande moeder met twee debiele rode Pippi Langkous-staartjes. Misschien moeten die symboliseren dat ze zich nog jong voelt. Haar maffe personage valt echter in 't niet bij een vriend van de leraar die halverwege opduikt. Deze pafferige headhunter rijdt in dure sportauto, heeft een blik dommer dan Napoleon Dynamite en een belachelijke zonnebril. Zou 't allemaal grappig bedoeld zijn? De rest van de film is echter nogal serieus. Leraar komt in problemen als hij de lokale posterboy heeft bepoteld, maar in een doorzichtige symboliek die eerder dit jaar ook al bij Tulpan te zien is, komt alles nog goed. Koeien bevallen al net zo onhandig als schapen, zo blijkt.

The Taking Of Pelham 1 2 3
Vreemd, vooraf voel ik altijd een vrolijk enthousiasme voor die Hollywood-blockbusters. Entertainment! En dat is 't ook, maar uiteindelijk heeft 't veel meer 'nut' (au!) een wat intellectuelere film te kijken, want die blijft ten minste hangen. Taking of Pelham heeft zonder meer die kortstondige Hollywood-tover, maar vijf minuten na afloop raakt ie behalve typisch genoeg wat negatieve aspecten snel uit beeld. Het scenario van Pelham is in elk geval echt wel leuk, een metro-kaping met gewiekste motieven. De bijrol cast is semi-intellectueel, met James Gandolfini als rijke gedesillusioneerde burgemeester. (Prachtig cynisme trouwens dat de rijkste man van New York ook de burgemeester is, ik bedoel nu in 't echt) Een grijzende Turturro is een gijzel-expert van de politie. Maar dan, de hoofdrollen. Denzel Washington is prima als de good guy, maar in dit soort films is de slechterik veel belangrijker. En daar treffen we John Travolta, die in 't begin nog wel even cool lijkt met zijn zonnebril, maar toch de zwakste schakel vormt. Het is ook geen eenvoudig personage, is hij nou een getatoeëerde schurk of toch meer een witteboordencrimineel? Het lukt 'm niet die twee te verenigen in iets geloofwaardigs. Ik zou zelf hem een wat 'netter' uiterlijk gegeven, zijn stoerheid is toch maar een heel dun laagje. Travolta eist vanzelfsprekend geld, of hij gaat passagiers afknallen, wat voor de grootste en meest absurde ongeloofwaardigheid zorgt. De politie wil kennelijk tijd winnen en wekt werkelijk de indruk dat ze die 10 miljoen bij automaten met een limiet van 2000 euro per automaat moet gaan pinnen. En dat is nog maar 't begin, want als ze dan eindelijk 't geld hebben beginnen ze aan een tocht met gierende sirenes door NY, en het duurt minstens een half uur voor ze eindelijk op de crime scene zijn gearriveerd. Iedere rij-ervaring ontbreekt blijkbaar (Tomtom anyone?) en er gebeuren tal van ongelukken, een straat afzetten IS ook lastig. Was er soms geld over voor auto's die door de lucht vliegen? Bijna net zo belachelijk als 't meisje die vanuit haar slaapkamer webcam-contact heeft met haar vriendje in de trein, hoewel ze ziet dat er een kaping aan de gang is en de jongen zachtjes moet praten EIST ze van 'm dat ie op DAT moment zegt dat ie van haar houdt. (Ok, dat MOET wel komisch bedoeld zijn)

Looking For Eric
Arme Cantona, een van de grootste Franse voetballer en die knakkers halen pas prijzen op nadat ie in 1997 met pensioen ging. Gelukkig houdt Cantona altijd zijn cool. (Tenzijn een fan.. etc) Zijn rol is hier wat kleiner dan ik verwachtte, althans qua screentime. Hij inspireert met z'n bekende tegeltjes al jointjes rokend de postbode tot actie. (Door de bruingrijze krulletjes zat ik de hele tijd aan Spinvis te denken, die ook Erik heet en postbode was!) De postbode heeft een nogal chaotisch gezin met een witte en een zwarte zoon en een uit huis wonende dochter. Van drie verschillende moeders, of wellicht is er een gewoon aan komen lopen? Dat heeft de postbode dan nog wel voor elkaar gekregen, ondanks zijn bindingsangst en andere neuroses. Erg leuk is de scène als hij met postbodes-collegae een zelfhulpgroep-sessie houdt, iets waar de film compleet normaal en serieus over doet, wat wel eens aangenaam is. Dankzij zijn voetbalgoeroe volgt er toenadering en verwerking, wat wil je anders in een feel-good film. Vooraf had ik veel negatieve geluiden gehoord over 't criminele zij-plotje, maar heel lang vind ik dat juist wat toevoegen. Spices it up, zeg maar. Maar inderdaad, Ken Loach (still not likin' police en zeker geen Britse) vliegt alsnog even gigantisch de bocht uit, om nog even een overbodige laatste drempel op te werpen. Het klopt ook niet helemaal, want aan 't einde lijkt het erop dat we die 'gevaarlijke crimineel' nou toch ook weer niet zo serieus moeten nemen. Het is meer de lokale praatjesmaker. Dat past dan ook weer beter bij het hilarische en zeer geslaagde einde. Absurdisme van de bovenste plank!

― Ludo, Thursday, 5 November 2009 08:19 (2 weeks ago) Permalink

Country teacher: eens. Vol goede bedoelingen maar nee... Maar Ludo, heb je The fireman's ball gezien van Forman? Mijn favoriete Tsjechische film. En Loves of a blonde? Dat waren twee geslaagde tsjechen voor mij. Ik heb ook nog ergens een lijstje liggen van een Tsjechische vriend. Nog niet aan toegekomen.

Looking for Eric: Ik was zeer underwhelmed. Plichtmatige Loach waarvan je de dramatische lijn na 2 scenes kon voorspellen. het is echt teveel herhaling. Het enige dat anders is, is de vorm. Scenes met Cantona, leuk. Verder dacht ik vooral: dit gaat helemaal niet meer over de onderklasse, daar is het - zoals gezegd - veel te plichtmatig voor. Ik vond Fish tank vele malen beter. Die kan ik ook wel echt aanraden (al is het bepaald ook weer niet het meesterwerk dat de Volkskrant erin zag). Is van de maakster van het uitstekende Red Road.

― Olaf K., Thursday, 5 November 2009 09:02 (2 weeks ago) Permalink

oh ja Fish Tank, benieuwd naar. Looking For Eric is zeker niet de beste Loach, (even snel nazoeken wat ik van die man gezien heb, niet al teveel) van zijn laatste 3 is Looking For Eric de beste, dat zeker. Maar Kes en Ladybird, Ladybird zijn weer beter dan Eric.

Loves of a Blonde gezien en meer zeg ik niet ;) Maar die andere zal ik op de lijst zetten, in Forman heb ik nog wel wat vertrouwen.

― Ludo, Thursday, 5 November 2009 09:14 (2 weeks ago) Permalink

Brute Force
Gevangenis-noir van Dassin, van degelijk niveau maar niet in de buurt van zijn meesterwerken The Naked City en Rififi Chez Les Hommes. Een groepje gevangenen zit samen op een cel en Burt Lancaster heeft dat nou wel gezien. Hij wil ontsnappen. Omdat dat eigenlijk ethisch niet verantwoord is krijgen we flashbacks te zien waarin wordt bewezen dat iedere gevangene best goeie kerels zijn. Lancaster bijvoorbeeld is verliefd op een ziek meisje dat niet meer kan lopen en een operatie nodig heeft. Heel erg veel hebben ze ook weer niet op hun kerfstock. Waarom dan niet wachten tot die paar jaar om zijn? Reden: de fantastische sadistische gevangenis-opzichter gespeeld door Hume Cronyn. Hij bekend ergens letterlijk te geilen op 't censureren van de brieven en 't liefst haalt hij zijn lichtgekrulde wapenstok tevoorschijn om die eens zachtjes en liefdevol te strelen. Ook een homoseksuele subtext ontbreekt niet als hij gekleedt in slechts een hempie opera luistert vlak voor 't aftuigen van een gevangene. Zijn dienstpet heeft ook wel wat decadent nazistisch/romeins/fascistisch, hoe je 't wel noemen. Hij maakt de film. Het einde is behoorlijk indruwekkend en zeker voor een jaren '40 film bloedig en bruut. Karst T.-achtige toestanden!

Synecdoche, New York
(ook in weeklijstje, hoe ouder Hoffman in de film wordt hoe meer ie op de jonge Benjamin Button begint te lijken trouwens)
Charlie Kaufman was tot deze film waarschijnlijk de enige beroemde scenarist. Noem er nog maar eens een, die niet ook regisseert, of eerder al bekend romanschrijver was. Scenaristen zijn toch altijd anonieme krachten, ondergewaardeerd ook, ongetwijfeld. Toch lijkt me Kaufman geen figuur die naar aandacht hunkert, laat staan beroemdheid. Hij zal dus zijn redenen hebben gehad om zelf Synecdoche, New York te regisseren. Wellicht was 't ambitieuze 8 1/2-achtige script hem te persoonlijk, kon hij er soms alleen zelf wijs uit? Of zou 't toch gewoon toeval zijn geweest, want in eerder stadium zou Spike Jonze nog regisseren, die nu slechts produceerde. Hoe het ook zit een succes is 't niet. Een flop als het extreem melige Human Nature is de film zeker niet, maar vergeleken met Eternal Sunshine of the Spotless Mind (romantisch), Adaptation (actie) en Being John Malkovich (bizar) is Synecdoche zonder meer de minste van het vergelijkbare kwartet. Zo'n film waarvan men zegt dat je hem twee keer moet zien, maar waar haal je de zin voor nog een keer vandaan? De cast is nochtans hoopgevend, een indrukwekkende parade van steractrices. Catherine Keener, Samantha Morton, Emily Watson, Dianne Wiest, Michelle Williams en Jennifer Jason Leigh zijn de vrouwen in de wereld van Philip Seymour Hoffman. Hij speelt een neurotische, fobische (en dus) ongezonde toneelregisseur. De eerste vijfenveertig minuten vliegen nog betrekkelijk vermakelijk om. Er zijn ogenblikkelijk vloeiende cuts die bewijzen dat het personage van Hoffman (en daarmee de film) een nogal vreemd tijdsbesef heeft. Een pak melk wordt uit de koelkast getrokken en het is alweer maanden later. Hoffman wordt verlaten door z'n vrouw (Keener) die ook hun dochter en stonede vriendin Leigh mee naar Berlijn neemt. Hoffman rommelt wat met Morton, het meisje van de theaterticketverkoop. Het kaartenhuis van de film begint in te storten als Hoffman dan eindelijk begint aan het 'stagen' van zijn nieuwste project. Ik begon me al af te vragen waar 't bleef. Met een geniëntoelage (The Savages!) kan Hoffman een grote hal kopen, waar hij zijn eigen leven begint na te bouwen. Dit idee werd elders vergeleken met Gondry's clip voor Björk's Bachelorette. En daar zit precies de crux. Die clip krijgt in vier minuten voor elkaar wat hier een dik uur ontbreekt. Magie! En toegegeven, ook een beetje duidelijkheid. Al snel valt er geen touw meer aan vast te knopen waar Hoffman mee bezig is. De bedoeling zou je kunnen zeggen, maar wat koop je daarvoor. Steeds vaker is soundtrack-componist Jon Brion nodig om de boel met muzikale stroop te binden, of zelfs emotionele betekenis te geven. Soms gaat het goed, er is een moment dat Hoffman de liefde bedrijft met weer een andere vlam (Williams) als er een menselijke schaduw langs de ramen glijdt en de telefoon gaat. Hoffman neemt op, luistert een seconde of vijf en hangt weer op. Zij vraagt wat er aan de hand is en Hoffman begint te vertellen over zijn vader. (Die dood is) Hij vertelt en vertelt, veel meer dan ooit in die vijf seconden gezegd kan worden. Surreëel en theatraal. De film had er nog zeker vijf (wat het is Kaufman, tien!) van zulke scènes nodig om echt geslaagd te zijn.

Men Who Hate Women
Daar kun je eventueel nog Millennium Part 1 voorzetten, naar de detectivereeks waarop dit gebaseerd is. In Amerika heet de film The Girl With The Dragon Tattoo, deze professioneel hacker gespeeld door Noomi Rapace is inderdaad wel het meest opvallend aan de film. Eerst nog even zeiken, de meid wordt geintroduceerd als stoere lesbo, maar later krijgt ze dan alsnog wat met het andere hoofdpersonage gespeeld door Michael Nyqvist. Jammer en clichematig, misschien is 't allemaal spel van haar (want zo gewiekst is ze wel) maar veel eerder lijkt de film te suggereren dat ze slechts lesbisch is omdat ze mannen haat! Vond ik wat flauw. Het detective-verhaaltje is verder weinig verrassend. Er is een rijke oude man die een jarenoude zaak laat heropenen door een onderzoeksjournalist, het heeft wat te doen met grootkapitaal en (gaap) nazi's, daar zal er dus wel een schuldig van zijn hè. Nyqvist maakt in zijn onderzoek maar langzaam vorderingen tot hij de hulp krijgt van Rapace die een bepaalde code meteen doorheeft. (De nieuwe Mountain Goats-plaat ZOU een hint kunnen zijn) Zodra de twee dichter bij 't vuur komen wordt 't gevaarlijker en vraag je je af waarom ze niet snel een prive-bodyguard inhuren. (Je gaat in elk geval niet in je eentje joggen in een groot leeg bos, dat in 't bezit is van een van de nazi's) Rapace is zowel in heden als verleden een getraumatiseerd meisje, iets wat we helaas in flashback zien. Ergens zegt Nyqvist: ik weet helemaal niks van je. Had graag gezien dat dat ook voor de kijker had gegolden.

500 Days Of Summer
Als je een zwik van die mumblecore-films hebt gezien is dit toch minder verfrissend dan als je recht van de romcoms komt. 500 Days of Summer doet fanatiek alsof het een meer realistisch liefdesverhaal is, maar het blijft nog behoorlijk gestillerd. Sowieso een vorm boven inhoud-film, het duo Gordon-Levitt (Mysterious Skin) en Deschanel heeft een paar honderd dagen een relatie, maar door al de tijdssprongen, zijsprongen en observaties komt die eigenlijk nergens tot leven. Pas als het misgaat wordt de film behoorlijk goed. Hoewel Deschanel de hele tijd open kaart heeft gespeeld komt ze toch wat egoistisch op z'n minst hedonistisch over, iets wat Gordon-Levitt haar gelukkig ook voor de voeten werpt. Maar ja, het meisje zal wel bindingsangst hebben. Niet dus blijkt aan 't eind als Levitt helemaal in de put raakt en natuurlijk glorieus eruit komt. Het einde is weer 'ns iets te uitgesmeerd, eerst is 't mooi melancholisch, maar da's geen manier om een in the end toch lieve film te eindigen, dus nog 1 optimistische scène erbij. Maar dan volgt er nóg een en dat is vooral een flauw woordgrapje. Oh ja, de muziek is vanzelfsprekend hip met bijvoorbeeld een lollig Belle & Sebastian geintjen en Spoon enzo. Ik begrijp eindelijk dat ik als vijftienjarige popnerd gewoon te vroeg bij de Smiths was. Had moeten wachten tot ik 25 was en er dan in de lift meisjes mee versieren!

― Ludo, Monday, 9 November 2009 08:17 (1 week ago) Permalink

Autumn Ball
En Estland kan van de films around the world lijst. Mooi landje, mooie film, dus daarom leuk om eens te zien. Maar dat is dan ook alles. Film draait om mensen die nog in een oude Sovjet-flat wonen. Het vreemde is, het gebouw is nogal armoedig, maar de bewoners maken vooral een rijke en verveelde/vervelende indruk. Nare hipsters met relatieproblemen. Pas na een tijdje komen er wat personages bovendrijven die wel wat sympathie verdienen. Zo is er een simpele receptionist (inclusief zo'n pakkie) die zijn vrije tijd voornamelijk besteedt aan het versieren/verwennen van dames met zijn Peter Steeliaanse derde been. De statistieken houdt hij netjes bij in een schriftje. Als hij dan eindelijk eens meer denkt te vinden dan zo maar een vluggertje, brengt hij ontbijt op bed. Dat is in het laatste kwart van de film en zo'n beetje het eerste liefdevolle gebaar van wie dan ook in de film. Een oude (eenzame?) man die geinig met een opwindbaar aapje speelt op z'n keukentafel ontpopt zich razendsnel als pedofiel. Behoorlijk doffe ellende allemaal en het mist toch grotendeels de relativerende humor van een Kaurismaki. (Waar ik dit in de Volkskrant mee vergeleken zag worden) De soundtrack werkt wel, zelfs met de voor de hand liggende ambient/postrock van Godspeed You Black Emperor. (Wat in een film bijna TE logisch lijkt)

Up
De Wall-E van dit jaar? Animatie met een hart die zowel jong als oud aanspreekt. Had lang het idee dat Up als geheel beter was, waar Wall-E de mooiste afzonderlijke scènes had, maar nu denk ik toch dat je voor Wall-E zou moeten kiezen. Up heeft wel het al overal geroemde intro, met een leven vol dromen wat voorbij gaat voor je er erg in hebt. De oude man is een prachtpersonage, maar met ieder personage wat er daarna bijkomt wordt de film cartoonesker. (De kleintjes zullen geen bezwaar hebben) De padvinder waarmee ie mee op reis gaat kan er ook nog mee door, maar als ze dan in jeugddroom Paradise Falls aangekomen zijn worden ze al snel omsingeld door pratende honden. Pratende honden!? Nou ja, de beesten hebben een machinetje die hun gedachten in taal omzet, wat nog wel redelijk komisch uitpakt af en toe. De honden hebben het over een 'young male man' en een oude die naar pruimen ruikt. Ze kunnen dan wel 'praten' ze blijven dom, lijkt eerst, maar vervolgens blijken ze eten te kunnen koken en later zelfs vliegtuigen te besturen. Dat gaat toch echt te ver. Er zit eigenlijk teveel actie in dat laatste gedeelte en Paradise Falls is eigenlijk ook niet eens zó mooi.

Gigante
Een van de leukere films van het jaar. Uit Uruguay! Heeft geen verpletterende diepgang, maar is qua boy meets girls-verhaal wel tig keer leuker dan 500 Days of Summer. Je hoeft eigenlijk maar vijf minuten te zien om te weten dat ook de rest van de anderhalf uur een fantastische menslievendheid zal hebben. Een soort Me and You and Everyone We Know (maar wel met een mindere soundtrack en minder inventief) Gigante is Jara, nachtwaker in een supermarkt, sympathiek fan van Biohazard, Motorhead en Metallica en een all around good guy. Het mooie is dat hij ondanks zijn GVR-achtige sullige indruk niet echt een totale loser is en ook niet dom. Hij pikt bijvoorbeeld bepaalde trucjes op van tv. In eerste instantie lijkt hij ook wel tevreden met zijn leventje. Zijn beste vriend is zijn neefje, met wie hij Playstationt. En verder lijkt hij vooral voor werk te leven, want in het weekend is hij uitsmijter in een club/rockhol. Maar dan ontdekt hij op de bewakingscamera een meisje. En hij begint haar te stalken. Alleen in films kan dat een liefdevolle en compleet ongevaarlijke geste zijn. Zomaar twee opeenvolgende momenten die de eindeloze goedheid van de man illustreren. Scene 1: op z'n werk vraagt iemand om een vuurtje. Hij zegt dat ie niet rookt, maar natuurlijk heeft hij wel een aansteker bij. Scene 2: na het werk loopt hij nu met z'n neefje achter het droommeisje aan. Waarom achtervolgen we haar vraagt die hem. "Gaat je niks aan!" (Terwijl hij hem dus wel gewoon meeneemt)

― Ludo, Thursday, 12 November 2009 08:07 (1 week ago) Permalink

En Estland kan van de films around the world lijst. Mooi landje, mooie film,

ik was niet wakker (de rest van het stukje maakt het wel duidelijk, Mooi landje, mooie taal!

― Ludo, Thursday, 12 November 2009 08:08 (1 week ago) Permalink

Gigante was inderdaad erg leuk! Vertoont overigens qua inhoud (en qua titel) sterke overeenkomsten met het prachtige Heavy (van James Mangold, 1995). Qua Up: kan niet tippen aan de vorigen, is toch heel erg leuk (en erg aandoenlijk, zoals Vido opmerkt), maar ik vond die halsbanden van die pratende honden voor een Pixar-film een enorm gekunsteld idee. En van Autumn Ball mag je weer een torrentje doen Ludo! Wel gezocht, niet gevonden.

Zoals je ziet, ik zie wel dingen, maar vind de tijd niet om erover te schrijven...

― Olaf K., Thursday, 12 November 2009 09:04 (1 week ago) Permalink

The Killers
Dit (It's Not All Black and White: ILX's Top 75 Films of the 1940s) is wel een leuke draad. The Killers haalt er niet zo heel veel punten, het is dan ook een van de mindere klassieke (= forties) film noirs die door het Amerikaanse national film registry, eh, daarin zijn opgenomen. Maar dan heb je 't over klassiekers en zelfs een minor klassieker is nog een prima film, wat dus ook geldt voor Hemingway's The Killers. Zijn korte verhaal diende als uitgangspunt voor de eerste paar scènes, waar 2 huurmoordenaars zo'n typische diner/lunch trailer bezoeken. Meteen een beklemmende sfeer, met de gemeen-jolige killers. Ze zijn op zoek naar Burt Lancaster, die hier debuteerde. Wat heeft die man toch het hoofd van een trieste clown. (Hij werkte dan ook eerder als acrobaat in het circus!) Lancaster wordt omgelegd, waarna de hoofdmoot begint. Een verzekeringsmannetje gaat op onderzoek waarom deze simpele pompbediende het slachtoffer is van een professionele afrekening. Zo begint de film eigenlijk bizar veel op Citizen Kane te lijken. Exact dezelfde structuur. Een dooie in 't begin, die ook nog een raadselachtige clue achterlaat. (Hier een groene zakdoek) En zijn leven vertelt door bekenden die zich episoden uit zijn leven herinneren. Zit echt perfect in elkaar, qua structuur. De verzekeringsagent trekt door een leven, van bokswedstrijden naar rijke feestjes, heists, femme fatales, de achtertuin van een politie-agent en een kamermeisje dat 2500 dollar uit de levensverzekering krijgt. Je zou zeggen; daar houdt het belang toch op voor de maatschappij, maar op een bepaald moment wordt de suggestie gewekt dat de verzekeringsmij geen problemen heeft om crimineel geld in beslag te nemen. (Waarom zou de man anders eindeloos op onderzoek gaan?)

The Brothers Bloom
Er is geen film die ik dit jaar graag (en uit alle macht) goed had willen vinden als deze. The Brothers Bloom moest de Darjeeling Limited van dit jaar worden. Adrien Brody is ook hier aanwezig, Rian Johnson - die alleraardigst debuteerde met Brick - schrijft en regisseert, Mark Ruffalo en Rachel Weisz zijn altijd prima en wat er van de plot doorsijpelde voorspelde ook veel fijns. Broers die bebolhoede oplichters zijn, eentje Stephen (Ruffalo) op zoek naar de beste con en anders wel naar de beste kaarttruc aller tijden. De ander, Bloom (Brody), de twijfelaar die genoeg van dit bij elkaar gefantaseerde leventje heeft. Eén probleempje, de recensies die ik vooraf las waren hooguit gematigd enthousiast, forum-regular (en eens een Subjectivist altijd een Subjectivist) <a href="http://www.xs4all.nl/~gert01/brothersbloom.html";>Vido Liber</a> was zelfs zeer negatief. En ondanks mijn fanatieke goede wil zit ik daar wat tussenin. The Brothers Bloom begint nog prima, met de schelmse vrolijkheid die een con film nodig heeft. Twee verweesde broertjes die van gezin naar gezin trekken, ondertussen kattenkwaad uithalend. Hun eerste con heeft precies de juiste sprookjesachtige sfeer, met een "mysterieuze" grot en uiteindelijk een gewiekst verdiende stapel bankbiljetten. Zo hoort het. De film switcht naar volwassen tijden, waar kortstondig een eerste probleem opduikt. Eigenlijk heeft Brody veel meer présence en natuurlijk overwicht dan Ruffalo. Ja, zelfs met de melancholie die in Brody's kop geramd zit. Maar Ruffalo is hier de baas, de 'createur' en het kost hem ongeveer een halve film om dat te laten overtuigen. Brody zit vanaf het begin in een identiteitscrisis wat onmiddellijk voor een aardige scène op een bankje in de vroege morgen zorgt. Brody vertrekt naar Montenegro om de dingen op een rijtje te zitten, iets wat ie gedurende teveel tijdssprongen een paar keer doet. En elke keer moet hij weer uit Montenegro worden opgevist om de haperende plot verder te doen gaan. Zonde. Stephen, die duidelijk veel van zijn broer houdt, plant, samen met z'n zwijgende totaal niet-grappige Japanse assistent annex explosieven-expert Bang Bang (Rinko Kikuchi) nog een laatste, groots opgezette con, waarmee alles dan afgelopen moet zijn. Hier komt Rachel Weisz (Penelope) in beeld, als steenrijke verveelde jongedame met een gigantische hoeveelheid hobby's, maar zonder leven. Zij valt na wat doorzetten van Brody's kant voor zijn charmes en vertrekt met de broertjes op een boot naar Europa. Op de boot vraagt Brody haar ten dans en verdwijnt even om bij de band het verzoekje Bolero in te dienen. Ineens verandert het licht en in een scène die aan de boot der doden scène uit Woody Allen's Scoop doet denken verschijnt er een (zogenaamd) Belgische antiekhandelaar, die het een en ander over de broertjes verklapt. Als je het verklappen kunt noemen, want vanzelfsprekend is hij ook gewoon ingehuurd, in het verhaal uit de hoed van Stephen. De film had veel meer van dat soort surrealistische scènes kunnen gebruiken. Ik bedenk me dat ik eigenlijk iets vergelijkbaars over Synecdoche, New York zei. Het cruciale probleem van deze film is uiteindelijk een zekere kilheid. Die zit al vanaf het begin in de belichting, de film heeft vrij schelle heldere kleuren, terwijl alles gewoon in een donkergoudbruinrood nostalgisch licht had moeten baden. De look is nu te serieus, dat geldt voor Praag waar een groot gedeelte van de con zich afspeelt, maar al helemaal voor 't einde in Rusland. Daar schieten inmiddels gangsters met machinegeweren op de helden, wat deze kijker doet hoofdschudden. Waar is de schwung uit het begin! Dit is toch geen maffia-film! Johnson had beter naar Le Voleur van Malle moeten kijken, waar de dief (toch ook een soort con artist) eveneens gevaar loopt maar de film z'n huppelende lichtheid consequent behoudt. Uiteindelijk wil ik Johnson, ten slotte wel een inventief en ambitieus scenarioschrijver, dat nog wel vergeven. Al die gewelddadigheid en explosies zorgt uiteindelijk wel voor een mooi en bitter einde, tussen feit en fictie, precies zoals Stephen zou willen. Dat kan de film echter niet meer volledig redden.<br>

Coraline
Vergeet Up maar, dit is de beste animatie-film van het jaar . (Wel in een totaal ander genre) Dit is eigenlijk totaal niet kindvriendelijk, met een best beklemmend uitgangspunt. Wat als je een deurtje vindt in je huis, dat naar een identiek huis leidt, op twee punten na. Alles is beter! En de aanwezigen hebben knopen als ogen. De blauwharige heldin Coraline vindt zo'n deurtje, en ze is maar wat blij want haar echte ouders, die niet in en in slecht zijn, maar volkomen ongeïnteresseerd in haar door hun drukke bezigheden, wat juist "spannender" is. Haar knopen-ouders geven haar echter eetbaar voedsel en halen allerlei magie uit de kast om indruk op haar te maken. Na aanvankelijke aarzeling raakt ze enthousiast, waarna naald & draad en knopen tevoorschijn komt. Je vindt ons toch lief! Prik die ogen uit, de naald is zo scherp, het doet geen pijn. Erg goed bedacht en het heeft tot dat punt ook allemaal iets diepzinnigs. Freudiaans, existentialistisch, als je je best doet zou je er vast dat soort woorden en metaforen op kunnen plakken en in kunnen zien. Schiet me nu te binnen, bijvoorbeeld de naald als symbool voor drugs die je een rooskleurige blik geven, waarna je jezelf niet meer bent maar een zombie van je echte zelf. Maar Coraline is wijs en ze wil dus ontsnappen en dus begint het iets minder actiegedeelte, waar de film letterlijk een computerspelletje dreigt te worden, 'zoek 3 roden stenen' en als je 10 stappen loopt ben je de wereld rond en ben je weer bij het begin. Een plaatselijke kat mag (iets teveel) schitteren en blijkt redder in nood, waarna de film om lijkt. Maar dat kan niet want haar lokale buurjongetje moet ook nog een goede daad verrichten, en zo geschiedt.

Sunshine Cleaning
Geen Frozen River, al is dit dan ook aardig geslaagde Amerikaanse arthouse vanuit een vrouwelijk oogpunt. (Geregisseerd door een dame en met de focus ook op vrouwen) Hier spelen Emily Blunt en Amy Adams 2 zusjes. Die laatste is favoriet sinds Junebug, al zou ze die rol wel eens nooit meer kunnen overtreffen. Ze doet het hier in elk geval wel beter dan Blunt, die wat moeite heeft om een working class meid neer te zetten. Ziet er toch teveel actrice doorheen en minder echte mensch, waar Frozen River dus beter was. Ook jammer eigenlijk dat het key element van het plot in de film gesuggereerd wordt door een man, had het niet leuker geweest als het duo het zelf had 'bedacht'. Deze man, quarterback en agent en ex van het personage van Adams, al is ze nog steeds zijn bijvrouw, zegt dat ze een bedrijfje in crime scene cleaning moeten beginnen. Daar zit geld in. In eerste instantie staan ze nog in een hempje bloedsporen weg te schrobben (hoe dom kun je zijn) maar al snel wordt de zaak professioneel aangepakt en stroomt het geld binnen. Tijd voor wat obstakels en een familiecrisis, in flashbacks ook nog even een traumaatje dat verbonden is met het huidige nieuwe baantje. Aardige bijrollen wel voor vader Alan Arkin, die zijn hele leven al aan het hosselen is in handeltjes die uiteindelijk niks opleveren en Clifton Collins als eenarmige (arm op zijn rug) verkoper in een stofzuiger en ander poetsbenodigheden-winkel. Het einde is wat geforceerd goed en sentimenteel met volwassenen die via een walkie talkie met de hemel praten.

― Ludo, Monday, 16 November 2009 08:21 (4 days ago) Permalink

The Killers in de versie van Don Siegel uit 1964 bevat, naar men zegt, de beste acteerprestatie van Ronald Reagan. Als bad guy, welteverstaan.

Heb je Coraline in 2D of 3D gezien? In de winkel is een 3D-versie verkrijgbaar. Zou dat thuis voor de buis net zo goed werken als op het grote doek? vraag ik mij af.

― Vido Liber, Wednesday, 18 November 2009 15:55 (2 days ago) Permalink

Coraline 2d ja, maar eigenlijk wel leuk om eens thuis te proberen ja, vraag me af of als je 'm bij de videotheek leent je er dan zo'n brilletje bij krijgt. En eigenlijk heb je er meer nodig natuurlijk, zulke films kijk je niet in je eentje.

oh deed Reagan mee? oh da's een andere Killers. jammer. :) (remake zeker?)

― Ludo, Wednesday, 18 November 2009 19:37 (2 days ago) Permalink

Pranzo di ferragosto (Gianni di Gregorio, Italië, 2008)
Als een scriptschrijver en co-regisseur van Gomorra debuteert, verwacht je van alles, maar niet deze vriendelijke, melancholieke komedie. Di Gregorio neemt niet alleen het script, de regie en de hoofdrol voor zijn rekening. Ook is de film gedraaid in zijn ouderlijk huis en deels gebaseerd op zijn eigen leven.
Het is Maria-Tenhemelopneming, hartje augustus in Trastevere, het Amsterdam-Noord van Rome. Iedere stadsbewoner vlucht de stad uit, behalve Gianni, want die moet voor zijn hoogbejaarde moeder zorgen. De huisbaas en de huisarts, twee andere moederskindjes van middelbare leeftijd, zien hun kans schoon om hun eigen mama's een weekend te dumpen. Gianni kwijt zich van zijn verzorgende taken door zich de gekoelde Chablis goed te laten smaken.

― Mic, Wednesday, 18 November 2009 23:29 (2 days ago) Permalink

Ja Pranzo wil ik graag zien... Ik zit inmiddels diep in seizoen 5 van Buffy. Van het weekend gaan we weer eens cinema doen. Oh ja Tulpan nog gezien, hierboven al gespot door Ludo. VPRO zondagmiddagfilm met een oorspronkelijk stukje humor. Leuk gedaan.

― Olaf K., Thursday, 19 November 2009 07:29 (Yesterday) Permalink

jep die humor in Tulpan tilt 'm (m.i.) echt uit boven wereldwinkelohwatsneu-film

Towelhead
Nou die Sam Mendes weet van aanpoten de laatste tijd, dacht ik. Eerst al Revolution Road en die komedie samen met Eggers en nu dit. Towelhead is een herkauwing van zijn aloude provocatieve American Beauty-thema's. 'Underage sexuality', pedofilie, een maffe marinier, het is allemaal erg bekend. Zelfs huiscomponist Thomas Newman is weer ingehuurd. Blijkt het een film van Alan Ball te wezen! (Die zelf bekend is van Six Feet Under enzo) Het neigt echt naar plagiaat, maar dat wil niet zeggen dat Towelhead geen geinige film is. De film steekt zich fanatiek in het ene na het andere wespennest. Ook racisme speelt nog een rol op de achtergrond, omdat de lolita van de film half-Libanees is. Zij gaat ten tijde van Golfoorlog 1 (het had net zo goed 2 kunnen wezen) bij haar pa in Houston wonen. Pa kan symbool staan voor zowel de goede als de slechte eigenschappen van de film. In feite is de man een enorme autoritaire karikatuur met Freddie Mercuriaanse snor. Er zijn genoeg momenten waarop het totaal niet werkt, maar elders is ie weer ontzettend grappig. Zoals op een mislukt kerstfeestje waarin hij zijn ex (en moeder van lolita) zoals aangekondigd geen kado geeft en zij heel beledigd is. Ondertussen ontdekt lolita haar buurman (Aaron Eckhart) die zijn handjes bepaalt niet thuislaat. Het wringt allemaal wel hoor, kun je nou echt gaan zitten lachen om pedofilie en aanverwante zaken?

O' Horten
Noorse arthouse die zich eerst in gortdroge vermomming steekt, maar stiekem toch mysterieus en magisch wil zijn. Dat gebeurt bijna op te subtiele wijze, maar langzaamaan maar zeker werkt het toch wel redelijk. Het is een goed jaar voor fans van treinen en pensionerende machinisten, net als in 35 Rhums speelt dat ook hier een prominente rol. De oude Odd Horten (waar de titel op slaat weet niemand) gaat met pensioen. Hij is een eenzame man, die het nu zonder ritme moet doen, enkel zijn dagelijkse maaltijd in een restaurant dat aan het werk van Alex van Warmerdam doet denken blijft bestaan. Hij begint rond te dwalen en heeft ontmoetingen met een jongetje in een slaapkamer (de zoon die hij nooit heeft gehad?) een vrouw in een sigarenzaak (de vrouw die hij nooit had) en een getikte ouwe alcholistische kerel, die hij in de goot vindt en die zegt diplomaat te zijn geweest. (De vriend die hij nooit had) De kerel verklapt dat hij met zijn ogen dicht nog kan zien, een Roald Dahliaans idee (a la het Wonderlijke Verhaal van Hendrik Meier) Hij stelt voor een nachtelijke rit per auto te maken, met een muts over zijn hoofd. Het lukt inderdaad redelijk, maar in typische stijl voor de soms wat te subtiele film is het ook weer overdreven goed hoe hij aarzelend en zachtjes rijdend de auto bestuurt. Het is maar een film jongens, daar kan alles. Helemaal aan het eind vinden we Horten terug bovenaan een skischans, iets wat hij nooit heeft gedaan, omdat ie niet durfde, tot ongenoegen van zijn moeder die er juist goed in was. Hij twijfelt, zet aan, en vliegt naar zijn dood. Althans, dat zou ik denken, het scherm gaat op zwart, en dan volgen nog twee scènes, die, gelukkig, ook wel weer als metafoor zijn op te vatten.

In The Electric Mist
Zoals Vido al zei (ik ben koppig he) een zeer matige film, heck een van de slechtere van het jaar. Begon me af te vragen of het boek waarop dit gebaseerd is soms heel dik zou zijn. Een vuistdikke roman waarvan nu al die gebeurtenissen in 100 minuten zijn gepropt. Het zijn er veel te veel, en meer dan de helft lijkt het verhaal totaal niet vooruit te helpen. Tommy Lee Jones is een detective, die ongeveer tegelijk twee lijken vind. Een stokoude in een moeras, mogelijk van een neger jaren geleden ontsnapt uit de gevangenis, de ander van een jong meisje. En in die laatste categorie volgen er meer. Het onderzoeksplot hier is het meest dramatisch van alles wat er gebeurd. Onnavolgbaar, en uiteindelijk worden de twee zaken op krakkemikkige wijze nog aan elkaar gebonden. (Met een totaal interessante dader en dus een saaie oplossing) Tommy Lee verdenkt eerst John Goodman als rijke en vooral louche zakenman, die siliconenmeisjes om zich heen verzamelt. Het is een spoiler, maar soit, je moet 'm toch niet zien, die Goodman blijkt er niks mee te maken te hebben en is eigenlijk volslagen overbodig. Had ik al gezegd dat Jones alcoholist is? Vandaar dat ie ook nog visionen heeft van een generaal (Levon Helm!!) uit de Amerikaanse burgeroorlog, die hem cryptische tips geeft. Over cryptische tips gesproken, er is ook weer zo'n typische southern neger annex ziener die al tokkelend op zijn gitaar wijsheden mompelt. Hoe cliche wil je het hebben. Dan waren de keren dat John Sayles het cajun-zuiden bezocht toch wat geslaagder. Als er al een half uur oid om is wordt Jones ineens opgezadeld met een FBI-agente, een prachtvrouw (om niet te zeggen babe ;) ) maar acteren kan ze niet en ze hangt er de hele film maar wat bij, tot ze op 't laatst even nodig is.

― Ludo, Thursday, 19 November 2009 08:12 (Yesterday) Permalink

Pranzo Di Ferragosto bewijst dat schoonheid soms zit in de meest eenvoudige situaties. Verrassend prettige film.

@Olaf: als je toch gezwicht bent voor tv-series zal en moet je zeker ook aan The Wire. Ik ben zelf eigenlijk helemaal niet dol op tv, maar dit is fascinerend goed gemaakt. Ik ben vorige maand begonnen en op dit moment bij serie 2, aflevering 4, dus ik ben op z’n minst tot en met begin voorjaar 2010 hooked.

― Vido Liber, Thursday, 19 November 2009 08:45 (Yesterday) Permalink

zomaar een mooi plaatje uit een noir die ik zag.

― Ludo, Friday, 20 November 2009 08:14 (15 hours ago) Permalink