Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (3 years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (3 years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (3 years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

― Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (3 years ago) Permalink

^_^

― am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (3 years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (3 years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (3 years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

― Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (3 years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (3 years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (3 years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (3 years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

― Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (3 years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (3 years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (3 years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (3 years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (3 years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (3 years ago) Permalink

― Martijn ter Haar, Thursday, 21 June 2007 13:55 (3 years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

― Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (3 years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (3 years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

― Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (3 years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

― Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (3 years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

― Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (3 years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

― OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (3 years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

― Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (3 years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

― Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (3 years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

― OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (3 years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

― Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (3 years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

― Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (3 years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

― Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (3 years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

― Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (3 years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

― Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (3 years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

― OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (3 years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

― Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (3 years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (3 years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (3 years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (3 years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

― Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (3 years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

― Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (3 years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

― Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (3 years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

― Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (3 years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (3 years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

― Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (3 years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (3 years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

― Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (3 years ago) Permalink

bedankt :)

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (3 years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

― Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (3 years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

― OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (3 years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

― Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (3 years ago) Permalink

Namen etymologie is ook best interessant. Ik ving 'soosaneh' op in de tekst en dat betekende 'verbrand' haalde ik uit de ondertiteling, 'Suzanne' (سوزان in Perzisch), de uitgang '-eh' (ه) is voltooid verleden tijd, zal wel brand betekenen dan.

In een gedeelte van het gedicht wat ik kende moet Shirin (zoet) het opnemen tegen de wat hoerige Shakar (suiker). Khosrow vindt uiteraard geen bevrediging bij de laatste. :)

― Martijn Busink, Tuesday, 17 August 2010 08:21 (2 weeks ago) Permalink

@Ludo: RE: The Red Shoes
Zelf ben ik ook niet zo van het ballet, maar hier kan ik het wel hebben. Zal te maken hebben met het kleurgebruik (Technicolor) en de fotografie van Jack Cardiff. Vorige week zag ik de documentaire Cameraman: The Life and Work of Jack Cardiff (Craig McCall, 2010) waarin nog eens wordt benadrukt hoe eigenzinnig en invloedrijk The Archers waren. Grote fan Martin Scorsese citeert zelfs in Raging Bull een scène uit The Red Shoes. Een directere link tussen ballet en boksen kan ik zo snel niet bedenken.

― Vido Liber, Tuesday, 17 August 2010 09:16 (2 weeks ago) Permalink

een bokser moet ook licht op de voeten staan en kunnen dansen. :) ik heb The Archers nog niet helemaal opgegeven, Colonel Blimp wacht ooit nog. (en Little Black Room was prachtig ten slotte)

― Ludo, Tuesday, 17 August 2010 09:18 (2 weeks ago) Permalink

Colonel Blimp is zeer Brits, en lang. Als je A Matter of Life and Death nog niet hebt gezien, zou ik die eerst doen. Of anders de prima oorlogsfilm 49th Parallel.

― Vido Liber, Tuesday, 17 August 2010 09:26 (2 weeks ago) Permalink

Nog even terugkomend op de filmclichés in Vrij Nederland. De regel dat zwangere vrouwen voor het einde van de film bevallen gaat niet op voor Fargo, een van de redenen waarom dat zo’n goede film is.

Hier heb ik er nog een paar:

- de postcoïtale sigaret.

- in horrorfilms nemen mensen altijd een kijkje op plekken waar een normaal mens ver van zou blijven: de krakende zolder, de donkere kelder, het verlaten landhuis in het midden van de nacht.

- op school gaat de bel niet alleen midden in een zin van de leraar, maar ook naar je gevoel op het moment dat de les nog maar net is begonnen.

- professionele inbrekers maken in films vaak gebruik van glassnijders waarmee ze midden in het raam een cirkel uitsnijden, zodat niemand gealarmeerd wordt door vallende glasscherven. Dat raam breekt in de film nooit, terwijl het in werkelijkheid vrijwel onmogelijk is glas ongeschonden vanuit het midden te snijden (heb ik me door een specialist laten vertellen).

― Vido Liber, Tuesday, 17 August 2010 09:26 (2 weeks ago) Permalink

Colonel Blimp is zeer Brits, en lang. Als je A Matter of Life and Death nog niet hebt gezien, zou ik die eerst doen. Of anders de prima oorlogsfilm 49th Parallel.

A Matter of Life heb ik gezien. en als ik het lijstje van die Brit wil afwerken (wat was het uit The Guardian ofzo, zal het Blimp moeten worden als volgende ;) )

over de cliches..
in Election mikt Broderick het trouwens zo uit dat de bel precies gaat als de overijverige Witherspoon weer 'ns een geniaal antwoord wil gaan geven. :)

― Ludo, Tuesday, 17 August 2010 09:31 (2 weeks ago) Permalink

- in horrorfilms nemen mensen altijd een kijkje op plekken waar een normaal mens ver van zou blijven: de krakende zolder, de donkere kelder, het verlaten landhuis in het midden van de nacht.

Ben ik zeker niet normaal, als ik iets hoor in huis ga ik ff kijken, ga er in eerste instantie toch van uit dat het geen zombies of klopgeesten betreft. En dan heb ik toch behoorlijk wat van die films gezien. :)

― Martijn Busink, Tuesday, 17 August 2010 09:48 (2 weeks ago) Permalink

ga er in eerste instantie toch van uit dat het geen zombies of klopgeesten betreft

Maar vaak weten personages in horrorfilms juist dat er zombies of klopgeesten aanwezig voordat ze duistere plekken betreden.

― Vido Liber, Tuesday, 17 August 2010 10:21 (2 weeks ago) Permalink

Ridicule
De beste film die zich aan het hof van Versailles afspeelt? Zou best kunnen. Al verwachtte ik onwillekeurig wel New Order op de soundtrack! Moest ook nog denken aan een computerspelletje waar ik vroeger door gefascineerd was, wat simpelweg Versaille heette en waar ik alleen wat over gelezen had. (Dat was maar het beste waarschijnlijk als een soort imaginair spel) Maar goed, de film. Ridicule draait om komedie zonder dat het ook maar een moment grappig is, en dat is dan op zichzelf eigenlijk wel weer vermakelijk. Aan het decadente hof van Versaille gaat het namelijk maar om 1 ding. Goede grappen maken. Scherp uit de hoek komen. En het liefst ten koste van anderen. Een arme Franse edelman wendt zich tot het hof om geld los te praten voor het droogleggen van de moerassen in zijn geboortestreek, maar kom, voor het gewone gepeupel heeft de elite natuurlijk geen enkele interesse. Nu is onze held een scherpe gozer, dus hij valt best in de smaak. Tegelijkertijd is en blijft hij een buitenstaander die de spelletjes doorheeft. In een zij-verhaal papt hij aan met een belachelijk knappe dochter van de lokale arts. Dochter is vooral geinteresseerd in duiken, en daalt continu de waterput af, getooid met een helm die me aan een masker uit El Orfanato deed denken. Ridicule, merk ik al typende, is eigenlijk een film zo subtiel dat ie zich niet laat vangen. Maar als gezegd, prima en stijlvol. (Overigens is het begin uitermate vulgair, als iemand wordt ondergepist, dat kon ik niet helemaal plaatsen)

Opening Night
Zeer vergelijkbaar met The Dresser, waar ten slotte ook iemand uit alle macht het podium op moet worden gesleept. Nou ja eerder een soort spiegelversie van The Dresser, waar die glad is, is Opening Night echt houwtje touwtje werk van de wispelturige Cassavetes, die zelf in een vileine rol meespelt. Opening Night is matig en soms bruusk ge-edit, maakt geen keuzes in de opties van der verhaallijnen, kortom een gammel bouwwerk. De tragische heldin wordt, u kon het raden, gespeeld door Gena Rowlands. Cassavete's standaard instortende heldin. Zeker in het begin is ze heel fascinerend, als beroemde filmactrice die in een toneelstuk speelt en eigenlijk niet geslagen wil worden. (Dat is een hele mooie set-up en pay-off als ze uiteindelijk live voor publiek ook geslagen moet worden in het stuk, tegen de vlakte gaat en minutenlang blijft liggen). In het begin wordt ook een handtekeningenjaagster doodgereden, en dit meisje blijft als geest (of wat dan ook) de gedachten van Rowlands kwellen. Dit krijgt af en toe zelfs flauwige horror-trekjes, inclusief een séance, op aandringen van de bitchy schrijfster van het toneelstuk uit de film.

Il Giardino dei Finzi-Contini
Cru gezegd, typische jodenfilm. Inclusief pak je zakdoek einde, met Hebreeuwese klaagzang en weggevoerde joden. Ditmaal krijgen we het vanuit Italiaans upper-class perspectief. De Finzi-Contini's zijn steenrijk en volgens andere joden nauwelijks joods te noemen. Hoewel de pa die dat zegt zelf doodleuk lid is van Mussolini's partij. (Ook geen rabiaat jodenhater natuurlijk, maar een machtswellusteling) De plaatjes in deze film glimmen en de muziek is bijkans soft-pornografisch, ik werd er wat weeïg van. Het past toch niet echt bij zo'n onderwerp. De holocaust-versie van Cinema Paradiso zeg maar, vol zwijmelende nostalgie.

― Ludo, Thursday, 19 August 2010 07:13 (2 weeks ago) Permalink

Solitary Man
Ben is een foute man uit de Champions League der foute mannen. Hij was ooit succesvol autohandelaar, maar hij is gesnapt met fraude en alles kwijt geraakt. Niet erg: hij heeft een mooie, ziekelijke rijkeluisdochter aan de haak geslagen (de film speelt zich af in WASP-milieu en doet qua sfeer denken aan Igby Goes Down). Haar papa trekt aan touwtjes zodat hij weer kan beginnen als dealer en zij zit thuis, zodat opa Ben in strak gesneden Italiaanse pakken achter 19-jarige meisjes aan kan blijven gaan, tot irritatie van zijn dochter. Alleen maakt hij dan de fout zijn stiefdochter te schaken. Die is net zo machiavellistisch als hij en vertelt het doodleuk aan ma, zodat ze zowel Ben als haar moeder een lekkere optater kan verkopen. De connecties van Bens voormalige schoonvader worden nu ineens allemaal tegen hem gebruikt en Ben komt in de grote problemen.
Solitary Man is typisch zo een film die ze in Hollywood maken als ze eens iets 'volwassens' willen doen. Allstarcast met Susan Sarandon, Danny De Vito, Jesse Eisenberg (uiteraard als nerdige student) en Mary-Louise Parker. Maar het is toch vooral een Michael Douglasvehikel, hij zit als Ben in elke scene. Douglas is altijd goed en Solitary Man kan in het rijtje bij Wonder Boys en Falling Down als zijn meest memorabele rollen. De rest van de cast acteert uiteraard ook ijzersterk. Jammer dat het plot het een beetje laat afweten, met naar het einde wat te veel wijze levenslessen voor Ben, hoewel het nooit over de streep gaat. Dit is sowieso een film die je kijkt voor het acteren. Vreemd genoeg in Nederland niet in de bioscoop uitgebracht.

― Martijn ter Haar, Saturday, 21 August 2010 12:49 (1 week ago) Permalink

Ik was in Seoul zojuist in het park waar die eerste lange monster-scene uit The Host zich afspeelt. Vond dat wel cool. Dusz...

― Olaf K., Saturday, 21 August 2010 16:49 (1 week ago) Permalink

dat is het betere sight spotting. (ik bedoel dat parkje in NY is iedereen al geweest, nou ja ;) )

Solitary Man werd (ook) uitgebreid bejubeld in FilmComment's grote Michael Douglas overzicht. een man die stiekem toch wel een hoop goeie rollen heeft verzameld.

― Ludo, Saturday, 21 August 2010 18:33 (1 week ago) Permalink

Ja wat zou de beste Douglas rol zijn. Ik denk dat hij vooral herinnerd gaat worden als Gecko. Mijn favo rol van hem is die in Wonder boys.

― Olaf K., Sunday, 22 August 2010 13:12 (1 week ago) Permalink

Ik ga voor Falling Down, zeker omdat die film zo voorspellend is gebleken: D-Fens is het archetype van de Tea Partyman.

Maar net als Jeff Bridges is Michael Douglas eigenlijk altijd goed. Hij heeft alleen het probleem dat Gecko zo iconisch is dat hij toch vaak getypecast wordt als foute kapitalist.

― Martijn ter Haar, Sunday, 22 August 2010 14:24 (1 week ago) Permalink

Peeping Tom
En daarmee was mijn vertrouwen in The Archers weer hersteld. Toch lef van (de helft) Powell, die zijn carrière hiermee ruïneerde. Peeping Tom is dan ook een gewaagde film, die heel wat dieper gaat dan vergelijkbare Hitchcockiaanse moordmysteries als Psycho. Een schurk met een akelig Duits accent, recht uit een Haneke-film weggelopen! En dan ook nog een jeugdtrauma met een papa die als een Fritzl tekeer is gegaan waarschijnlijk. De moordenaar slaat de hand aan leuke meisjes, terwijl hij ze filmt. En dat is nog niet alles, er is nog iets peinst een politie-agent, waar hij en de kijker pas helemaal aan het end achtergekomen in de meest Freudiaanse zelfmoord op celluloid. Tekenend voor de kracht van deze film is ook een uitstekende bijrol van het moeder van het eerst verlegen maar dan supernieuwsgierige vriendinnetje van de seriemoordenaar. Deze moeder zit de hele dag op de bank te pimpelen en blijkt later (ik had het eerst in elk geval niet door) blind te zijn. Wat natuurlijk perfect past bij het visuele thema van de film.

Blood and Wine
Rafelson noemde dit met Five Easy Pieces en The King of Melvin Gardens zijn Jack Nicholson-trilogie, maar dat was gewoon een promopraatje. Deze zonnige film noir heeft niks van het niveau en de inhoud van die films en bovendien maakte hij nog meer films met Nicholson... (Dus als dat het criterium is) Blood and Wine is een zwakke noir die me langzaam aan The Salton Sea deed denken. (Ook zo'n koddige film) De film had veel meer op Nicholson moeten focussen, die samen met Michael Caine als geinige, doodzieke en gevaarlijke slechterik een juweelroof pleegt, waarna alles misgaat en Nicholson zijn hele familie ruineert. Dit is ook wel de basis van de film, maar de film spendeert ook nog veel te veel tijd aan zijn oninteressante zoon en het dienstmeisje Jennifer Lopez, met vreselijk accent in haar eerste rol, maar wel met de looks en de heupbewegingen natuurlijk. Zij zou zich dan als femme fatale kunnen ontpoppen, van mij had het gemogen, maar het arme kind krijgt gewetenswroeging. Dat zie je nou nooit in een echt goede noir.

Greenberg
Hmm. Moeilijk. Ik zou er graag heel enthousiast over worden, maar het is zeker niet een van Baumbach's beste. Het begint fantastisch, het einde is goed, maar te lang daartussen mist er iets. Misschien is het te gladjes. Ik weet het niet. Ik kreeg zelfs nauwelijks zin om de toch redelijke soundtrack van James Murphy te downloaden. De film mag dan wel Greenberg heten en Ben Stiller heeft duidelijk heel fanatiek zijn best gedaan, hij is flink afgevallen en heeft de ticjes van een neurotische man goed voor elkaar, maar minstens zo belangrijk is de fantastische Greta Gerwig. Een mumblecore-meisje! Jammer dat ik nou net Hannah Takes The Stairs niet gezien heb. Het Wendy * Lucy meisje (met een enorm hart voor honden) Greta heeft het beste moment van de film, in de opening, als de door de drukke straten van Los Angeles rijdt en vriendelijk en nutteloos hardop vraagt of ze in mag voegen. "Thank you!" Lief, aandoenlijk en heel onzeker. Het is daarom dat ze waarschijnlijk met iedereen d ekoffer in gaat. Inclusief de man met het draadje los. Vriendin: A mental patient just went down on you!?!? Grunberg schreef in de Volkskrant dat hij vooral tevreden was over de seksscenes in deze film. Die zijn echt in zijn straatje ja, totaal absurdistisch, ongemakkelijk, Stiller gaat recht op zijn dol af en Greta denkt aan langsrazend verkeer. (En twijfelt over d'r bh) Dit zit allemaal in de goede eerste fase, als Greenberg op het huis van zijn broer moet passen en dus met diens persoonlijke assistent te maken krijgt. Hij trommelt oude vrienden op met wie hij ooit in een bandje zat. Hier begint de film wat te kabbelen of wat teveel volgens het man verwerkt zijn levenstrauma's in Hollywood te lijken. Het wordt weer leuk als Stiller een lijntje doet en op een jeugdig feestje uit zijn plaat gaat en de volgende dag naar Australie denkt te vertrekken. "Shit ik ben mijn chapstick (lippenbalsem) vergeten.

Angst Essen Seele Auf
Fassbinder had die immigratie problematiek (of de schrijning daarvan) vroeg door. Midden jaren '70 en ondanks het koddige acteren is deze film nog altijd relevant, familie die je raar aankijkt als je met een Marokkaan aan komt zetten, geroddel, dat werk. Een schoonmaakster dame van middelbare leeftijd sluit vriendschap met een gastarbeider. Twee eenzame zielen, die elkaar kunnen steunen. (Maar ondertussen betaald de vrouw een prijs in haar hele omgeving) Dat is pijnlijk maar het moment dat ze haar nieuwe echtgenoot aan haar kinderen presenteert is stiekem toch hilarisch. In het begin lijkt de film wel erg Koot&de Bie bij de groenteman-achtig, maar later krijgen beide karakters toch wel diepte. Begint de Marokkaan weer andere affaires met de imposante voorgevels die in de lokale Kneipe werken.

― Ludo, Monday, 23 August 2010 07:10 (1 week ago) Permalink

Greenberg is wel vermakelijk (want herkenbaar), maar traaaaaaag. Elke keer wanneer je denkt weg te dutten, wordt de film weer enigszins gered door bv het bovengenoemde feest, maar het blijft behelpen. Het is wel een aanrader wanneer je net Mr. Nobody hebt gezien en een beetje wilt bijkomen.

― Willems, Monday, 23 August 2010 08:00 (1 week ago) Permalink

wel grappig trouwens dat Greta in die film als "big girl" wordt gezien (ik zag er ook op IMDB al weer posts over) ze ziet er eigenlijk uit als een oerhollands meisje, van zulke hebben wij (als land dan he) er duizenden in voorraad. 1.82 en goed in het vel ;)

(let wel ik vind ze prachtig hoor)

leukste grap in Greenberg (in de trailer wordt het omschreven als komedie, wat het m.i. volstrekt niet is, teveel herkenning ook, die Stiller heeft zelfs een beetje mijn kapsel) maarr de grap dus.. het gaat al mis met de hond, en dan begint het ook nog te regenen, net als Stiller zijn patserbroer aan de lijn heeft. Vraagt Stiller. "Can a swimming pool overflow" :)

― Ludo, Monday, 23 August 2010 09:22 (1 week ago) Permalink

Gisteren bij Zomergasten gezien dat ook Paul Verhoeven helemaal juichend was over Michael Douglas?

― Martijn ter Haar, Monday, 23 August 2010 19:17 (1 week ago) Permalink

ja dat mag ook wel he. :) (dat stukje had ik verder niet gezien)

dacht net in Starship Troopers trouwens even dat ik Douglas zag als gekke generaal (maar dat was toch iemand anders helaas)

― Ludo, Monday, 23 August 2010 19:22 (1 week ago) Permalink

voor wie wat leuke plaatjes van Franse actrices wil.. http://cinemabecomesher.blogspot.com/
interessant blog wel, als je haar 5 beste films gezien in juli ziet (ik ken ze geen van alle)
(kwam er via haar top 100) >>> http://cinemabecomesher.blogspot.com/2009/08/top-100-favorite-films.html

(ook vrij Francofoon georienteerd)

― Ludo, Tuesday, 24 August 2010 18:52 (1 week ago) Permalink

Nooit Bonny & Clyde gezien?!? Man, daar is geweld in film ongeveer mee geboren.

Wat betreft les atrices, Adjani vooraan, altijd goed. :) Maar na al die jaren moet ik toch concluderen dat Anna Karina de mooiste van allemaal is (wel met vals spelen want Deens. ;)

― OMC, Tuesday, 24 August 2010 19:05 (1 week ago) Permalink

bij die 5 uit juli zie ik eh:

1. Parlez-moi de la pluie
2. The Paper Chase
3. L'acadie, l'Acadie
4. Dead of Winter (wel van Arthur Penn)
5. To Shoot a Mad Dog: The Making of 'Mad Dog Morgan'

Bonnie & Clyde wel gezien natuurlijk, hoewel ik 'm wel eens met Badlands verwar.

― Ludo, Tuesday, 24 August 2010 19:07 (1 week ago) Permalink

Van die nummer 1 probeer ik al een half jaar de subs te vinden. Is een film van Jaoui, je weet wel van die geweldige films Comme une image en Le gout des autres.

Qua mooie Franse actrices gaat het voor mij tussen Karina en de jonge Sophie Marceau... Wie de beste is weet ik zo gauw niet. Op dit moment vind ik Huppert en Binoche de top, maar dat kan ook komen omdat die in films spelen die het internationaal altijd wel halen.

― Olaf K., Tuesday, 24 August 2010 19:16 (1 week ago) Permalink

Huh? Ik zie (gedateerd 14 agustus) 1. Double Vie de Veronique 2. A Star is Born 3. Trois Colour Rouge 4. Eternal Sunshine of the Spotless Mind 5. B&C. Niet mijn ding in ieder geval, heb nooit een Kieslowski gezien, werd altijd zenuwachtig van zijn heilige status bij De Volkskrant.

Ik vraag me af of Bonny & CLyde nu nog een big deal is. Is een tijd geleden dat ik hem zag, goed dat rat-tat-tat aan het einde heb ik nog wel eens gezien en blijft wel heftig maar is ook zo voorbij.

― OMC, Tuesday, 24 August 2010 19:18 (1 week ago) Permalink

jij zit naar de top 100 te kijken Omar. :) uit 2009. op de openingspagina van het heden staan de Franse actrices en een maandelijkse top eh 5 dus.

van Jaoui heb ik niets gezien geloof ik. Comme un Image óf Le Gout Olaf?

― Ludo, Tuesday, 24 August 2010 19:21 (1 week ago) Permalink

Beginnen met Le gout des autres, dat is haar beste film, en dan Comme une image er hetzelfde weekend achteraan. Ze is een soort Franse Woody Allen. Minder grappig, maar goed getroffen karakters. En Jean-Pierre Bacri speelt altijd mee. Als die man een zuur gezicht trekt, is mijn dag alweer goed. Jaoui zit als actrice ook in het ijzersterke Un air de famille. Beetje eenzelfde soort film ook.

Oh en het gaat tussen Karina en Virginie Ledoyen natuurlijk :)

― Olaf K., Tuesday, 24 August 2010 19:26 (1 week ago) Permalink

LOL, wel een paar leuke tips (Canada in de 70s, altijd intrigerend.)

― OMC, Tuesday, 24 August 2010 19:29 (1 week ago) Permalink

ja Acadie fascineert me ook altijd wel. Julie Doiron he :) (niet dat ik die docu nou ga kijken)

Jaoui gaat op de lijst dan. probeer wel altijd minimaal een weekje tussen werk van dezelfde regisseur te krijgen. cinephilia habits, habits. (moet Cinemania ook nog zien verdilleme)

― Ludo, Tuesday, 24 August 2010 19:36 (1 week ago) Permalink

Nou moe, er is niet eens een draad in het forum van IMDB over L'Acadie, l'Acadie. Geen boze discussie op de interwebz? Dat ik de dag nog kon meemaken. ;) [waarschijnlijk laten de Québécois de Anglosphere gewoon links liggen . :) Doe ik nu wel met een smiley...maar toch?]

― OMC, Tuesday, 24 August 2010 19:47 (1 week ago) Permalink

Starship Troopers
Nou, het is geen Total Recall, mijn favoriet van Verhoeven's collectie zelfverklaarde b-films. Al vraag ik me af of ik die half-Europese fantasy met Hauger en Jennifer Jason Leigh nog moet zien. Erg zitten gniffelen om het feit dat de Wall Street Journal Verhoeven een nazi noemde. En dat terwijl Starship Troopers zo'n duidelijke spiegel voor Amerika houdt. Zelfs het feit dat de personages zogenaamd uit Buenos Aires komen lijkt de vernedering van Amerika juist te benadrukken (in plaats van het te verhullen). Op de een of andere manier zat ik ook weer te denken aan die schofterige stunt van de Bush-campagne om John Kerry's Vietnam-verleden te bezoedelen. Het zal door die propaganda filmpjes van de Federale Overheid komen, die door de film worden gesneden. Ondanks dat alles er dik bovenop ligt, vond ik het eerste uur bijna "gewoon" vermakelijk, daarna neemt het absurdistisch gehalte toe, meer confrontaties met de Bugs, die recht zijn weggelopen uit Ed Wood-achtige hopeloze sci-fi spektakels. Grappigste en tegelijkertijd zieligst emoment is als de Troopers eindelijk de grote vijand hebben gevangen. (Dat blijkt een nogal sneue reuzenslak) De psychic van dienst (in SS unfiform natuurlijk) leest zijn gedachten. "He's afraid". Iedereen: "JEEEEUH". Prachtig. Net als overigens de girl power krullenbol-meid (Dina Meyer), die Denise Richards wegspeelt.

The Fallen Idol
Daar heeft Greene ons toch even op het verkeerde been. Het eerste kwart lijkt dit een superlieve film te worden, met een jongetje dat opgroeit in een ambassade, ma en pa altijd pleite en daarom goede matties met een of andere butler. Het jongetje houdt een slang, die verborgen moet houden voor de "slechte schoonmoeder" (de vrouw van de servant). Hij schuift het jongetje stiekem het doosje met de slang toe als het dreigt te worden ontdekt door vrouwlief. Allemaal erg schattig. Maar dan begint de butler een racistisch fantasie-verhaaltje te houden (een eerste omineus teken) blijkt hij overspel te plegen en eigenlijk net als zijn kleine kompaan zijn vrouw te haten. Dit alles eindigt onderaan de trap met een lijk. Enigzins raadselachtig laat de film níet in het midden of de butler dit nu wel of niet heeft gedaan. Dit verknald toch een beetje het einde, wat in álles korte verhalen twist ademt. Het jongetje probeert de politie van iets te informeren, maar wordt niet meer geloofd. Maar dat maakt dan weinig meer uit... Op dat moment is het jongetje trouwens ook wat krengerig geworden! Nog 2 andere random details. 1) We hadden het net over Acadie, en juist hun vlag wappert vreemd genoeg op de ambassade. 2) Filmclichés. Ook hier zit weer net een hoer op het politiebureau, als het jongetje daar na wat nachtelijke avonturen daar belandt. Hoer: "Oh I know your father!'" :)

Le Goût des Autres
Ja dit is heel fijn. Old school comedy of manners.. Inderdaad op z'n Woody Allens, maar dan zonder one-liners. Maar wel met genoeg grappige (aangenaam milde) situaties. Trouwens ook wat pijnlijke, ik wil mijn trui over mijn hoofd trekken-situaties, zeker rond de Inspector Clouseau-achtige hoofdrolspeler, baas van een bedriijfje (in wat eigenlijk, ik dacht even aluminum siding als de tin men). Hij probeert wanhopig een actrice te versieren, maar die is meer van hoge cultuur. En deze man denkt bij opera's aan liedjes uit reclames enzo. Mijn favoriete moment in de zeer soepel, goedgeschreven film (op de een of andere manier vind ik dat de grootste kwaliteit hier) is als die actrice bij de directeur komt zeggen dat hij echt geen dure schilderijen hoeft te kopen om indruk op haar te maken. Dit lijkt een sympathieke geste (en het is ook een terechte opmerking) maar tóch slaat die waarschuwing als een boemerang in haar snob-gezicht terug en zet ze zichzelf voor gek. Ook leuk zijn random invalletjes als dat een van de bodyguards van de directeur ineens dwarsfluit blijkt te spelen. (Hij pakt het weer op om een uitgegane relatie te verwerker) De andere bodyguard is meer de Belmondo-macho. Blijft een vraag over, ik weet dat regisseuse Jaoui meespeelt, maar weet niet wie ze is. Dan zijn er 3 opties. Zij is de Ibsen-actrice (lijkt me niet), zij is het Julianne Moore-achtige kordate, frisse wiet-dealer en barmeisje (de locatie die fraai de personages verbindt). Of zij is de veel kleinere rol van de vrouw van de directeur die in een gruwelijke roze ingericht huis woont. (Deed me aan een bepaalde Mike Leigh film denken) Ik gok erop dat Jaoui het barmeisje is, maar zou het ergens nog leuker vinden als ze die laatstgenoemde rol speelde.

― Ludo, Thursday, 26 August 2010 07:02 (1 week ago) Permalink

Barmeisje inderdaad :)

― Olaf K., Thursday, 26 August 2010 08:07 (1 week ago) Permalink

Ja dat was ook mijn favoriete scene. Het is een soort pride and prejudice-gegeven he. Eerste indrukken bedriegen. Wat zegt nou dat die man die zwarte schilderijen niet werkelijk mooi vindt? Grappig als hij dat ding ophangt in die poppenkast-woonkamer die zijn vrouw heeft ingericht.

― Olaf K., Thursday, 26 August 2010 08:32 (1 week ago) Permalink

kon eigenlijk niet missen (het barmeisje)

ik vond de running gag met de bijtende hond ook lollig. "hij doet het altijd met een reden" (het eeuwige excuus)

misschien had de film nog iets meer tijd aan de zielige bodyguard kunnen besteden.

― Ludo, Thursday, 26 August 2010 08:34 (1 week ago) Permalink

L'Atalante
Behalve dan dat het hoofdpersonage hier geen moordneigingen heeft, vind ik deze goed vergelijkbaar met een andere beroemde stokoude klassieker, Sunshine. Ook daar een liefdespaartje in crisis en de ontdekking van de grote stad. Sunshine wint op beelden, L'Atalante op gevoel. Net als Zéro de Conduite is het een heel sensuele film, met geknuffel, gebroken harten, doorkijkbloesjes en naaktfoto's. Die laatste hangen in de kajuit van de matroos, een Tom Waits-achtig volgetatoeëerd figuur. Een echte smeerlap, zo'n type dat een sigaret uit zijn navel kan roken. (Waar dan ook precies een vrouw is getatoeerd, natuurlijk) Mooiste fase is als het nieuwbakken bruidje van de kapitein van het schip in een louche cafeetje in Parijs min of meer wordt versierd door een goochelaar annex verkoper in allerhande goederen.

The Dark Mirror
Absurde, om niet te zeggen debiele noir van Siodmak, over evil twins! Allebei gespeeld door de gedistingeerde Olivia de Hallivand, die zelf ook goed wist wat een zussenstrijd was. Het rare aan The Dark Mirror is dat iedereen, inclusief een tweeling-expert door het duo gefopt wordt, terwijl de twee voor de kijker zo duidelijk verschillend zijn, óók als ze onder de mensen zijn. De ene is verlegen en de ander, nou ja, evil dus. Even leek het zelfs of het zachte zusje altijd degene was die er later in het scherm bij was geplakt, de digitale effecten zijn makkelijk te spotten. (Maar gelukkig wisselen ze later elkaar af) Grofste stunt van de mala chica te is als ze haar aanhankelijke zusje langzaam gek maakt, door 's nachts lichtflitsen in haar ogen te schijnen, dat gaat zo snel dat de kijker zelf (net als het zielige zusje) even twijfelt of die flits wel echt was. Voor de rest is de film dus nogal koddig, met uitzondering van de stunt die voor een mooi en geslaagd twist-einde zorgt.

The Natural
Levinson over honkbal, dat moest ik zien. De fijne cast flitst langs in de intetling, dat wordt boeiend (Redford, Duvall, Close en ook Richard "The Straight Story"Farnsworth!) Maar dan komt de kers op de taart. Based on a novel by Bernard Malamud. Een van mijn favoriete schrijvers. (Al had ik The Natural dus nooit gelezen) De film begint heel standaard, in noodtempo door een voorgeschiedenis, een jongen honkballend met zijn pa, pa dood.. Jongen op weg naar een grote club. Waar blijft de Malamud-touch. Beng! Daar is ie. Met 1 schot wordt de hele film op zijn kop gezet. En we pikken de draad pas zestien jaar later op. Niks standaardcarrière. Als de oude Redford zich bij een club meldt wordt ie bijna uitgelachen, zo'n oude rookie, waar ben jij al die jaren geweest. Al hij dan eindelijk mag spelen slaat de bliksem meteen in. Letterlijk. Figuurlijk. Het leek mij in een klap duidelijk. Niks The Nastural, The Supernatural. Dit is een Jezus-figuur teruggekeerd uit de dood. Ik ging daar fanatiek voor naar aanwijzingen zitten speuren, terwijl de film steeds meer duistere Coen-trekjes krijgt. Een gokbaasje met 1 oog, the magic eye. Wacht 'ns even... Dat is dan weer meer Odysseus. Van alle mythen thuis zullen we maar zeggen. Want ja er is ook een dame die al jaren op hem wacht. In hét moment van de film zit zij in het stadion, is honkballer Redford het helemaal kwijt en gaat zij langzaam staan. Wit hoedje, badend in magisch licht. Als een engel. En prompt gaat het weer goed. Terwijl Redford blijft lijden, oude wonden spelen als stigmata op, neemt de film helaas een afslag richting positief einde (daar was in Malamuds boek geen sprake van lees ik achteraf).

Vendredi Soir
Heerlijke winterfilm, misschien wel kerstfilm van Claire Denis. Eerst beklemmend en later zeer sensueel, niet expliciet, maar je zou 'm bijna op zo'n "vrouwvriendelijke" porno lijstje verwachten. Nou ja... In de eerste helft wordt nagenoeg niet gesproken, gaat ook lastig met 1 personage zonder voice-over. Golvende ambient-muziek zorgt voor het juiste gevoel, tegen de achtergrond van Parijs was de Eiffeltoren iets industrieels heeft. Een vrouw pakt verhuisdozen in, zit in bad en vertrekt dan per auto voor een nieuwe fase in haar leven. In de maalstroom van het verkeer. Heel Parijs staat vast. Ze komt geen stap vooruit. Falling Down de romcom versie! Want daar stapt een man d'r auto in, haast magisch-realistisch, hij laat de auto later zelfs even verdwijnen en dan scheurt ie achteruit richting hotelletje. Het hotelletje is gepast leeg, de receptionist lijkt op Georgios Samaras, onze helden zetten de kachel hoger, evenals de romantiek, ze doen het zelfs geloofwaardig twee keer achter elkaar (in films is dat bijna altijd een soort lachende grap). Een toevallige ontmoeting als katalysator om de vrouw moed te geven om aan haar nieuwe leven te beginnen (ze gaat samenwonen) dat gevoel krijg je bij het vrolijke einde, de vrouw huppelt en Parijs is licht geworden.

― Ludo, Monday, 30 August 2010 07:00 (4 days ago) Permalink

Historias Minimas
De Argentijnse versie van 'The Straight Story'. Een oude man reist naar de grote stad om z'n hond te vinden, een moeder met baby mag meedoen aan een kwisje op t.v. en een vertegenwoordiger van afslankpleisters wil een alleenstaande moeder verrassen met een taart. Ze kruisen elkaars pad, maar de verhalen staan los elkaar. Met name het gehannes en gestuntel van de vertegenwoordiger doet denken aan 'Me And You And Everyone We Know'. Hij zeult rond met een taart in de vorm van een voetbal, die nog niet af is. En zie in Patagonië maar eens een goede bakker te vinden. Tragikomische en erg aandoenlijke film.

La Ventana
Net als 'Historias Minimas' is deze film ook van regisseur Carlos Sorin. De laatste dag van een oude man die nog eenmaal zoonlief wil zien, een bekende pianist. Speciaal voor dat bezoek wordt een oude piano opnieuw gestemd en wandelt de man nog eenmaal over zijn landgoed in Argentinië.

La Puta Y La Ballena
Spaans/Argentijnse productie over een schrijfster die niks op papier krijgt en ook nog eens ernstig ziek wordt. Ze mag teksten bij een fotoboek schrijven en raakt gefascineerd door een fotograaf die omgekomen is in de Spaanse Burgeroorlog, maar daarvoor in Patagonië verbleef met een geliefde, zonder dat heel duidelijk is hoe die relatie afliep. Die twee verhaallijnen wisselen elkaar af met flashbacks en flash forwards, met veel tango's en mooie locaties, maar door de overdadig aangehaalde thematiek, voorspelbare plotwendingen en brakke dialogen komt het niet van de grond.

The Seventh Seal
Zwart-wit opnames, ridders, ik moest meteen aan Floris denken. Opvallend dat Bergman net als in Fanny & Alexander mensen opvoert die niks mogen zeggen maar alleen angstig mogen kijken, zoals de aangestelde huishoudster van één van de twee ridders. Met name het gedeelte in de dorpsherberg is erg vermakelijk, vooral wanneer de smid niet meer naar huis durft omdat 'ie bang is dat iedereen 'm uitlacht.

― EvR, Monday, 30 August 2010 08:13 (4 days ago) Permalink

The Decline of Western Civilization, Part II: The Metal Years
Nu ik de autobio van Mötley Crüe aan 't lezen ben ook eindelijk deze legendarische docu eens bekeken. Ik blijf moeite hebben die glam bands als 'metal' te zien, voor mijn gevoel is het meestal toch vooral (hard) rock, en geen beste. Seduce klonk nog wel aardig maar verder … Ja, Megadeth. Als vertegenwoordigers van de nieuwe golf, zonder meisjes en zonder drugs (haha). Chris Holmes ("Drinken? Valt wel mee, alleen als ie wakker is") is dieptriest, Ozzy's jus d'orange tragikomisch en ik vroeg me af of er al een docu was gemaakt waar al die mensen voor wie het niet 'maken' geen optie is al eens opgezocht zijn om te zien wat er terecht gekomen is van hun onvermijdelijke doorbraak.

Lacombe Lucien
Domme gast kiest voor de verkeerde kant om vervolgens voor het verkeerde meisje te vallen. Interessante, grimmige situaties. Mooie film. Wel irritant dat je bij dit soort films al gelijk weer de IMDB discussies over de beestjes in je hoofd voorbij schieten (of de brievenrubriek in de Vpro-gids).

Global Metal
Nu van dvd, dus ook commentary en bonus bekeken. Jammer dat ie zo overschaduwd is door die Maiden docu, dit is eigenlijk veel interessanter, imo.

Kijk uit naar Amarcord die ik gisteren heb opgenomen.

― Martijn Busink, Monday, 30 August 2010 08:33 (4 days ago) Permalink

Vendredi soir vind ik een van Denis' beste. Ik ken geen andere film die het gevoel van beginnende fysieke aantrekkingskracht zo invoelbaar op het scherm brengt. Al komt Soderbergh's Out of sight ook een heel eind...

― Olaf K., Monday, 30 August 2010 08:44 (4 days ago) Permalink

heh en daar ook al in de kleine ruimte van een auto. (nog wat kleiner )

The Seventh Seal is stiekem wel een beetje belachelijk.

Lacombe Lucien is erg mooi, de Volkskrant heeft net een dvd-box uit met 4 Malle's. Au Revoir Les Enfants en de evil twin Lucien Lucombe, alsmede euh Les Amants en L'ascenseur pour l'échafaud, voor die honderden lurkers die dit forum bezoeken zeg, ik zeer de moeite waard ;)

― Ludo, Monday, 30 August 2010 09:10 (4 days ago) Permalink

waar ik Sunshine zei moet het trouwens Sunrise (van Murnau) zijn qua L'Atalante.

― Ludo, Monday, 30 August 2010 09:20 (4 days ago) Permalink

En o ja, die Bon Jovi docu afgelopen zaterdag. Tja, waarom zwartwit? Beetje arty doen terwijl Bon jovi dat niet is. Had gewoon in kleur gemoeten. Verder ook te veel zonnebrillen en ze zijn ook een beetje eng.

― Martijn Busink, Monday, 30 August 2010 11:34 (4 days ago) Permalink

ik zag maar een klein stukje maar het kostte me al die tijd om sowieso te zien dat het Bon Jovi uberhaupt was. :)

― Ludo, Monday, 30 August 2010 12:19 (4 days ago) Permalink

Stukje over Police, adjective op de voorpagina.

― Olaf K., Thursday, 2 September 2010 06:37 (Yesterday) Permalink

The Man Who Fell to Earth
Als Nicholas Roeg niet iedere tien minuten een naakt lichaam ziet krijgt hij ondraaglijke jeuk. Gelukkig weet hij dat ook hier weer te voorkomen! Ditmaal lijkt hij zelfs werkelijk personages in te lassen die geen enkel ander doel hebben dan naakt in een zwembad te springen. En dat terwijl The Man Who Fell to Earth tegelijkertijd ook gewoon een behoorlijk serieuze sci-fi is, met de ultieme graatmagere spaceboy David Bowie in de hoofdrol. Roeg heeft een voorliefde voor rocksterren klaarblijkelijk, want hij werkte ook al met de (ook qua uiterlijk) vergelijkbare Jagger. Dat was in Performance, een evenwichtigere film. Erg geinig is hier dat juist Bowie's ogen een cruciale rol spelen, in Chien Andalou-achtige verwikkelingen. Al zijn de ogen hier overigens wel gelijk van kleur. In typische Roeg-stijl roetsjt de film onnavolgbaar door de tijd heen. Eerst stort Bowie neer in Nowheresville, USA, maar het volgende moment is hij al de steenrijke eigenaar van een of ander bedrijf. (Hij had wat patenten van zijn thuisplaneet meegenomen) Als een soort Citizen Kane of regisseur/miljonair Howards Hawks verandert hij langzaam in een kluizenaar; wil hij eerst nog naar huis, na een onduidelijk en mislukt space-shuttle project raakt hij aan de drank. Zijn eigen planeet is uitgedroogd dus hij is nogal dorstig! Ondertussen vermaakt hij zich met zijn (begrijpelijk) hysterische meissie, die hij uit een hotellift heeft opgeduikeld. De arme alien kan slecht tegen liften en autorijden, hoe langer ik erover nadenk hoe meer dit toch eigenlijk een (tragi)komedie moet zijn.
RoboCop
Verhoeven was de boeiendste Zomergast, dus dan de augustus-maand ook maar afsluiten met nog een film van hem. Misschien zat ie toch iets te kort op Starship Troopers. RoboCop voelt toch simpeler aan, al heeft het dan dezelfde thematiek en eenzelfde soort interludes met stompzinnige reclames voor vermaak in een dictatoriaal Amerika. RoboCop is een behoorlijk interessante held, een soort Frankenstein en hij heeft zelfs wat van Pinokkio. De machine die weer mens wil worden, die zijn eigen herinneringen nauwelijks begrijpt. (In een mooi moment loopt RoboCop door zijn vroegere huis) Het is jammer dat alle schurken, lachend als cartoon-figuurtjes, recht uit de A-Team zijn weggelopen. Teveel flauwe grappen, behalve dan de allerlaatste in de film. (Iemand krijgt ontslag) Wel leuk dat Nancy Allen ook hier mee mag doen, als ultieme jaren '80 girl next door. Vreemd (tragisch?) hoe je hier al ziet dat ze met 37 aan de oude kant wordt voor dit soort Hollywood-popcorn, maar dat maakt ze wel des te sympathieker, als partner van Murphy, de latere RoboCop. In die uitrusting lijkt zijn strakke bekkie trouwens erg veel op het smoelwerk van Terminator Schwarzenegger. Hoe hij al die kogels kan verwerken zonder dat iemand zijn (blote) kin treft is raadselachtig. Later, als de haast verslavende "gore" helemaal losbarst gaat de helm af voor een Pierluigi Collina-look, extra bruut.
Skellig
Een Justin Bieber-achtige mannetje, van zijn lieve glimlach wordt je na een tijdje weeig, verhuisd met zijn ouders naar een bouwvallig huis. Ouders (en zeker zijn pa) hebben weinig aandacht voor 'm, er is dan ook een nakomertje op komst en het huis moet opgeknapt worden. Zoals vaker in jeugdfilms is er iets niet pluis in het huis, vergelijk het met Coraline. In dit geval dan in de schuur. Daar zit een vieze Tim Roth! Hij lijkt in eerste instantie vastgeroest aan het meubilair, hij eet voornamelijk paddestoeltjes die op de wanden groeien (en anders wel slakken). Voor een jeugdfilm zit er een hoop rottigheid (letterlijk dus) in deze film. De dood is overal, zo belandt het pasgeboren zusje van Bieber in de couveuse. (De baby's die deze rol spelen zien er logischerwijs wel kerngezond uit...) In het ziekenhuis heeft Bieber een ontmoeting met een bejaarde dame (ook al op de rand van de dood) die 'm de moed geeft die rare figuur in de schuur in beweging te brengen. En verrek, wat groeit er nou eigenlijk op zijn rug? U kunt het raden. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. In de bijrollen zitten trouwens nog wat grappige accenten (letterlijk) het beste mattie van Bieber is een gangstaboi die praat als Dizzee Rascal en het viel me hier voor het eerst op hoe dat smeuïge accent van de Schotse Kelly McDonald eigenlijk een soort babytaaltje is.

― Ludo, Thursday, 2 September 2010 07:13 (Yesterday) Permalink

@Ludo: RoboCop - heb je de paar Jezusverwijzingen nog ontdekt?

― Vido Liber, Thursday, 2 September 2010 07:19 (Yesterday) Permalink

komisch genoeg niet (ik las het achteraf pas) waar ik ze in The Natural wellicht ten onrechte meende te bespeuren (alhoewel het oeuvre van Malamud heel religieus is natuurlijk) had ik 't niet door. terwijl ze natuurlijk wel voor de hand leggen, man die opstaat uit de dood, martelaar.. enzo.

maar je kunt ook te ver gaan op IMDb las ik iemand die (half-grappend) meende dat RoboCop's vizier ook een verwijzing was (het is namelijk een kruis)

maar ergens loopt "Robo" nog over water (of die illusie wordt gewekt) en dat was totaal langs me heen gegaan.

― Ludo, Thursday, 2 September 2010 08:09 (Yesterday) Permalink

Teveel flauwe grappen

Dat is toch een slechte eigenschap van Verhoeven, die moet er altijd een paar van die heel boertige Jan Steengrappen in gooien, ook als ze helemaal niet bij de sfeer van de film passen.

― Martijn ter Haar, Thursday, 2 September 2010 18:06 (Yesterday) Permalink

Hèhè, Flesh + Blood is daar wel in zijn Amerikaanse periode het beste in. Al haalt het het natuurlijk nooit bij Spetters, bedacht laatst wel hoe visionair die film is geweest, zo'n briljante toekomstvisie van vulgair Nederland (dat had men toen nog niet door. :) Bijna S.F.achtig wat dat betreft.

― OMC, Thursday, 2 September 2010 18:54 (Yesterday) Permalink

ja de eerste keer dat ik een gedeelte van Spetters zag (als 12 jarige ofzo) zal ik niet vergeten. :)

― Ludo, Thursday, 2 September 2010 19:30 (Yesterday) Permalink

Ik zag 'm pas een paar jaar geleden. Heeeeel apart om de vader van een Havo-klasgenoot, tevens schoolvriend van m'n pa, op het station 'bediend' te zien worden. :D

― Martijn Busink, Thursday, 2 September 2010 19:43 (Yesterday) Permalink

gheh, hij liep die film niet de hele tijd te promoten dus thuis? ;)

― Ludo, Thursday, 2 September 2010 19:52 (Yesterday) Permalink