Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:45 (2 years ago) Permalink

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 07:48 (2 years ago) Permalink

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 08:34 (2 years ago) Permalink

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

― Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 09:43 (2 years ago) Permalink

^_^

― am0n, Wednesday, 20 June 2007 13:22 (2 years ago) Permalink

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 13:26 (2 years ago) Permalink

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 13:36 (2 years ago) Permalink

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

― Vido Liber, Wednesday, 20 June 2007 13:57 (2 years ago) Permalink

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

― Olaf K., Wednesday, 20 June 2007 19:05 (2 years ago) Permalink

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:23 (2 years ago) Permalink

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

― Ludo, Wednesday, 20 June 2007 19:25 (2 years ago) Permalink

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

― Ludo, Thursday, 21 June 2007 07:24 (2 years ago) Permalink

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 09:26 (2 years ago) Permalink

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 10:05 (2 years ago) Permalink

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 11:03 (2 years ago) Permalink

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 11:20 (2 years ago) Permalink

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

― Vido Liber, Thursday, 21 June 2007 13:31 (2 years ago) Permalink

― Martijn ter Haar, Thursday, 21 June 2007 13:55 (2 years ago) Permalink

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

― Martijn Busink, Thursday, 21 June 2007 16:50 (2 years ago) Permalink

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

― Olaf K., Thursday, 21 June 2007 21:19 (2 years ago) Permalink

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

― Ludo, Friday, 22 June 2007 07:27 (2 years ago) Permalink

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

― Ludo, Saturday, 23 June 2007 07:18 (2 years ago) Permalink

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

― Olaf K., Saturday, 23 June 2007 07:29 (2 years ago) Permalink

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

― OMC, Saturday, 23 June 2007 10:25 (2 years ago) Permalink

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

― Ludo, Saturday, 23 June 2007 12:29 (2 years ago) Permalink

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

― Martijn Busink, Saturday, 23 June 2007 19:40 (2 years ago) Permalink

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

― OMC, Sunday, 24 June 2007 12:32 (2 years ago) Permalink

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

― Vido Liber, Sunday, 24 June 2007 13:51 (2 years ago) Permalink

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

― Martijn Busink, Sunday, 24 June 2007 14:42 (2 years ago) Permalink

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

― Olaf K., Sunday, 24 June 2007 20:24 (2 years ago) Permalink

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

― Ludo, Monday, 25 June 2007 07:21 (2 years ago) Permalink

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

― Ludo, Monday, 25 June 2007 07:40 (2 years ago) Permalink

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

― OMC, Monday, 25 June 2007 09:36 (2 years ago) Permalink

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

― Ludo, Monday, 25 June 2007 09:51 (2 years ago) Permalink

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 13:43 (2 years ago) Permalink

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:02 (2 years ago) Permalink

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

― Vido Liber, Tuesday, 26 June 2007 15:04 (2 years ago) Permalink

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

― Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (2 years ago) Permalink

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

― Ludo, Tuesday, 26 June 2007 19:19 (2 years ago) Permalink

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

― Ludo, Wednesday, 27 June 2007 07:28 (2 years ago) Permalink

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

― Olaf K., Wednesday, 27 June 2007 22:11 (2 years ago) Permalink

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 07:15 (2 years ago) Permalink

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

― Olaf K., Thursday, 28 June 2007 10:30 (2 years ago) Permalink

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 11:50 (2 years ago) Permalink

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

― Olaf K., Thursday, 28 June 2007 16:05 (2 years ago) Permalink

bedankt :)

― Ludo, Thursday, 28 June 2007 19:23 (2 years ago) Permalink

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

― Ludo, Friday, 29 June 2007 07:18 (2 years ago) Permalink

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

― OMC, Friday, 29 June 2007 08:48 (2 years ago) Permalink

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

― Ludo, Friday, 29 June 2007 09:03 (2 years ago) Permalink

ik gokte dat het gewoon een random jungle opname was.

lijkt mij ook. Maar wat een party-killer. :(

― OMC, Monday, 25 January 2010 10:55 (2 weeks ago) Permalink

Nu, door hardcore door naar Le Fond de l'air est rouge (zie ergens hierboven tussen die ander 3000+ posts ;)

― OMC, Monday, 25 January 2010 11:00 (2 weeks ago) Permalink

lijkt mij ook. Maar wat een party-killer. :(

ja dat wel, merkwaardige keuze.

Nu, door hardcore door naar Le Fond de l'air est rouge

ja zeg ik begreep deze al niet. :) het enige wat ik eruit oppikte is dat ik Vertigo toch onderschat als iedereen daar altijd maar over doormaalt moet er toch verdomd veel inzitten. :)

― Ludo, Monday, 25 January 2010 12:19 (2 weeks ago) Permalink

“What's memorable is not the tracking of a drug lord by elite cops (I think?) but Miami skylines shot through with an unearthly purple glow framing be-suited Jamie Foxx and Colin Farrell on a rooftop as they mumble jargon into cell phones..”

Zit nog een mooie verhaal achter ook. Die mooie luchten komen omdat Katrina op Miami afkwam. Maar Mann bleef gewoon doorfilmen. Slate heeft er twee artikelen over.

― Martijn ter Haar, Monday, 25 January 2010 23:27 (2 weeks ago) Permalink

Sight & Sound heeft natuurlijk ook een decade top 30.. (ik kom tot 16)

komen ze:

*Adaptation (Spike Jonze)
*Battle In Heaven (Carlos Reygadas) (WTF!)
*The Beat That My Heart Skipped (Jacques Audiard) (man vermoedelijk onterecht volledig buiten mijn radar, Un Prophete schijnt ook geniaal te wezen)
*The Bourne Ultimatum (Paul Greengrass) (bleh, geloof dat ik Supremacy nog 't best vind)
*Colossal Youth (Pedro Costa)
*The Death Of Mr Lazarescu (Cristi Puiu)
*Eloge De L'Amour (JL Godard) (iemand deze gezien?)
*The Five Obstructions (Leth & Von Trier)
*The Gleaners and I (Agnes Varda)
*Hidden (Michael Haneke)
*Inland Empire (David Lynch)
*In The Mood For Love (Wong Kar-Wai)
*Memories of Murder (Bong Joon-ho) (Wow!)
*La Nina Santa (Lucrecia Martel) (moet ik schnell zien)
*A One and a Two (Edward Yang)
*Platform (Jia Zhangke)
*Russian Ark (Aleksandr Sokurov)
*The Son (Dardennes)
*Spirited Away (Hiyao Miyazaki)
*Talk To Her (Almodovar)
*10 (Kiarostami)
*There Will Be Blood (PT Anderson)
*35 Rhums (Claire Denis) (!)
*Touching The Void (Kevin Macdonald) (als ik het plaatje zie denk ik een bergbeklimontberingdocu?)
*Tropical Malady (die naam)
*United Red Army (Wakamtsu Koji)
*Uzak (Ceylan)
*Waiting For Happiness (Abderrahmane Sissako)
*Werckmeister Harmonies (Tarr & Hranitzky)
*Workingman's Death (Glawogger)

― Ludo, Tuesday, 26 January 2010 12:28 (2 weeks ago) Permalink

Het lijstje van Sight & Sound is een interessante. Vanzelfsprekend, zou ik bijna willen zeggen. Voor mij o.m. een reden om Waiting For Happiness te gaan bekijken en dat is een erg mooie Afrikaanse film. Aanrader.

>*Battle In Heaven (Carlos Reygadas) (WTF!)
die gedachte had ik ook.

>*The Beat That My Heart Skipped (Jacques Audiard) (man vermoedelijk onterecht volledig buiten mijn radar, Un Prophete schijnt ook geniaal te wezen)
sterke remake van de Amerikaanse film Fingers (met Harvey Keitel), volgens sommigen beter dan het origineel

>*The Bourne Ultimatum (Paul Greengrass) (bleh, geloof dat ik Supremacy nog 't best vind)
ik ga ook voor The Bourne Ultimatum. technisch hoogstandje, relevant na 9/11, invloedrijk en in zijn vorm (voorlopig) onovertroffen.

>*Eloge De L'Amour (JL Godard) (iemand deze gezien?)
lang geleden 's gezien. deed me toen niets, maar de afgelopen heb ik me intensief op Godard gestoord, dus is aan herkansing toe.

>*La Nina Santa (Lucrecia Martel) (moet ik schnell zien)
en daarna meteen The Headless Woman.

>*Touching The Void (Kevin Macdonald) (als ik het plaatje zie denk ik een bergbeklimontberingdocu?)>
een bergbeklimontberingdocu, it is. moet je gezien hebben.

met een beetje geluk heb ik deze week ook, als mosterd na de maaltijd, mijn decenniumlijstje af. het kost nogal wat werk om keuzes te motiveren...

― Vido Liber, Tuesday, 26 January 2010 12:45 (2 weeks ago) Permalink

beter laat dan nooit.

`en daarna meteen The Headless Woman`

die heb ik gezien, goeie film.

die Godard laat ik maar zitten dan maar van de rest zal ik links en rechts wat noteren inclusief die bergbeklimavonturen.

― Ludo, Tuesday, 26 January 2010 12:53 (2 weeks ago) Permalink

Hey, drie uit mijn toptien, waaronder mijn nummer 1! Die van Godard heb ik laatst aangezet, maar na 20 minuten had ik er alweer zo vreselijk geen zin in... La nina santa van het weekend gezien. Interessant maar ook stijf en afstandelijk. Headless woman is beter. Battle in heaven is een vergissing inderdaad.

― Olaf K., Tuesday, 26 January 2010 13:32 (2 weeks ago) Permalink

Werckmeister Harmóniák, dacht dat ie veel ouder was. Maar goed dat zal door 't zwartwit en mijn lakse houding t.o.v. achtergrondinfo komen. :)

― Martijn Busink, Tuesday, 26 January 2010 13:46 (2 weeks ago) Permalink

Dokter Pulder zaait papavers (Bert Haanstra, 1975). Deze moet ik gezien hebben toen ik een jaar of 12 was. Hij was nog behoorlijk hetzelfde als in mijn geheugen, al is het verhaal over de dorpsarts (Kees Brusse) die bezoek krijgt van een studievriend (Ton Lensink) wel veel donkerder dan ik me destijds realiseerde. De vriend is namelijk verslaafd en uit op de morfine van de dorpsarts. Deze daarentegen wordt zich door het bezoek gewaar van zijn ingeslapen leventje dat hij leidt, hetgeen spaningen oplevert met zijn vrouw. Hier en daar een beetje oubollig maar over de hele linie genomen ernstig vermakelijk en geestig. Brusse en Lensink dragen de film maar het is de fenomenale rol van Dora van der Groen (als de ‘drug buddy’ van Lensink) die het meest beklijft. Ook grappig om Nederland in die periode te zien. De treinen zijn bepaald geler geworden maar het NS-logo bestond al. Ook de bushaltebordjes zijn niets veranderd.

Bright star (Jane Campion, 2009). Romantische dreutelfilm over de onmogelijke liefde tussen dichter John Keats en een vrouw van stand. Bright star exploreert de onbereikbaar van menselijk geluk door de starre sociale conventies in de 19e eeuw, blijft aan de oppervlakte en wordt nergens ook maar een beetje zo schrijnend als pak hem beet The age of Innocence of het werk van Visconti. En Campion doet nog wel zo haar best om het drama-gehalte dan maar kunstmatig te vergroten. De reden voor het gebrek aan diepgang is evident. Scorsese en Visconti baseerden hun werk op literatuur van auteurs die beduidend meer hadden nagedacht dan Campion die zelf het script schreef. Door gebrek aan substantie verzandt ze in mooifilmerij, overgoten met een saus romantische poëzie die tot aan het einde van de aftiteling aanhoudt. Je zou een Timotei-reclame haast gaan beschouwen als indie.

― Olaf K., Tuesday, 26 January 2010 19:09 (2 weeks ago) Permalink

Bad Timing
Min of meer een Oostenrijkse versie van Betty Blue (Het Franse relatiedrama) Art Garfunkel, jawel, speelt hier 'de jongen', een Amerikaanse psychologieprofessor in Wenen. Een echte acteur is ie niet, zeker in 't begin lijkt ie vooral permanent verbaasd als een 'douchebag' te camera in te staren, maar later wordt 't wel wat beter. De film ook. Bad Timing heeft een hectische structuur vol wilde cuts hotseknots door de relatie van de professor met een jong Amerikaans ding. Het meisje is een beetje getikt (zie Betty Blue) maar de professor zelf is ook niet helemaal koosjer en op zijn minst een klootzak. O ja, cruciaal detail, in het begin zien we al dat de meid na een overdosis een ziekenhuis wordt binnengereden. Film schept er plezier in te 'cutten' van rochelende doodsnood naar gekreun in bed. (Net als in Betty Blue veel seks) Harvey Keitel speelt een plaatselijke politie-detective die Garfunkel probeert te bewegen tot het bekennen dat het helemaal geen zelfmoordpoging was. Geen slechte film, maar het is allemaal wel asgrauw en sneu, inclusief (min of meer) wat necrofilie! Zit overigens een mooie cover in van Waylon Jennings Dreaming My Dreams With You. Ik hoopte dat het Art Garfunkel zelf was, zou zijn beste bijdrage aan het project zijn geweest, maar het was ene Billy Kinsley die zong.

Five Easy Pieces
Nicholson eind jaren '60 en een groot deel van de seventies lijkt garant te staan voor klassiekers. Gouden periode ook van Hollywood natuurlijk, frisse wind enzo. In eerste instantie lijkt hij in Five Easy Pieces een blue collar guy te spelen die op olievelden werkt ondertussen grappend en grollend met een maat, met de vriendinnen uit bowlen en rommelen met weer wat andere chicks. Maar dan gaat ie zijn zus opzoeken. In een dure muziekstudio. En blijkt Nicholson uit een elitaire pianistenfamilie te komen. Zijn vader is ziek, dus voor het eerst in jaren gaat hij terug. Na veel getwijfel (Nicholson zwiept gefrustreerd heen en weer in de auto) neemt ie zijn vriendin toch maar mee. Een hele leuke rol van Karen Black, als Flodderig type, met permanentje en een obsessie voor liedjes van Tammy Wynette. (Die zowel door haar als door Tammy zelf gezongen uitgebreid op de soundtrack terugkomen) Haar personage is, natuurlijk, ietwat te schematisch het totaal tegenovergestelde van de familie die ze bezoeken. Daar hebben ze geen ineens tv. De tegenstelling is soms grappig, maar ook wel schrijnend want het personage van Nicholson valt overal tussen. Magnifiek eenzaam einde met een veraf shot van een truckstop.

Touching The Void
Heel lang dacht ik dit stelt niet veel voor, maar het gaat echt om het laatste kwart. In eerste instantie een typisch Discovery Channel shockdoc met kutmuziek (die had sowieso echt wel beter gekund ook in de betere fasen) Twee jongen Britse bergbeklimmers vertellen als talking head hoe ze in '85 een Peruvaanse berg bedwongen. Of dat althans probeerden. Ze laten een toevallige Britse passant achter in een basiskamp en beginnen. Het is een gedoe maar de top wordt gehaald, maar juist de afdaling is risky. (Schijnt altijd zo te zijn) Er was geen film als eentje niet half de berg af dondert, daar hangt, de ander kan niets anders doen dan het touw doorsnijden en zelf met moeite het kamp weer bereiken. De ander (hij lijkt een beetje op wielrenner Marc Lotz) een ambitieus figuur, is in een of andere spelonk gedonderd. Het is onmogelijk om die angst van een eenzame nacht daar opgesloten zitten op celluloid te krijgen. (Ik vergeet nog dat ie zijn poot had gebroken) Maar goed, hij klimt eruit en vanaf het moment dat hij door een gangetje naar buiten kruipt en languit in de zon gaat liggen wordt de film eindelijk heel mooi. Want hij is er dan nog lang niet. Juist dan nog sterven zou zo erg zijn, en dat gevoel krijg je als kijker wel mee. Met de bekende psychologie-tactiek van kleine stapje ("Kaizen") weet hij zich vooruit te strompelen en hoppen en dan komt het mooiste moment, hij ligt vlakbij het kamp, hij ruikt de pisplek en dan is de vraag - het is dagen later- zijn mijn maten er nog? Hier schittert het derde wiel aan de wagen (niet eens een bergbeklimmer, waar ik een enorm sympathie voor heb) want die wordt wakker. Hij hoort de stem liggend in de tent. Maar hij durft niet te gaan kijken, bang als hij is wat hij aan zou treffen. Mooiste beeld van de film. Eindelijk komt alles goed, natuurlijk.

― Ludo, Thursday, 28 January 2010 08:36 (1 week ago) Permalink

nieuwe Coen brothers viel mij ook erg tegen.. geen moment begon dit verhaal voor mij te leven. Kreeg de indruk van een Amerikaanse poging tot Europese, quasiliteraire zwartgalligheid. Een lege huls. Barton Fink blijft ook mijn favoriet, die eerie sfeer verdwijnt nooit meer uit je systeem als je die film gezien hebt. Vooral het onverwachte einde.. krijg er kippevel van als er ik alleen aan denk.
the sound of insects is wel a must see. een radicaal uitgebeende versie van de thema's van into the wild/grizzly man. zeer aangrijpend. en eindelijk ook There will be blood ondergaan; Daniel Day Lewis in een alles verzengende rol. Films die de kijker ernstig verwond in zijn stoel achterlaten.

― jairzinho, Thursday, 28 January 2010 10:55 (1 week ago) Permalink

@Ludo, @Vido Liber
qua componistenfilms kan ik Tous les matins du monde (alain corneau, 1991) ernstig aanraden, over viola da gamba componisten Sainte Colombe en Marin Marais, met pa en zoon depardieu. Geserreerd Frans kostuumdrama over de ultieme kwestie: muziek als beyond any reality, of muziek als a nice way of living? Sindsdien ben ik completely hooked on viola da gamba. Amadeus staat als sinds ik me kan herinneren in mijn persoonlijke top 3 van films die je in je graf wilt meedragen. En ondanks alle films die ik erna zag blijft Amadeus me ontroeren (al direct in de openingsscene met Pergolesi kun je mij doorgaans opvegen).

― jairzinho, Thursday, 28 January 2010 11:07 (1 week ago) Permalink

ja zelfs de muziek van Mozart wordt goed in die film ;) (mijn gebruikelijke grap)

bij viola da gamba moet ik altijd aan garnalen denken.

Tous Les matins staat genoteerd.

― Ludo, Thursday, 28 January 2010 12:15 (1 week ago) Permalink

Vreemd, ben ik de enige die Amadeus verschrikkelijk vond? :) Amerikaanse nicht met pruik doet 3 uur vervelend en gaat dan gelukkig dood (was dat ook niet ooit zo'n interwebs meme?)

― OMC, Thursday, 28 January 2010 12:24 (1 week ago) Permalink

Ik heb 'm nooit gezien, spreekt me niet echt aan.

En zo'n samenvatting zal me ook niet overhalen. :)

― Martijn Busink, Thursday, 28 January 2010 12:47 (1 week ago) Permalink

LOL. Ben toch wel benieuwd wat voor een film Martijn nu in zijn hoofd heeft. Die film heeft er voor gezorgd dat ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven geen Mozart wil horen (maar ja het is in het algemeen al niet mijn favoriete tijd.)

― OMC, Thursday, 28 January 2010 13:03 (1 week ago) Permalink

Hier nog een groot fan van Amadeus. Alhoewel ik moet bekennen de scenes met mozart zeer vermakelijk te vinden, zijn het de scenes met Salieri die me echt raken (dat geldt ook voor jairzinho merk ik). En zoals ik al eerder heb gezegd: wat ik zo fantastisch vind is dat Salieri zijn uiterste best doet om Mozart kapot te maken, iedere keer als Mozart hem vraagt wat hij van zijn laatste werk vond, dan zie je dat Salieri niets anders kan doen dan de waarheid spreken. Ja, daar krijg ik rillingen van :) Mediocrity kills, prachtig gegeven dat ik niet vaak zo sterk heb gezien. Alhoewel ik laatst Peer Gynt van Ibsen heb gezien. Dat loog er ook niet om!

― Olaf K., Thursday, 28 January 2010 13:59 (1 week ago) Permalink

Salieri die een vluchtige blik werpt op een partituur van Mozart en alleen al bij het lezen van de noten door de schoonheid van de muziek wordt opgezogen, tegen wil en denk. Een mooi moment dat me 25 jaar na dato nog steeds scherp voor de geest staat.

Toevallig gisteren eindelijk Milos Formans andere klassieker The Firemen’s Ball (1967) gezien. Heeft ook zo zijn muzikale momenten, maar dan anders.

― Vido Liber, Thursday, 28 January 2010 14:32 (1 week ago) Permalink

Da's nog altijd mijn favo Forman...

― Olaf K., Thursday, 28 January 2010 14:54 (1 week ago) Permalink

Ik houd geen moment van de bedachte protagonist. Kan mij het schelen wat hij allemaal meemaakt.

Agreed. Normaliter hebben hun personages iets tragikomisch in hun onbeholpenheid, maar dit keer vond ik het een ergerlijke schlemiel uit
de Woody Allen-school. Ik vond ook dat ze dit keer ook wel heel vaak de absurde lolbroek aantrokken. Toen die rabbijn de namen van the Jefferson Airplane begon op te dreunen, begon ik maar eens op mijn horloge te gaan kijken hoe lang het nog ging duren.

― Willems, Thursday, 28 January 2010 15:05 (1 week ago) Permalink

bizar: zelfs het lezen van olaf en vido over Amadeus genereert kippevel. Inderdaad: Salieri steelt de show. Vgl. F Murray Abraham (Salieri) die een Mozartpartituur leest met die waanzinblik van Daniel Day Lewis in There will be blood, waarin alles waarover een topacteur moet beschikken zit samengebald: afgrondelijke haat, besef van die hatelijkheid, onvermogen om het ten goede te keren, onmacht, uit alle hengsels losgeslagen agressie.. en dat alles in 1 oogopslag.
Ook: het zoon-vader motief.. die duistere scene's met de muziek van Don Giovanni. Overigens zijn er (gelukkig) natuurlijk direct musicologen opgestaan om te stellen dat de historische Salieri het allemaal niet zo kwaad meende. Totaal niet interessant, me dunkt..

― jairzinho, Thursday, 28 January 2010 23:42 (1 week ago) Permalink

MIRAMAX RIP (stond toch wel garant voor Amerikaanse arthouse kwaliteit)

― Ludo, Friday, 29 January 2010 12:38 (1 week ago) Permalink

Ja, wie had dat, pakembeet 15 jaar geleden, kunnen denken? :(

― OMC, Friday, 29 January 2010 12:46 (1 week ago) Permalink

Miramax was een begrip, maar de praktijken van de broertjes Weinstein waren zeer berucht. Lees vooral Down and Dirty Pictures (Peter Biskind, 2004) en huiver. Ben zeer benieuwd naar de speelfilmversie met Vincent D'Onofrio in de rol van Harvey Weinstein.

― Vido Liber, Friday, 29 January 2010 14:49 (1 week ago) Permalink

Miramax was een begrip, maar de praktijken van de broertjes Weinstein waren zeer berucht.

hoort er gewoon bij ;)

One reason for the delays and non-releases of films was an accounting scheme the Weinsteins used to shift potential money-losing films to future fiscal years and ensure they would receive annual bonuses from Disney

― Ludo, Friday, 29 January 2010 21:26 (1 week ago) Permalink

Plein Soleil
Uit 1960. Als ik me niet vergis de eerste in een reeks Talented Mr. Ripley verfilmingen waar sommige mensen ontzettend filosofisch over kunnen doorzagen, heb zelf alleen eerder de versie met de verschrikkelijke Matt Damian gezien. De jonge Alain Delon is vanzelfsprekend veel gaver als Ripley, heeft precies de juiste oppervlakkige kilheid voor de rol. Mooi gefilmd met veel spiegels natuurlijk, mooie Italiaanse huizen en dat begint nu toch echt op te vallen: ouderwetse technologie, man de moeite die moet gedaan worden om te telefoneren of geld te wisselen (laat staan die belachelijk grote Lire biljetten. :)

<spoiler>Kan me herinneren dat ik ergens had gelezen dat auteur Patricia Highsmith het eind teleurstellend moralistisch vond en ze had ook wel gelijk al is de vondst wel goed gedaan. Maar de hele lol van zo'n Ripley figuur is natuurlijk dat hij niet gepakt wordt.

― OMC, Sunday, 31 January 2010 09:19 (1 week ago) Permalink

Ik heb die met die verschrikkelijke Damon nooit gezien. Is het einde ook hetzelfde? Ik lag bij Plein soleil toch tien minuten in een deuk.

Midnight Eye contributors hebben eindelijk hun beste Japanse films van het jaar gekozen:

http://www.midnighteye.com/features/best-of-2009.shtml

Love exposure wint...

― Olaf K., Sunday, 31 January 2010 09:37 (1 week ago) Permalink

Is het einde ook hetzelfde?

Volgens mij niet, kan het me niet zo goed herinneren. In een deuk, waarom dan? Omdat het zo uit de hoge hoed werd getoverd?

― OMC, Sunday, 31 January 2010 12:44 (1 week ago) Permalink

Ik vond het briljant bedacht. En nog plausibel ook eigenlijk.

― Olaf K., Sunday, 31 January 2010 16:34 (1 week ago) Permalink

Mmm, las net op IMDB dat ze aan het zeilen waren en de schroef dus niet draaide en dat het touw er nooit in had kunnen blijven hangen. :( Die hand was wel erg goed. :)

― OMC, Sunday, 31 January 2010 19:05 (1 week ago) Permalink

die Ripley gaat wel altijd uit zeilen he...

(ook in The Talented)

iemand moet nog even Der Amerikanische Freund noemen (bij deze dan) een Ripley met Dennis Hopper en Bruno Ganz.

― Ludo, Sunday, 31 January 2010 19:59 (1 week ago) Permalink

Ja, die heb ik niet gezien (Wenders hè = kwallebal), komt hij er daar op het eind mee weg? :)

― OMC, Sunday, 31 January 2010 20:03 (1 week ago) Permalink

geen idee (meer) ik had toen al de halve film nodig om erachter te komen dat het überhaupt over Ripley ging! hij is er dan ook meer een bijfiguur, bij de arme Bruno Ganz die wat moorden moet plegen. (o.a. op een trein, soort Hitchcock-tribute)

― Ludo, Sunday, 31 January 2010 20:39 (1 week ago) Permalink

Akira
Manga-klassieker, die wat betreft het genre een eye-opener was voor 'Het Westen'. Het eerste uur dacht ik: dit is inderdaad heel leuk, Blade Runner-achtig, maar daarna neemt het Dragonball Z-gehalte in hoog tempo toe, en raakt de film verstrikt in eindeloze supergodengevechten en de een na de andere explosie. Ook in het eerste uur neemt de film eigenlijk al te weinig rust. Een 'motor gang' racet door Neo Tokyo, prachtig geanimeerd, maar de film geeft de kijker nauwelijks rust om die pracht in zich op te nemen. Het verhaal is, zeker in die 2e helft, volstrekt onnavolgbaar, al ontbreken bekende sci-fi elementen als 'de uitverkorene' niet. Het is in elk geval wel een typisch Japanse worsteling met de trauma's van Hiroshima.

Close Encounters Of The Third Kind
Er zijn twee dingen die ik echt leuk vind aan deze film. 1) Truffaut, die voor zijn doen capabel acteert, maar het is natuurlijk vooral stoer als eerbetoon van Spielberg en 2) dat Close Encounters eigenlijk totaal new age spirituele vredelievende sci-fi is, Knowing maar dan zonder neppe spanning. De kijker (of ik in elk geval) zit in het eerste half uur nog echt in de mindstate van die wezens van outer space zijn baaad motherfuckers. Helemaal niet! Ze houden van muziek, zoals bewezen wordt in de totaal absurde en heel lieve slotscene. Jammer met ruimteschepen, je moet er maar op komen. Eigenlijk onnodig dat die E.T.'s dan ook nog uitstappen. De menselijke personages in het verhaal zijn verder niet zo heel interessant, al is het mislukte huwelijk van de na een 'encounter' door ufo's geobsedeerde Dreyfus met zijn vrouw (Teri Garr) wel 'geslaagd'. (Als hij haar en de kinderen vol enthousiasme meetroont naar dé plek, waar natuurlijk niets te zien is zegt zij ergens tussen lief en vilein 'i am taking this rather well, don't I?')

Play Time
Tekenend voor deze film vond ik dat het grapje dat 't Black Book eruit lichtte helemaal niet had opgemerkt. Play Time is een zware, moeilijke zit en dat terwijl ik (abusievelijk?) dacht dat Tati een publiekssucces was in Frankrijk, een soort slapstick-held. Play Time heeft meer verwantschap met die blauwige tableau's/gigantische sets van Roy Andersson, al vond ik diens grappen beter te volgen. In Play Time lijkt de tekst ook niet van belang, vaak zacht opgenomen (en onvertaald, ik denk geen fout van de rip) Het is als het kijken naar de miniaturen van Madurodam waar mensen als poppetjes krioelen. Eerst in een kantoor/terminal/beurs, waar o.a. een geluidloos te sluiten deur wordt verkocht en later, het leek nog langer, in een net geopend restaurant, waar ijdele obers rondlopen en het eten in eerste instantie alleen vóór de gasten lijkt te worden neergezet, zonder dat ze het aanraken. Tati speelt zelf zijn Hulot-personage, maar afgezien van het feit dat ie een Amerikaanse toeriste een sjaaltje schenkt treedt ook die nooit echt op de voorgrond. Pas helemaal aan 't eind, met auto's als draaimolen en een geslaagd stukje op de soundtrack voel ik iets van de Zazie Dans Le Metro-achtige joie de vivre die de liefhebber misschien vanaf minuut 1 voelt.

Scum
Engelse versie van One Flew Over The Cuckoo's Nest, dus vooral tijdens het kijken zeer indrukwekkend en schrijnend. De scum uit de titel zijn de jochies in een jeugdgevangenis, waar ze met harde hand worden heropgevoed, of althans dat wordt gepoogd. We komen in de film als ene 'Carling' ook arriveert, na een akkefietje overgeplaatst vanuit een andere instelling. In eerste instantie lijkt hij nog wel sympathiek en de leiding wordt gevormd door racistische eikels (er zitten ook veel donkere jongens, 'jungle bunnies') maar 'Carling' is echt geen lieverdje en o.a. met hulp van een paar biljartballen in een sok neemt hij de macht op zijn vleugel over. (Met instemming van de leiding die types nodig hebben die de boel in 't gareel kan houden) Meer sympathieke personages vinden we in de bijrollen. Zo is daar Archer een vriendelijke krullenbol, die ofwel doet alsof hij gestoord is, of 't gewoon is. Hij is in elk geval tegelijkertijd ook heel intelligen, die zich tot doel heeft gesteld op zijn eigen manier de leiding te treiteren. (Hij loopt op blote voeten en is vegetarier en fokt de 'governor' met een gepretendeerde voorliefde voor Mekka) Meest schrijnende personage is een kleine jongen die al snel het pispaaltje wordt en uiteindelijk zelfs wordt verkracht. s' Nachts kan hij niet slapen en hij belt om de 'ward'. Ik ben eenzaam huilt hij, dat kan de bromsnor niet schelen. Zo was het eigenlijk al pijnlijk genoeg, maar ik zei het al het One Flew Over The Cuckoo's Nest melodrama. Jammer dat de minuut stilte die aan 't eind wordt gehouden al na 5 seconde wordt afgekapt voor de aftiteling.

― Ludo, Monday, 1 February 2010 08:31 (1 week ago) Permalink

Jammer met ruimteschepen
jammen ;)

― Ludo, Monday, 1 February 2010 09:41 (1 week ago) Permalink

Ik ken wel veel films die opgaan voor 'Jammer met ruimteschepen'. :)

― Martijn Busink, Monday, 1 February 2010 09:42 (1 week ago) Permalink

lol. :)

over Scum moet nog gezegd worden dat die Carling (Ray Winston) een soort jonge Gerard Depardieu-motoriek heeft. Hij lijkt log en lief, maar is gevaarlijk. in die sokken met poolballen scene (die in éen take werd opgenomen) lag een crewlid net buiten beeld en wordt de sok met poolballen vervangen door eentje met pingpong.. desalniettemin klaagde de tegenspeler nog dat het erg pijn ('sore') deed. (En als je ziet hoe hij daar tegen de vlakte wordt gemept, woah)

― Ludo, Monday, 1 February 2010 09:56 (1 week ago) Permalink

Vido's vanzelfsprekend fraaie decenniumlijst is ook af: http://www.xs4all.nl/~gert01/bestof001.html

(hij is zo enthousiast over Still Walking, dat ie 'm er 2x in zet. ;) op 35 en 13)

― Ludo, Monday, 1 February 2010 12:40 (1 week ago) Permalink

sok met poolballen

Ik vroeg me al af waar dat later nog een keer is gebruikt, maar nu weet ik het weer. Bad Boys(1983), met een piepjonge Sean Penn.
Al zat er iets anders in die sok, volgens mij.

― Willems, Tuesday, 2 February 2010 13:56 (1 week ago) Permalink

als het maar geen Red Hot Chilli Peppers-kerstsokken waren dan ;)

*reminiscet naar Gijs Staverman en de Top 50 bij Veronica op de publieke omroep. (waar die sokken ooit gedemonstreerd werden, vast ten tijde van Under The Bridge)

― Ludo, Tuesday, 2 February 2010 14:59 (1 week ago) Permalink

Ja dank, Vido, voor je lijst! Veel van opgestoken.

― Olaf K., Tuesday, 2 February 2010 16:28 (1 week ago) Permalink

Ik vroeg me al af waar dat later nog een keer is gebruikt

De klassiekere versie is 'handdoek met stukken zeep' (in bijna elke Amerikaanse film die zich in een legerbootcamp of jeugdgevangenis afspeelt.)

― Martijn ter Haar, Tuesday, 2 February 2010 17:46 (1 week ago) Permalink

Please vote in my poll!

~~~~The Top 100 films/movies of the 2000s/oughties VOTING THREAD~~~~ BALLOTS DUE FEBRUARY 2 (TONIGHT!)

― ('_') (omar little), Tuesday, 2 February 2010 19:46 (1 week ago) Permalink

Still Walking (…) op 35 en 13

Dat ik dat zelf niet heb opgemerkt(!?). Dat krijg je na een maand lang blindstaren op 50+ titels. Dan maken we er voor het gemak de beste 49 van. :-)

Play Time Tati als een lichtvoetige Roy Andersson – goeie vergelijking. Ik heb Play Time voor het eerst gezien begin jaren tachtig toen de film in een opgepoetste kopie langs de Nederlandse bioscopen ging. De film zit boordevol details en grappen die tegelijkertijd plaatsvinden. Dat is vaak lastig te volgen vanaf een tv-scherm. De knappe opbouw van sommige grappen zag ik pas tijdens het audiocommentaar op de Nederlandse uitgave van de film.

― Vido Liber, Wednesday, 3 February 2010 08:43 (6 days ago) Permalink

ILX ook begonnen aan hun noughties poll uitslagen:

The (Now-Overrated) ILX Top 100 Films of the 2000s Poll Results

― Ludo, Wednesday, 3 February 2010 19:47 (6 days ago) Permalink

The Five Obstructions
In die ILX noughties top 100-draad brak binnen een paar posts alweer de pleuris over Von Trier uit. Eigenlijk zonde van de tijd. Ik vraag me ook af of hij echt een eikel is, ook al is hij weer flink aan het narren en sarren in Five Obstructions. Maar al die provocaties zijn volgens mij een schild om zijn zelfhaat, of zoiets. In The Five Obstructions geeft hij een soort 'tough love' aan zijn favoriete filmmaker. (Ene Jorgen Leth die ik niet kende) Gedurende de opdrachten sijpelt wel door dat Leth (overigens net als Von Trier dus) een depressieveling is en Von Trier pusht 'm gewoon tot wat actie. Helemaal niet zo onaardig. Leth moet van Lars 5 remakes van een van Leth's eigen korte films maken. Een filosofische verhandeling over de perfecte mens. De eerste 2 zijn filmisch gezien het best gelukt. Eentje op Cuba met shots van 12 frames (klik klik klik) en daarna in Bombay te midden van miserie, met een doorzichtig scherm als achtergrond, waar de mensen zich verzamelen om na de opnames van een etende man te kijken. In duur pak en een rijke maaltijd. Schrijnend en 't zegt toch iets. (Wat moet je me niet vragen) Daarna probeert Von Trier de boel te verknallen (en dat zegt ie ook) en dat lukt.

Hammett
Beruchte mislukte film van Wenders. Of nou ja, Wenders!? Hij leverde de film in maar de producers keurden 80% af, er werd opnieuw geschoten en men zegt dat de zogenaamde executive producer Francis Ford Coppola de uiteindelijk edit maakte. Gered is de boel daarmee bepaald niet, maar beter dan Ask the Dust is het in elk geval wel. (Film heeft iets van die Bunker Hill sfeer, al is dit dan in Frisco en Bunker Hill in LA) Hammett is de beroemde film noir schrijver, hij is midden dertig maar ziet eruit als 50, drankprobleem, veel gehoest (tbc lees ik later) en dan verschijnt een van zijn detective-maten van vroeger. Of ie zijn oude stiel nog een keer op kan pakken. Wat volgt is natuurlijk een avontuur duizelingwekkend als zijn eigen verhalen, met een Chinese femme fatale, een porno-studio, prachtige sets (geen locatie-opnamen) en, helaas, niet al teveel geslaagde wisecracks en one-liners. Eentje die me nu nog te binnen schiet is een opmerking dat ie per woord wordt betaald voor die pulpverhaaltjes. Als ik er een miljoen schrijf word ik rijk. 'You mean like War and Peace'. Zoiets. De jazzy soundtrack van John Barry smeert de boel alleraardigst en de stokoude Elisha Cook (van Maltese Falcon) speelt ook nog een amusant rolletje.

Blonde Venus
Bizarre jaren '30-film, ook wel met noire elementen, of meer aanzetjes want geweld blijft uit, en heeft ook nog wel wat weg van de al even vreemde genremix van Sullivan's Travels (van Preston Sturges). Het begint allemaal in paradijselijk Duitsland met een paar bosnimfen, die warempel werkelijk naakt lijken te zijn (zal wel niet) en dan een maffe beeldovergang van dames in een riviertje naar een kindje in bad. Marlene Dietrich, een van de Duitse meisjes, is getrouwd met een van de Amerikanen die de dames aantroffen. Manlief lijdt aan radium-vergiftiging (niks van te merken verder) en zodoende moet Dietrich haar oude baantje weer oppakken, zeer tegen zijn zin trouwens, want de man is een echte macho. Dietrich gaat zingen, wat ze mijns inziens niet kan, maar dat zal wel een minority opinion zijn. Mooi is ze ook al niet, pas helemaal aan 't eind als ze in broekpak en met hoed figureert straalt ze uiteindelijk. (Wat uit) Maar in die eerste raunchy scene zit ze dan ook in een... gorillapak. Zien is geloven. Hebben we het verder niet over d'r Karin Bloemen-pruik van een paar tellen later. Cary Grant doet trouwens ook nog mee als haar minnaar. Daar beginnen de problemen pas echt.

― Ludo, Thursday, 4 February 2010 08:24 (5 days ago) Permalink

Doordat mijn cinefiele metgezel niet naar IFFR ging een bescheiden programma van drie films, waarbij de laatste Solondz (ipv een Roemeense uitverkochte film waarvan de titel me even ontschiet) door een wat uitgelopen Chinees is opgeofferd is aan gezellig bier drinken. :)

เจ้านกกระจอก (Mundane History)
Non-lineair worden een aantal gebeurtenissen in het leven van een door een ongeluk verlamde jongeling en zijn verpleger achter elkaar gemonteerd. Niet zo erg dat je draad nou helemaal kwijt bent. Wat wel fijn was dat regisseuse in de Q&A nog wat licht kon schijnen op de politieke en sociale lagen in de film. Het kleine menselijke drama behoefte minder uitleg en de metafysische dimensie was weinig uitdagend, hoewel de kosmos sequens wonderschoon was (lekkere Jordan Belson gruizigheid, mooie postrock soundtrack). Cycli, jeweettoch. Beetje Weerasethakul Light, maar wel mooi.

کسی از گربه های ایرانی خبر نداره (Nobody Cares About Persian Cats)
Eerdere films, met name Turtles Can Fly van Bahman Ghobadi hadden een hoog "گریه کن bitches" (m.a.w. huil of ik schiet) gehalte, dat is in deze 'rockumentary/speelfilm' gelukkig anders. Waar aan schort is een goed verhaal, of eigenlijk hoe het in de wielen gereden wordt door een drang te laten zien hoe de jongeren in Teheran proberen hun jongerendingen te doen wat op zich een spannend gegeven kan zijn. Veel verschillende bands passeren de revue, wat zeker voor mijn Iraanse gezelschap, op een zekere bewijsdrang wees. Toch had de film veel heel mooie momenten en ook de nodige humor. De guerilla stijl, Ghobadi was eigenlijk niet van plan een film te maken maar de 'fuck permits' mentaliteit van de bands haalde hem over het op hun manier te doen, deed het wat denken aan de vroege Kiarostami en Makhmalbaf films. Terwijl een film over muziek toen natuurlijk helemaal uitgesloten was (filmmuziek was in destijds verboden). Charmante regelneef Nader is hoogst vermakelijk en draagt de film. Hoe hij zich onder een hoge boete en zweepslagen uitlult is een van de grappigste momenten uit de film. Van de bands sprongen de farsiblueszangeres (onherkenbaar gemaakt, want vrouwen mogen nog steeds niet zingen), een metalband die repeteert in een koeienstal en de hiphop act, maar over het algemeen was de kwaliteit opvallend hoog, zeker als je ziet wat een moeite het kost om zelfs maar te kunnen repeteren. Het tragische einde, ook al is het volgens Ghobadi de realiteit, komt echter niet helemaal uit de verf door het eerder genoemde documentaire-achtige aspect. Toch ben ik muziekfreak (met een affiniteit met de Perzische muziek) genoeg om het een hele leuke film te vinden.

― Martijn Busink, Thursday, 4 February 2010 11:38 (5 days ago) Permalink

Johnny Guitar
Zeer leuke en merkwaardige western van Nicholas Ray. Zat te denken dat de reden dat het western genre is uitgestorven is omdat eigenlijk in het genre een eind van een tijdperk-gevoel zit ingebakken, veel westerns lijken juist aan het eind van de periode te spelen, denk aan die klassieker met de brandende boom (titel is me even ontschoten) en je kunt niet bezig blijven daarmee. Ook in Johnny Guitar komt de moderne tijd eraan, in de vorm van de spoorwegen. Joan Crawford speelt een salooneigenares, die hoopt dat de spoorwegen haar voor een mooi bedrag uitkopen (hier zie je al het anti-western thema) haar dorpsgenoten moeten haar niet, al is 't maar omdat deze boeren die spoorwegen helemaal niet blieven. Leider van deze kliek is een continu in 't zwart gekleed nonnerig dametje (Mercedes McCambridge) een hysterische overdreven en geweldige rol met Freudiaanse trekjes, beide dames hebben wellicht een oogje op een lokale schurk en in 't begin dacht ik zelfs op elkaar.. De 2 zijn prima tegen elkaar opgewassen en schenen elkaar ook op de set te haten. (Crawford had nogal last van sterallures, geen enkele close-up op locatie, bijvoorbeeld) Het personage uit de titel is Johnny Guitar aka voormalig wapenheld Johnny Logan, tegenwoordig in sul-vermomming. Hij maakt droge opmerkingen en hangt er maar wat bij, ondertussen de bitchfight observerend.

L'Eclisse
Je ziet hier wel dat Godard en Antonioni toch in hetzelfde vaarwater zagen, die ekte ekte intellectuele Europese cinema. L'Eclisse deed me minder dan The Red Desert, maar (dooddoener) de zwart-wit beelden zijn wel erg mooi. Een erg knappe blonde vrouw breekt na een nacht discussieren met haar vriend, die uit de film verdwijnt. De treurende vrouw probeert een en ander te verwerken door o.a. haar moeder op de beurs van Rome op te zoeken. Totale hysterie aldaar, wat verwacht je met Italianen, al vond ik dat de film net iets teveel tijd daar besteedt. De vrouw vindt er wel een nieuwe kerel, de jonge Alain Delon en de twee beginnen wat. Als gezegd, allemaal met ontzettend veel stijl (Louis Malle-achtig ook wel) in beeld gebracht. Het einde is klassiek, al had ik in eerste instantie volstrekt niet door wat er gebeurde. Ineens is het duo verdwenen, een man loopt met een krant met een kop over nucleaire oorlog (Tarkovsky!) en daarna is iedereen weg en ademt de film rustig in lege beelden naar zijn einde. Moest in een boekje opzoeken wat hier dan ook allemaal te betekenis van was....

Marnie
Mogelijk de laatste grote Hitchcock-film en zonder meer eindeloos veel beter dan dat James Stewart in Marokko-vehikel van laatst. Tippi Hedren is hier Marnie, in een eindeloos veel boeiendere rol dan die uit The Bird. Ze speelt een dievegge, met allerhande complexen, zo kan ze niet tegen de kleur rood, hunkert ze tevergeefs naar liefde van d'r moeder en is ze seksueel frigide. Lekker freudiaans allemaal, alleen het menstruatie (rood!) thema blijft nog net achterwege. De psychologische lesjes van de film zijn misschien maar zozo, maar vermakelijk is 't wel. De dievegge wordt na talloze geslaagde heists betrapt door Sean Connery (een borstelige, morsige versie van Cary Grant) die haar als een klein vogeltje gevangen neemt om haar te temmen.

The Lady From Shanghai
De bekende gemankeerde klassieker van Welles, die eigenlijk een prent van 2.5 uur in gedachten had maar 'm zag versneden tot eentje van 87 minuten, waarna de rest van de filmrollen verging. Maar zelfs in deze versie is Shanghai een uiterst vermakelijke en geslaagde film noir. Of meer een parodie op noir, want waar daar het hoofdpersonage in onnavolgbare verwikkelingen in de problemen belandt loopt de man hier met open ogen als een ware fool (hij laat niet na het te benadrukken) in de val. De eerste 10 minuten zijn magistraal en ontzettend cool. Welles (hij speelt zelf de hoofdrol) vertelt in een curieus Iers accent, waar hij heel hard op oefende denk ik, over hoe hij in de ban kwam van een hele mooie vrouw. (Rita Hayworth, ook in werkelijkheid zijn vrouw, althans voor even toen) Hij komt haar tegen in een park, zij rijdt in een koetsje, hij biedt haar een sigaret, zij zegt niet te roken, maar vouwt 'm netjes in een servetje en bergt 't 'm op in haar handtasje. Alles met een galantie en een coolheid van heb ik jou daar. De twee belanden in een parkeergarage, zij offert hem een baan, Welles weigert, maar typisch voor de film, gaat ie uiteindelijk toch. Ze gaan op cruise, de vrouw blijkt getrouwd met een kreupele en geniale advocaat, die een legertje handlangers en bedienden om zich heen hebben. (Stuk voor stuk excentrieke personages, zo is er ene George die bijna als een infantiele Brian Wilson achter de piano zit) Ook Rita Hayworth zingt nog een liedje, zonnend in een badpak. Tijd voor een moord en nog wat andere schimmige verwikkelingen, helaas onderbroken door een wel heel lange grappig bedoelde rechtszaak, waar de kreupele advocaat Welles moet verdedigen. Het eindigt allemaal klassiek in een verlaten attractiepark, met heel veel kapotte spiegels.

― Ludo, Monday, 8 February 2010 08:32 (Yesterday) Permalink

De Laatste Dagen van Emma Blank

- Warmerdamiaanse geilheid: check.
- Sadisme: check.
- Allerhande "klootzak", "met je domme dikke tieten", etc. check.
- Briljant camerawerk: check. (eindshot van Hollandsch duinschap als Chinees mistig gebergte is ongelofelijk.)

Kortom, je krijgt wat je wilt. Eerste helft is fantastisch, zijn beste werk sinds De Noordelingen, nadat de clou er voor de acteurs uitkomt (die niet zo heel verrassend is) vond ik het iets minder doordat de strakheid/focus wegvalt, maar wel met fijne absurde momenten en een even hilarisch als Hollandse flits van geweld. En er zit een vrij nare boodschap in dat een groep autoriteit verlangt (alleen sommigen kunnen beter, of sluwer, leiden dan anderen).

― OMC, Monday, 8 February 2010 09:40 (Yesterday) Permalink